η γυναίκα με τα μαύρα

και..."αυτό είναι έργο!" η γυναίκα με τα μαύρα, το μυθιστόρημα της σούζαν χιλ: μία νεκρή γυναίκα τριγυρνά ως οπτασία στο απομονωμένο σπίτι κοντά σε βρετανικούς βάλτους γυρεύοντας εκδίκηση για τη βία που βίωσε εν ζωή... κλασσικό; ναι,κλασσικό, χιλιοειπωμένο, όλοι αφηγηθήκαμε κάποτε μια παρόμοια ιστορία με δόντια που τρίζουν σε κάποια νυχτερινή αυλή, όλοι έχουμε διαβάσει κάι παρόμοιο με την ηδονή του τρόμου που γαργαλάει το στέρνο... "ένα ανώδυνο παιχνίδι" όπως θα πει και ο άρθουρ κιπς της ιστορίας..."μακάρι η αλήθεια να ήταν τόσο χοντροκομμένη και γκροτέσκα..". όχι η αλήθεια, η αλήθεια του θεάτρου είναι πολύ πιο μεγάλη,πολύ πιο πολύπλοκη,κρέμεται από τις κλωστές της αυλαίας και κρύβεται στην ανάσα του ηθοποιού που ψυχορραγεί -ας μου επιτραπεί η γκροτέσκα αυτή έκφραση- μέσα σε μια δεύτερη ύπαρξη, σε κάποιο άλλο επίπεδο. έχει να μας δώσει πολλά περισσότερα από το όποιο μόρφωμα μας κάνει να σκεφτούμε τον πόνο, την εκδίκηση, τη θεία δίκη, τον τρόμο.. δραματοποιημένο στο θέατρο μέλι παρουσιάζεται ως θέατρο εν θεάτρω, με τον "βιώσαντα" μία τρομακτική ιστορία -άρθουρ κιπς(γιώργος κέντρος)- να επισκέπτεται έναν ηθοποιό(δάνης κατρανίδης), ο οποίος καλείται να τον βοθήσει να την αφηγηθεί την ιστορία του "για να τη διαγράψει" και να λυτρωθεί... μέσα σε ένα γραφείο. και -μα το διόνυσο!- ψηφίζω ως θεατής βίωσα την ιστορία σου κύριε κιπς! με ένα μικρό μπαούλο, μία καρέκλα, κάτι σκιερά παλιά έπιπλα στο βάθος που σαν πίνακες φάνταζαν μάλλον (εντάξει,και το μηχάνημα που βγάζει καπνόυς) πήγα ως τους βάλτους σου ακουμπώντας σε φωνές που βραχνιάζουν, ψιθυρίζουν, πνίγονται, ουρλιάζουν, και σε μύες που τρέμουν, χορεύουν, μεταμορφώνονται στο βρετανό φοβισμένο δικηγόρο. "τη μαγεία την γεύεσαι, δεν την αναλύεις" όπως τελικά κατάφερε να κάνει κι ο ηθοποιός χάρη στον μαθητή του

"αυτό το νόμισμα είναι ηθοποιός;"

ε,ναι λοιπόν,θα το παραδεχτώ δημόσια,δεν έχει νόημα να ντραπώ,αφού είναι η αλήθεια:
έχω μπερδευτεί...

με αφορμή τα τεκτενόμενα,σκέφτομαι και γράφω.ακούω γνώμες,διαβάζω απόψεις.και βλέπω πράγματα.όμως όλα μού θολώνουν κάποια στιγμή.δεν θα καταπιαστώ αυτή τη στιγμή με τις -σίγουρα κατ'εμέ απαράδεκτες - εκφράσεις φασιστικής και ανθρωποφοβικής διάθεσης απέναντι στην κοινωνία -του τύπου:"ένας στρατός χρειάζεται,να βάλει την τάξη","να τους γαζώσουνε όλους!","βλέπεις τι γίνεται στα εξάρχεια;δεν είναι περιοχές αυτές"- που είμαι σίγουρη πως όλοι μας έχουμε ακούσει (και) αυτές τις μέρες από ανθρώπους διαφόρων κοινωνικών στρωμάτων και ηλικιών...όχι,θα παρακάμψω αυτή την όψη που μπορώ μετά βεβαιότητος να απορρίψω και θα σταθώ σ'αυτά που με μπερδεύουν:

