επιτάφεια καληνύχτα

είναι κάποιες μοναδικότητες
ασήκωτες
σχεδόν ανεκδιήγητες
για το μέγεθος ενός αντίχειρα
φυσικά και οι διαθεσιμότητες
επισημες
και ακατανίκητες
στα μάτια κάθε πάνθηρα...

και προσωπάκια βουρκωμένα γύρω-γύρω
-θαρρώ ότι καθένα με τα μάτια του κλαίει-
μα όλα ψελίζουν τον ίδιο ήχο.
κι απορώ!
ως γνήσια θνητή
τι φταίε
και δεν κλαίμε όλοι μαζί...

όχι!δεν εννοώ αυτό που βλέπεις στην οθόνη σου-
υποννοώ τη σκιά στον τοίχο σου,
πίσω απ'την καρέκλα,πίσω απ'την πλάτη,
και πίσω απ'τον πυρήνα που-ευ τυχώς-διαισθάνεσαι.
εννοώ το ηλεκτρόνιο που ζαλίζεται προς τέρψην της αλήθειας.ναι.

και διαφαίνονται κάποιες οικειότητες,
ανακυκλωμένες διότι ανήμπορες
ταυτότητες
σα σπασμένα γυαλιά
κάτω από παπούτσια παλιά
-πληγώνουν το δέρμα και όχι τη μνήμη-

ρακοσυλλέκτες συμπεριφορών λοιπόν
στο όνομα κάποιας εγκυκλοπαίδειας...
όχι,δεν εννοώ αυτό,
υποννοώ την πειθαρχημένη αρμονία της προπαίδειας..