"le marais" à..."démi tarif"

Ποιας πρεμιέρας νύχτα ήταν χθες; i



Διπλή προβολή DIY(=do it yourself) κινηματογράφου στον Απόλλωνα για μένα.

Δύο ταινίες της Isild le Besco : "le marais" και "demi-tarif"



Η πρώτη, μια αθώα βόλτα στη συνοικία του Μαρέ, στο Παρίσι. Μια κάμερα που παιχνιδίζει με τα μάτια της και κοιτάζει το ενήλικο Μαρέ με παιδικό βλέμμα. Η επικείμενη οντισιόν της πρωταγωνίστριας (Isild le Besco) κι η αναζήτηση μιας μικροσκοπικής "τυχερής" κιθάρας παρέα με τον καλοχτενισμένο σκύλο της μαμάς της, μπλέκονται με ένα χαριτωμένα ανέμελο τρόπο με τη ξενάγησή μας σε γκέι βιβλιοπώλεία, σεξ σοπ, σε μουσεία και μαγαζιά του Μαρέ. Οι κάτοικοι παρόντες με χαμόγελα, πότε επιφύλαξη, συνήθως όμως παρασυρόμενοι από τον ενθουσιασμό και της αθωότητας της Isild le Besco.



H δεύτερη ταινία -πάλι έκλαιγα κρυφά- πολύ διαφορετική. Ταρακούνησε το μέσα μου χωρίς να ενοχλεί τα μάτια μου. Όπως οι χαρακτήρες των παιδιών: τρία παιδιά με τρεις διαφορετικούς πατεράδες- εσκεμμένα απόντες- και μια μητέρα υπαρκτή αλλά απούσα. Πρόκειται για τρία ενήλικα παιδιά 7, 9, και 11 χρονών που ζουν μόνα ως μικροπωλητές, αλλά κυρίως ως κλέφτες δένοντας σ'ένα κόμπο στο στομάχι μου την απορία σχετικά με το πόσο γρήγορα μπορεί ένας άνθρωπος να μεγαλώσει και να δυναμώσει, αποκτώντας ενήλικες "αρετές" και "κακίες" και διαφυλάσσοντας με μαγικό τρόπο λίγο χώρο για την αιώνια παιδικότητα. Με συγκλόνισε η σκηνή όπου τα τρία παιδιά χορεύουν γυμνά στο δρόμο, στο νυχτερινό κρύο(παραθέτω τη διήγηση όσο τη θυμάμαι)~ "τα καλοκαίρια βγαίναμε για μπουγέλο και το χειμώνα για να κρυολογήσουμε, επίτηδες. για να ανεβάσουμε πυρετό και να μην πάμε σχολείο. όταν αρρωσταίναμε κλαίγαμε. κλαίγαμε κι όταν δεν ήμασταν άρρωστοι. κλαίγαμε για τα πάντα και για το τίποτα..."