το βράδυ του σαββάτου της έκτης δεκεμβρίου εν έτει δύο χιλιάδες οχτώ στο κέντρο της πρωτεύουσας της ελλάδας ένα ανθρώπινο ον, στο οποίο δόθηκε η αρμοδιότητα να φέρει και να χρησιμοποιεί όπλο με σκοπό την κρατική ασφάλεια, χρησιμοποίησε το εν λόγω όπλο -στην καλύτερη περίπτωση- λόγω ενός έντονου προσωπικού συναισθήματος -εκνευρισμός- και με την σκέψη ότι η πραγματοποίηση μιας τέτοιας πράξης είναι δυνατή, καθώς το κράτος του έδωσε ένα όπλο. για ένα τέτοιο μυαλό, προφανώς,τουλάχιστον σε πρώτο επίπεδο, ισχύει ο συλλογισμός:(η χρήση του όπλου μου είναι χρήση του όπλου που μου έδωσαν)+(το όπλο που μου έδωσαν είναι νόνιμο )=(κάθε χρήση του όπλου είναι νόμιμη). το πρώτο αποτέλεσμα της εφαρμογής αυτού του σκεπτικού είναι ένα νεκρό δεκαπεντάχρονο παιδί.
εδώ θα ήθελα να διαχωρίσω για λόγους ευκολίας για το απλό μυαλό μου -σε θεωρητικό φυσικά επίπεδο,καθώς πρακτικά δεν γίνεται και ούτε θα έπρεπε να γίνει- τη θανάτωση του αλέξη γρηγορόπουλου από τον (λόγω ανωνυμίας θα χρησιμοποιήσω ένα συχνό ελληνικό ονοματεπώνυμο) γιώργο παπαδόπουλο και την εκτέλεση ενός εφήβου στα εξάρχεια από έναν αστυνομικό στο όνομα μιας θεωρίας που συνοψίζεται στη φράση:"έχω όπλο.σκάσε ή ψόφα".την πρώτη όψη ονομάζω ατομική. είναι ένα παιδί που σκοτώθηκε πριν προλάβει να ζήσει. που το περιμένει ακόμα η μαμά του να γυρίσει στο σπίτι. κι όπως σε κάθε περίπτωση ενός νεκρού και δη θανατωμένου παιδιού, είναι ένα γεγονός ασύλληπτο, θλιβερό και ανατριχιαστικό. τι ήρθε να κάνει αυτό το παιδί στη γη; να ζήσει δεκαπέντε χρόνια και πριν καν ενηληκιωθεί να αφήσει το σύμπαν στα γαμημένα βρωμόχερά σου την απόφαση για τη ζωή ή το θάνατό του; -εδώ συγκρατώ την οργή μου- γι' αυτό το γεγονός θλιβόμαστε,πενθούμε,σκύβουμε το κεφάλι απέναντι στη χαμένη ζωή,ανάβουμε απόψε ένα κεράκι στο μπαλκόνι. τολμώ να πω ότι είναι πόνος των παρόντων όντων. οι άνθρωποι που τον ήξεραν και πονούν "από πρώτο χέρι" κάποτε θα πεθάνουν κι εκείνοι και μαζί τους θα χαθεί κι ο πόνος. το ίδιο κι εμείς,που πονάμε "από δεύτερο χέρι" κι αυτό που θα μείνει στην ιστορία, αυτό που πραγματικά συνέβη στην κοινωνία είναι το δεύτερο επίπεδο του γεγονότος..
