σβήσε το κεράκι(+άνοιξε το πατζούρι)!

σε λίγες ώρες έρχονται τα ξημερώματα της εικοστής πρώτης οκτωβρίου..

σε λίγες ώρες εγώ θα μπω στην τρίτη δεκαετία της ζωής μου,και μ'έχει ήδη πάρει η μυρωδιά της΄είναι-λέει- η ηλικία κατά την οποία είσαι πολύ μικρός για να_ και πολύ μεγάλος για να_..

δεν ξέρω.μπερδεύομαι.δε νιώθω πια μικρή,νιώθω μια περίεργη ενηλικίωση,μακρόσυρτη,αργή και υπόγεια,σα να αλλάζει το φόντο με σκυμμένο βλέμμα.μια ενηληκίωση,όχι σαν αυτή που σού επιτρέπει να παραγγείλεις αλκοολούχα σκευάσματα και να πάρεις δίπλωμα οδήγησης,αλλά μια ενηλικίωση που έρχεται πίσω απ'την πλάτη σου,και ανασαίνοντας σχεδόν αθόρυβα σε σπρώχνει με δύναμη μπροστά΄κι επαφίεται στην ατομική ευθύνη η πιθανότητα να υπάρχει μπροστά δρόμος ή γκρεμός.όλο αυτό με γοητεύει απίστευτα κάποιες στιγμές,το προκλητικό του βλέμμα,κι οι δυσνόητες κινήσεις του-σύμβολα αυτοκαταστροφής και αυτοδημιουργίας.κάποιες άλλες στιγμές με στριμώχνει,με αγχώνει,"δε χωράω σ'ένα τόσο στρογγυλό νούμερο"λέω κι ύστερα αναρωτιέμαι για ποιο λόγο νιώθω έτσι κι αναρωτιέμαι ποια είμαι και ξεφυσάω και ξεχνάω και νιώθω και μουδιάζω και βράζω και φοβάμαι..

τώρα θυμάμαι πως δεν έχω γιορτάσει τα γενέθλιά μου από όταν έγινα δεκέξι.και στα δεκαεφτά οι φίλοι μου με γιόρτασαν.και φέτος"έλα σπίτι μου να σε γιορτάσω!" η α. "τώρα που μετακόμισα,θα σου κάνω πάρτυ"η κ..γιατί;

όλοι όσο ζούμε γερνάμε.δε φοβάμαι να μεγαλώσω,δε φοβάμαι τις ρυτίδες,τις θεωρώ γοητευτικές,δε φοβάμαι τις απογοητεύσεις,τις θεωρώ δυναμωτικές,δε φοβάμαι τους ανθρώπους,τους θεωρώ μαγικούς

όμως φοβάμαι να μεγαλώσει μόνο το κερί στην τούρτα,φοβάμαι μη μείνω "πολλά υποσχόμενη νέα",φοβάμαι μην αναλωθώ σε υπέρογκα κενά αέρος...

"φοβάμαι.δε φοβάμαι."έτσι έλεγα όταν ήμουν-πραγματικά-μικρή μπροστά από το χριστουγεννιάτικο έλατο καθώς έσβηναν και άναβαν τα λαμπάκια..

παρ'όλα τα ειπωθέντα,ωστόσο,ξέρεις κάτι;νιώθω καλά.αγουροξυπνημένη ανάμεσα σε καινούριες θεάσεις.ενήλικες.ανεξερεύνητες!