blow the blue

"κι αν αρχίσω να γράφω...δε θα μου βγει κείμενο,αλλά ξεφύσημα-ούτε καν αναστεναγμός!"

όχι,όχι,δε θα υποκύψω στην παρόρμηση,δε θα θυμηθώ πάλι εκείνο το συγγραφέα που κάθε τόσο περιγράφει τόσο άπταιστα αυτό την ίδια κι απαράλλακτη κατάσταση που αφορά σε γεγονότα,συναισθήματα και μια αίσθηση...πφφφ ....

και τα συνήθη χαμόγελά μου πού; σ'αυτές τις περιπτώσεις-λέω-η λύση είναι πάντα υγρή;κάτι άλλο δε βρίσκω να σκεφτώ, μόνο εκείνο το αγαπημένο τρίπτυχο..


never mind εκκρεμότητες είναι αυτά..

μέσα σ'αυτό το ακρωτηριασμένο κλίμα κάνω βόλτα με μια φίλη μου στα εξάρχεια,στην πλατεία.
καταλήγουμε μπύρα-και-παγκάκι,κι εκεί που μπυρα-και-παγκακί-ζουμε εμφανίζεται μία απ'αυτές τις μορφές τις πλατειώτικες με τις ροκ ρυτίδες ... βγήκε από μια παρέα που έπινε μπύρες γύρω από μια φωτιά στο κέντρο της πλατείας..
το κλασσικό:"κορίτσια,έχετε είκοσι λεπτά που μου λείπουν να πάρω μια μπύρα;" το κλασσικό;
όχι βέβαια,ο τύπος είχε στα μάτια την ειλικρίνεια της κυριολεξίας:αφού του δώσαμε ψηλά,αγόρασε μπύρα και ήρθε και την άνοιξε μπροστά μας να μας κεράσει!(συγκινήθηκα)

"γκράφικ" θα έλεγε κάποτε ένας καθηγητής μου..
μετά από λίγο η μορφή επιστρέφει και μας πιάνει κουβέντα.η επιφύλαξη που ένιωθα στην αρχή σιγά σιγά διαλύθηκε μες στην κουβέντα και την αθήνα των δεκαετιών '70 και '80 που αναβίωναν μπροστά μου.
αφού λοιπόν μας έδειξε την κόρη του,συστήθηκε και συστηθήκαμε αρχίσαμε τη "συνέντευξη": η μορφή είχε γνωρίσει από κοντά τον άσιμο,τότε που πουλούσε τις κασέττες του στην πλατεία,και την γώγου,που καθόταν στο γωνιακό-τότε-καφενείο ή στου ρούσσου "μονίμως σκεπτόμενη,σπάνια γελαστή και πάντα φιλική"..
"τη δεκαετία του '80 δεν υπήρχε περίπτωση να κάτσει ένας άνθρωπος μόνος του στο παγκάκι,θα τον παίρναμε στην παρέα να τον κεράσουμε..τώρα είναι μεγάλη η απομόνωση..κι εσείς που μ'αφήσατε να κάτσω εδώ,μη νομίζετε,άλλοι μπορεί να μ'έδιωχναν ή να νόμιζαν πως ήρθα για καμάκι..καμάκι,αμάν αυτό το καμάκι..για μένα δεν είναι έτσι...κοιτάς τον άλλο,μιλάτε κι ερωτεύεστε" (βρε τι ωραία που τα λες...)
είπαμε κι άλλα κι άλλα κι άλλα,αλλά δεν μπορώ να μην παραθέσω την εξής ατάκα του:"εγώ αν ήμουν κορίτσι σήμερα,θα γινόμουν λεσβία,τα αγόρια δεν είναι καθόλου γλυκά,όλοι τσαμπουκάδες κι αγριεμένοι" κι όταν του είπα τα καθ'ημάς:"..η γυναίκα έχει την γοητεία" "εννοείται,κι εγώ σου λέω το ίδιο θα έκανα,η γυναίκα έχει αυτή την τρυφερότητα.."


..έτσι που λέτε...και θυμάμαι την ατάκα της φίλης μου: "είδες τι ωραία που περάσαμε;αν είχες αυτοκτονήσει,θα το'χανες αυτό!"