εδώ θα μιλήσουμε παρενθετικά για τον νομιμοποιημένο τραμπουκισμό. έχουμε όλοι καταλάβει πως ο θεσμός της αστυνομίας -όπως περιγράφει κι ο έγκελς νομίζω στην καταγωγή της οικογένειας της ατομικής ιδιοκτησίας και του κράτους- έχει ως στόχο την προστασία και συντήρηση του κράτους. όχι, ο αστυνόμος δεν υπάρχει για να με φυλάει απ'τους "εγκληματίες" -κι αυτό το ξέρει όποιος έχει υποστεί κλοπή, βία ή απλώς έχει περπατήσει μόνος το βράδυ σε έρημο δρόμο- , υπάρχει για να φυλάει το κράτος από μένα. από την ύπαρξή μου και τις πιθανές αλλοιώσεις που θα μπορούσε αυτή να επιφέρει στη συστηματική δομή του. πρόκειται λοιπόν για μια καθαρή περιφρούρηση του συντηρητισμού, μία ένοπλη, δηλαδή σωματοποιημένη προστασία της αναπαραγωγής του κοινωνικού συστήματος ως έχει και κατοχύρωση της χρησιμοποίησης των πολιτών προς αυτή την κατεύθυνση. όποιος συμφωνεί και "ευλογεί" με αυτή την πλευρά του εν λόγω θεσμού παρακαλώ να σηκώσει χέρι..χμ...
δεν είναι λοιπόν περίεργο αυτό που συνέβη,προσωπικά δεν ξαφνιάστηκα (είναι γνωστά αρκετά παρόμοια "μεμονωμένα περιστατικά")αλλά αηδίασα, οργίστηκα, στενοχωρήθηκα και προβληματίστηκα . αποφάσισα πως δεν είναι δυνατόν, εν ονόματι κανενός θεσμού να δημιουργούνται παραθυράκια για δολοφονίες.
γι αυτό λέω τι μπορούμε να κάνουμε; τι μπορώ να κάνω ως εγώ; το πρώτο βήμα φυσικά είναι η σκέψη κι η συνειδητοποίηση -σκιά της οποίας είναι αυτό που διαβάζετε-. φυσικά κριτικός αυτοπροσδιορισμός και αυτοτοποθέτηση. αυτά όμως δεν είναι αυτοσκοπός, οφείλουν να μας οδηγούν σε πράξεις. όταν πρόκειται για κοινωνικά ζητήματα έχουμε (και) τα εξής πρακτικά εργαλεία: η ψήφος και η διαδήλωση, δύο μέσα του δημοσίου Διαλόγου. με την ψήφο δεν θα ασχοληθώ αυτή τη στιγμή, αλλά με τη διαδήλωση. θεωρώ σαφώς πως είναι δικαίωμά μας να κατεβούμε στον δρόμο και να φωνάξουμε αυτό που αιτούμε. να το γράψουμε με τεράστια γράμματα και να το περιφέρουμε, να κλείσουμε το δρόμο και να πούμε στην πόλη:"ωπ!δικαιούμαι αυτό,μ'ακους;" να τοποθετήσουμε δυνατά τα αιτήματά μας. κατεβαίνουμε στη διαδήλωση λοιπόν. ζητάμε αναμόρφωση του συστήματος. η υπόθεση γρηγορόπουλου είναι η υπερχείλιση της σαπίλας, η δυνατή, "πάνω-πάνω" μπόχα του συστήματος. έχουμε λοιπον ένα σύστημα σε βαθιά διάβρωση και ανθρώπους που το αναπαράγουν και αναπαράγονται από αυτό που βιώνουν την ίδια διάβρωση. συμπλέγματα, εμμονές,αποκτήνωση. κατεβαίνουμε στο δρόμο και ουρλιάζουμε μέσα από τα σκώτια μας ότι θέλουμε αυτό να αλλάξει. η πόλη το ακούει. το κράτος το ακούει. το εξωτερικό το ακούει. δεν ρίξαμε το κοινωνικό σύστημα, ούτε καν αναμορφώσαμε τους θεσμούς τους, κάναμε όμως ένα βήμα. ρίξαμε μια ατάκα, ένα επιχείρημα ίσως στον διάλογο μεταξύ κράτους και πολίτη.

