οιωνού αιώρησις

είναι δυσάρεστο να μην μπορείς να διαβάσεις τα σημάδια.

είναι σα να κοιτάζεις τον καθρέφτη και να ψάχνεις τα μαλλιά σου με την αφή.

φοβάμαι την ανακύκλωση.

νόμιζα πως έφυγα και έμεινα μόνη μου.

αλλά δεν είμαι μόνη μου΄κόλλησες πάνω μου κάτι.

και το δηλώνεις ευθρασώς!

πάντα με τρόμαζες,κάποτε όμως αυτό με γοήτευε.

αντανακλούσες τις σκέψεις μου,ξεδίπλωνες τον πιο βαθύ μου φόβο

-πες μου,γιατί πάντα αποστρεφόσουν τη σιωπή μου;πονούσε το κεφάλι σου μια αθόρυβη εγκεφαλική λειτουργία;-

μου λες πως μιλάς σοβαρά,με κοιτάζεις βαθιά στα μάτια,και ναι,νιώθω τη σκιά σου γατζωμένη στο σβέρκο μου.

τι μπορώ να κάνω σε ρωτάω.

ζητάς ανταλλάγματα σου λέω πως πάλι θέλω να σε χτυπήσω.

"έχεις πολύ απλό μυαλό" το ξέρω,σε αντίθεση μ'εσένα."είναι καλό αυτό.να το κρατήσεις"

σιωπή.πάλι.τσιγάρο.πάλι.ένταση.πάλι.-αυτή τη φορά υπόγεια,όσο δεν πάει,όσο να πονέσει η γη απ'τη διείσδυση-

κάποτε ήσουν η σπηλιά μου.

κοιμόμουν μέσα σου κι εσύ με ζεστή ανάσα μου χάριζες ξόρκια.

τώρα;τα ξόρκια ανάποδα;

φοβάμαι.σε φοβάμαι.

το θεωρώ άδικο αλλά εσύ δεν ντρέπεσαι γι'αυτό.

κι ύστερα μια υπόνοια.λύτρωσης.

τώρα λες αλήθεια;

σ'αγκαλιάζω προϋποθέτοντας."ευχαριστώ".

και να,πάλι μια εικόνα από αύριο."στο μετρό,να μπαίνεις στο μετρό".

θα μπαίνω.να ξετυλίξεις επιτέλους το αίμα μου.