2Ι νοεμβρί0υ 2ο08

βγήκα φωτοτυπία
κι έγινα μόδα σε συνοφρυωμένα στόματα
ίχνη από πτώματα
στη γεύση μου κι η αγάπη μου λαγνεία
κάποιοι,λέει,περιμένουν
στο προηγούμενο τετράγωνο
να αδελφωθούν με το βλέμμα μου,ναι!αυτό σημαίνουν
-εξ'ορισμού το βλέμμα μου πωλείται ως άγονο-
πλέον κορεσμός
και μια φλέβα στο λαιμό χτυπάει σαν καμπάνα
λερώνεται πάλι ο υπώνυμος κοινωνικός δεσμός

με κοιτάει στα μάτια μια τσιγγάνα
τρομάζω.να χαθώ από τις μυρωδιές της γης
εκείνη τόλμησε να χαμογελάσει
κι ο περιπτεράς μόνο μειδίαμα πονηρό,του ωφελιμισμού
μού τραγουδάει πως δεν είναι έτοιμοι
αδιαφορώ
δεν τους αφορώ επομένως
κι όμως είναι το μένος
το δικό τους που ξερνάω στις γωνιές της πόλης
πίσω από κολόνες κάθε νύχτα μόλις
αποφασίζω να γυρίσω στο σπίτι
στους δεκαδικούς μου μάλλον δεν χωράει η ακεραιότητά τους