conFused..

μερικές φορές το μόνο που θέλω από τους ανθρώπους είναι σκέψεις παράδοξες,
έννοιες τολμηρές,με μάτια μεγάλα και γυαλιστερά,να αρπάζονται με πάθος από τα άϋλα σώματά τους και να επιδίδονται σε έρωτα αχαλίνωτο,δυνατό,κι αλλόκοτο,
δυνατό,σαν δάχτυλα που χτυπάν το βελούδο,
σαν γλώσσες που μάχονται,ποια θα γίνει παγκόσμια...
ν'ακούω τις ανάσες τους κάτω απ'το μαξιλάρι μου,
να νιώθω τους παλμούς τους στη γώνια του τοίχου,δίπλα απ'το κρεβάτι μου
κάποιοι θα τρομάξουν μ'αυτή την εικόνα΄εγώ γελάω δυνατά και νιώθω την καρδιά μου να τρέμει
καθώς ευχαριστιέται το φόβο,για να μη φοβάται την ευχαρίστηση,
επειδή ξέρει,δεν είμαι πνεύμα μέσα σε σώμα,είμαι το πνεύμα και το σώμα ταυτόχρονα,κάτι σα διχασμένη προσωπικότητα,αυτό που μού επιτρέπει να διαφωνώ με τον εαυτό μου,να τον χαστουκίζω,να τον χαλιναγωγώ κι αυτός να απελευθερώνεται,να τον ερωτεύομαι,
καθώς θα νιώθω τον οργασμό που προσπαθώ να αφαιρέσω,
αυτόν των ιδεών,σαν έκρηξη,εν μέσω της δυνατής της ανυπαρξίας,έτοιμη να με κατασπαράξει-ένα κλικ-να διαλυθεί πάνω μου στο άυλο αγκομαχητό της,σαν σταγόνα πάνω σε σταγόνα,και να με διαλύσει με μια καρδιά που εκρήγνυται μέσα μου

ντόμινο

κι άλλες φορές,γίνομαι παιδί,παιδί που κοιμάται κουρασμένο απ'τα παιχνίδια που του έδειξαν οι φίλοι του-δεν κατάλαβε ποτέ τους κανόνες-μέσα σε σεντόνια απαλά
κι ονειρεύομαι αντικείμενα,αφουγκράζομαι τους ανθρώπους και
θέλω μόνο να είναι αγκαλιά
και χάδι σε μαλλιά φρεσκολουσμένα,
κι έτσι εγώ γινομαι χαμόγελο
και κουρνιάζω σε βλέμματα,
νιώθω γρασίδια,
και τότε ξαφνικά νιώθω τον πυρήνα,ζητάει μια έκρηξη τώρα,πονάει να εκραγεί,καθώς τον φλερτάρουν ηλεκτρόνια μ'ένα χορόπου μυρίζει ζάλη,αποπλάνηση,πλάγιο βλέμμα,πονάει να γεννήσει ενέργεια
έκρηξη
έκκριση
λίγο ακόμα από αυτό
κι ύστερα
ροή
διαρροή
καταρροή
κι η απόρροια;