η γυναίκα με τα μαύρα

και..."αυτό είναι έργο!" η γυναίκα με τα μαύρα, το μυθιστόρημα της σούζαν χιλ: μία νεκρή γυναίκα τριγυρνά ως οπτασία στο απομονωμένο σπίτι κοντά σε βρετανικούς βάλτους γυρεύοντας εκδίκηση για τη βία που βίωσε εν ζωή... κλασσικό; ναι,κλασσικό, χιλιοειπωμένο, όλοι αφηγηθήκαμε κάποτε μια παρόμοια ιστορία με δόντια που τρίζουν σε κάποια νυχτερινή αυλή, όλοι έχουμε διαβάσει κάι παρόμοιο με την ηδονή του τρόμου που γαργαλάει το στέρνο... "ένα ανώδυνο παιχνίδι" όπως θα πει και ο άρθουρ κιπς της ιστορίας..."μακάρι η αλήθεια να ήταν τόσο χοντροκομμένη και γκροτέσκα..". όχι η αλήθεια, η αλήθεια του θεάτρου είναι πολύ πιο μεγάλη,πολύ πιο πολύπλοκη,κρέμεται από τις κλωστές της αυλαίας και κρύβεται στην ανάσα του ηθοποιού που ψυχορραγεί -ας μου επιτραπεί η γκροτέσκα αυτή έκφραση- μέσα σε μια δεύτερη ύπαρξη, σε κάποιο άλλο επίπεδο. έχει να μας δώσει πολλά περισσότερα από το όποιο μόρφωμα μας κάνει να σκεφτούμε τον πόνο, την εκδίκηση, τη θεία δίκη, τον τρόμο.. δραματοποιημένο στο θέατρο μέλι παρουσιάζεται ως θέατρο εν θεάτρω, με τον "βιώσαντα" μία τρομακτική ιστορία -άρθουρ κιπς(γιώργος κέντρος)- να επισκέπτεται έναν ηθοποιό(δάνης κατρανίδης), ο οποίος καλείται να τον βοθήσει να την αφηγηθεί την ιστορία του "για να τη διαγράψει" και να λυτρωθεί... μέσα σε ένα γραφείο. και -μα το διόνυσο!- ψηφίζω ως θεατής βίωσα την ιστορία σου κύριε κιπς! με ένα μικρό μπαούλο, μία καρέκλα, κάτι σκιερά παλιά έπιπλα στο βάθος που σαν πίνακες φάνταζαν μάλλον (εντάξει,και το μηχάνημα που βγάζει καπνόυς) πήγα ως τους βάλτους σου ακουμπώντας σε φωνές που βραχνιάζουν, ψιθυρίζουν, πνίγονται, ουρλιάζουν, και σε μύες που τρέμουν, χορεύουν, μεταμορφώνονται στο βρετανό φοβισμένο δικηγόρο. "τη μαγεία την γεύεσαι, δεν την αναλύεις" όπως τελικά κατάφερε να κάνει κι ο ηθοποιός χάρη στον μαθητή του