κι εδώ έρχεται το μπέρδεμά μου...

εγώ κατέβηκα στο δρόμο με άδεια χέρια και γεμάτη φωνή για να γίνω αλυσίδα όπως χιλιάδες συμπολίτες. αντιλαμβανόμαστε άλλους συμπολίτες μας ωστόσο που έχουν κατεβεί με πέτρες στα χέρια και αλυσίδες με κλειστό το στόμα και τα μάτια. καθώς περπατάμε φωνάζοντας εκείνοι κατεβάζουν βιτρίνες. πέτρες στα τζάμια, φωτιές στα κτίρια. ξενοδοχεία, μαγαζιά κάθε είδους, το υπουργείο οικονομικών...
ναι,είναι παιδιά οργισμένα που θέλουν να σπάσουν ότι υπάρχει για να φτιαχτεί από την αρχή.ναι,βλέπω την οργή τους. πράγματι ένα τέτοιο συμβάν σηκώνει μεγάλη ζημιά. γιατί αποτελεί ζημιά ανυπολόγιστη. κάτι δεν πάει καλά σ'αυτή την πόλη,κομμάτια! στάχτη! τι αξία έχει η περιουσία μπροστά στην ανθρώπινη ζωή που -αν είναι δυνατόν!- τίθεται υπό διαπραγμάτευση! καλούμαστε να επιχειρηματολογούμε για το αυτονόητο: το είναι είναι πιο δυνατό,πιο πρωταρχικό και πυρηνικό από το έχειν.για την αντιμετώπιση της βίας χρειάζεται βία και "πόλεμος πατήρ πάντων" -πάντα η δημιουργία χρειάζεται κάποια σύγκρουση.

ωραία,σπάσαμε τα τζάμια, κάψαμε την αθήνα -και όχι μόνο. χαιρόμαστε λέει που χτυπάμε τον καπιταλισμό, γιατί κάψαμε το τιτάνια που είναι "μεγάλο κεφάλι" ,κάψαμε μεγάλες τράπεζες σπάσαμε τα τζάμια πολυκαταστημάτων[..] εξηγήστε μου γιατί το θεωρώ κυνήγι σκιών και συμπτωματική αντιμετώπιση. το να σπάσεις -λέω ένα παράρτημα των "πλούσιων" πουλ&μπέαρ δε θεωρώ ότι ισούται με γροθιά στην κεφαλαιοκρατία. φωνάζουμε έτσι την οργή μας για εξαχρείωση του είδους μας, που θέτει την ιδιοκτησία πάνω από την ύπαρξη. απονέμεται όμως έτσι η δικαιοσύνη; με άλλα λόγια,συμβαίνει κάτι; ακούω ανθρώπους να αντιλαμβάνονται τους διαδηλωτές ως ταραχοποιούς, και το χειρότερο; βλέπω τα ματ να ρίχνουν δακρυγόνα σ'αυτους που είναι στο δρόμο, κι όχι σ'αυτούς που σπάνε το πεζοδρόμιο... και ακούω, χρόνια τώρα, πως πάντα αυτό συμβαίνει: οι μισοί το κάνουν επειδή είναι αναρχικοί τέλοσπάντων κι οι άλλοι μισοί δεν είναι παρά μπάτσοι με πολιτικά΄και πάει ο νους μου στο κακό, βλέπω δημιουργίες προσχημάτων, βλέπω μια σταυροφορία μέσα σ'αυτό. δεν βλέπω αναρχία -όπως την αντιλαμβάνομαι καθώς(και ας συγχωρεθεί η ανεπάρκειά μου επί τούτου) δεν έχω διαβάσει σχετικά δόκιμα κείμενα- δεν είδα κάποιον να απαρνιέται την περιουσία του, να καίει το σπίτι του και να ουρλιάξει πάνω στις στάχτες το παράπονό του. αν όλοι αυτοί έσπαγαν ο καθείς το δικό του σπίτι,ο ίδιος χαμός δε θα γινόταν;


και ξέρετε ποιο είναι το μπερδεμένο συμπέρασμά μου περί "σπασίματος";
ή είναι πολύ καλό και απόλυτα δίκαιο
ή είναι πολύ κακό,άδικο και "αλλήθωρο"
χρειάζεται ένας πολύ καλός λόγος για να "αγιαστεί" η βία.κι αν βρεθεί,φαντάζομαι πως θα είναι απόλυτος

