frog-in-the-throat (the blues' voice?noap!)

εντάξει,το ομολογώ,είναι ένας ελεεινός και τρισάθλιος βήχας που δε μ'αφήνει να κοιμηθώ...όχι,δεν είναι τσιγαρόβηχας,έχω κρυώσει και μάλιστα εδώ και δύο μέρες έχω προσωρινά διαγραφεί από το σωματείο καπνιστών.πώς κι έτσι;χρειάζομαι τη φωνή μου!!
(γιατροσόφια κάθε είδους δεκτά κι ευπρόσδεκτα!)
αύριο το πρωί έχω μάθημα,υπέροχα!θα μιλάω στο μαθητή μου με τη γλώσσα του βήχα,θα είμαι σαν λίσενινγκ με χαλασμένη κασέτα,μια χαρά εξάσκηση δηλαδή!
κι ύστερα βουρ μάθημα στη σχολή(να μην εξαπλώσω τα μικρόβιά μου ολ όβερ άθενς;;)
δε θα ξυπνήσω,το ξέρω,ο βήχας κι ο έρωτας δεν κρύβονται,αν και ο έρωτας κρύβεται κάποιες φορές
εκδίκηση.τώρα πίνω το ντουλαποβότανο με κονιάκ-θα σε ευχαριστηθώ απαίσιε βήχα,ως την τελευταία σου νότα!
φέισμπουκ. ανία. ήμουν σίγουρη. μία κοπέλα γράφει κάτι για αρουραίους μέσα σε μπλέντερ.ξέρεις.."τεστ προσωπικότητας"-είσαι σίριαλ κίλερ,ο φρέντι κρούγκερ,νερό,τροπικό κλίμα και λαγός με πετραχήλια..
κι εγώ ψάχνω ανάμεσα σε οπτικές ίνες εκείνο το βράχο που βάρυνε η σκιά σου-γιατί την ερωτεύτηκε-και βλέπω πάλι το συρματόπλεγμα,το καπέλο,το πέρασμα,το βραχιόλι
νομίζω πως ξέρω τι με πληγώνει.πως δεν μπορείς να θυμάσαι αυτό που δεν ξέρεις.πάντα με προβλημάτιζε η σχέση αυτών των δύο ρημάτων,θα πρέπει να υπήρξε θυελλώδης΄σαν τους θυελλώδεις έρωτες των ανθρώπων που βιώνουν το κατέχειν και το ανήκειν σαν ενεργητικές,αυτονόητες καταστάσεις,ένεκεν γραμματικών αναλύσεων.
πάλι θυμάμαι τον ταρκόφσκι.με πόση γαλήνη διασχίζουν οι ήρωές του την ταραχή!αν είναι αγιότητα,είναι αυτό,κι όχι στα ψέματα..αγγίζουν το χορτάρι λες κι είναι η γη που τους θρέφει.και το νερό στάζει τις μνήμες τους λες και ζωοδοτεί τον ρου του νου...


ήθελα κι άλλα να σας πω,αλλά δεν θυμάμαι,μάλλον "γκούχου γκούχου" θα είναι αυτές τις μέρες η ατάκα μου.χμ..
πάρε και μία από τις μεγαλεπίβολα ευοίωνες δηλώσεις που κάνω κατά καιρούς:




καθώς και μία βαθύτατα ειλικρινή και πηγαία(και όχι πυγμαία) δήλωση: