500

είχα βγει για ένα ποτό
και δύο και τρία...
και γύριζα σπίτι αργά με παρέα άγνωστη
-στο λεωφορείον η βόλτα-
προφανώς με βλέπαν,μα εγώ δεν τους έβλεπα..
άρα δεν ήταν εκείνοι ο υπαρκτός δυναμικός ανθρώπινος κίνδυνος΄
εγώ ήμουν η ψευδαίσθησή τους.
έτσι κι αλλιώς τέτοιες ώρες το σώμα είναι ανεπαισθήτως ον
-περαιτέρω ένδειξη.
και θυμόμουν πως το αδοκίμαστο -λέει- και το απ'αλλού φερμένο δεν το αντέχουν οι άνθρωποι,κι είναι νωρίς,μ'ακούς;
και συνήγαγα το πλέον δόκιμο συπέρασμα΄
ποιος αφήνει τέτοια ώρα την ασφάλεια του δρόμου για να γυρίσει σπίτι;