δεκέμβρης 2008...πόσα δεκεμβριανά αυτή η χώρα;
καμένη πρωτεύουσα

δε θα μιλήσω για τον ανθρώπινο παράγοντα του φόνου,όλοι καταλαβαίνουμε πώς και γιατί,όλοι το ίδιο νιώθουμε-γι'αυτό και δε σχολιάζω-
δε θα μιλήσω για την κοινωνική διάσταση του ζητήματος,καθώς αυτή τη στιγμή δε νιώθω πως έχω κάτι μεγάλο,ή έστω ένα καινούριο παράθυρο να πω

θα πω μόνο πώς το νιώθω
θα πω μόνο ότι φοβάμαι
επειδή μισθώνουμε τέρατα
επειδή τόόσοι άνθρωποι λεηλατήθηκαν
και επειδή βλέπω ότι ο κόσμος που δεν κατέβηκε έστω για λίγο στο χαμό καταπίνει αμάσητο το κάθε τηλεοπτικό δελτίο ... άκουσα ότι μαθητές πετάνε πέτρες σε ανθρώπους,ο συνασπισμός έκαψε χθες την αθήνα ..μπλα,μπλα.. δεν με αφορούν καθ'αυτό τον τρόπο τα κόμματα και δεν έχω μια αλήθεια να παράσχω εκτός από αυτό που είδα με τα μάτια μου...
πάντως ας ανοίξουμε έστω και ένα μάτι..ΔΕΣ!! δες ποιος πετάει την πέτρα !! και μη στέκεσαι στο ρούχο!! μαύρο ή πράσινο ,το ίδιο είναι!!

"η οργή είναι τυφλή "...ναι μάτια μου,είναι,εμείς να εθελοτυφλούμε;

μπάτσοι-κομπλεξικοί-δολοφόνοι

αυτός σκότωσε ένα 16χρονο παιδί
(γιατί;δεν ξέρω,μάλλον τον έτρωγαν τα αρχίδια του..)

αυτό το Κράτος το επιτρέπει,κι αν όχι,δίνει στο γεγονός τη δυνατότητα να συμβεί
(γιατί;έλα που δεν ξέρεις,κι αυτός είναι ο πιο άμεσος-ό,τι αυτό σημαίνει τρόπος)

εμείς ας κάνουμε μια πορεία στο κέντρο
(ας στήσουμε τα τούβλα κι ετοιμάζεται κι η λάσπη-ελπίζω)

shiny views --> nicolson-shining eyes

"σε είδα.." που λένε και κάτι αγγελίες
χειμώνας που ξεχειλίζει από τα ρούχα σου
και καλοκαίρι κολλημένο στα μαλλιά σου σαν αντάυγεια κομμωτηρίου
κι αυτές οι λακούβες του δρόμου,πόσο όμορφες!
όμορφες ιστορίες στο διπλανό σου
φωνή καθηλωτική,άγνωστη

να βγάλω τα γυαλιά μου;
(δεν έχει ήλιο)γιατίίί;κιπ δεμ ον

συνεχίζω,"αυτή που περνάει,αυτή που περνάειιι.."
σοφό τραγούδι,κύριε δεληβοριά,μπορείτε να γράψετε κι ένα για αυτήν στο λεωφορείο;;

υ.γ.:θαρρώ πως η παράκρουση μου χτυπάει την πόρτα΄να της ανοίξω;

fuck fucking aids

αν με ρωτούσες τι με φοβίζει σε όλο αυτό... χμ..δε θα'ταν η αδυναμία,ξέρεις,η σωματική,αυτή που με τρομάζει,με παραλύει από εκεί που νιώθω ως εκεί που βιώνω.. δε θα'ταν το τέρμα,το τέλμα,τα φρύδια πιο ψηλά απ'τα μάτια χάριν της έκφρασης του φόβου.. νομίζω πως αυτό που με τρομάζει είναι το πακετάρισμα:ο παράδοξος συνδυασμός που μοιάζει τερατώδης απ'την πλευρά του σύμπαντος:πώς μπορούμε να ικανοποιούμε η(ο) 1 την(τον) άλλη(άλλο) σκοτώνοντάς την(τον) παράλληλα; ακροθιγής,ακαριαία,γενικόλογη-και ίσως ανερμάτιστη-σκέψη.. καλή σας νύχτα, να προσέχετε όπως μπορείτε.όπως ξέρετε.