η (ηλίθια)απορία του τερμήνου#2

προλογικά:κάποιες φορές περνιόμαστε για σοβαροί άνθρωποι,μα κατά βάθος δεν είμαστε..

ή και το αντίστροφο...

εγώ ανέκαθεν είχα,εξακολουθώ να έχω και -νομίζω και απεύχεστε,άνθρωποι,πως-θα εξακολουθώ να έχω ψύχωση με τις ηλίθιες και άκυρες απορίες που μου υπενθυμίζουν πως υπάρχει μία ακόμα θέαση του κόσμου:αυτή του χασομέρη με τους συνειρμούς που χορεύουν τσάμικο και οδηγούν παντού και πουθενά..

-μεγάλος πρόλογος για ασήμαντο θέμα-στο ψητό:

μία από αυτές τις μέρες δεν βρήκα τα τσιγάρα μου σε σκληρό και πήρα μαλακό πακέτο(συγκλονιστικό,έτσι;;)και έρχομαι να θέσω το -δυνάμει-θεμελιώδες ερώτημα της καπνιστής ανθρωπότητας : ποιους ανθρώπους βολεύει το παραλέκατο μαλακό πακέτο;και πώς;;αφου:το βάζεις στη τσάντα,γεμίζει με σκόρπια(σπασμένα)τσιγάρα,το βάζεις στην (κωλό)τσεπη,κάθεσαι πάνω του ισοπεδώνοντας την απολαυστική αυτή συνήθεια και τα προιόντα της,το βάζεις στην μπροστινή τσέπη του παντελονιού-έλα τώρα,μεγαλώνει το κατά τα άλλα συμπαθές ψωμάκι σου μ'αυτό το εξόγκωμα στο μπούτι..

η μόνη λύση που μπορώ να σκεφτώ είναι το πορτοφόλι..

ουφ!πείτε μου λοιπόν,ποιος βολεύεται με το μαλακό πακέτο,με το οποίο "έφαγα πακέτο";;