λοιπόν,αποφάσισα να μετακομίσω,πάνω στην 100ή μου ανάρτηση

λοιπόν,αντίο σ'αυτό το περιβάλλον και το [κλίκ] που περιμένω

θα ειδωθούμε εκεί λοιπόν!

τι νέα ψιψίνα; *

Μωρέ κάθομαι εδώ
παρέα με τον ποσειδώνα
Αυτός κλείνει τα μάτια μου
κι ένας αστεροειδής τραγουδάει τα αυτιά μου
Η μουσική στα ακουστικά
είναι κι αυτή μια ψυχεδέλεια
-ξέρεις γιατί-
Επειδή μ'αυτήν άλλο ακούγεται κι άλλο ακούς

Κρατάω την άκρη μου,που λες
και ψάχνω τη μέση μ'αναπνοές
Ψηλαφώντας δηλαδή στο κέντρο μιας πόλης
τα λικνιζόμενα σώματα
τα λικνίζοντα βλέμματα
κι εγκάθετα,φθηνά αποφθέγματα
μουτζουρωμένα πάνω σε αστικά εισιτήρια
-που πότε σελιδοδείκτες
φωτεινοί σαν σιωπηλοί συνεπιβάτες-

Μια πόλη γνώρισα
Και λίγες γυναίκες
Και πώς έχω το θράσος
να μιλάω για ταξίδια
Και πώς έχω το θάρρος
να μιλάω για τα ξίδια

Εκεί που δε θα φτάσουν τα δάχτυλά μας
κάνε να φτάσει η προβολή ενός φιλιού
Τώρα΄ένα φιλί
ή πολλά;

Πολλά θα'λεγα
Και όμορφα
Όχι κινηματογραφικά,κούκλα μου
Απ'αυτά που κοκκινίζουν το δέρμα
και βυθίζουν το βλέμμα
σ'αυτά τα αστεράκια
που βλέπω όταν κοιτάω από μέσα μου



*τίτλος δανεικός από την κυρία λένα πλάτωνος

psycho killer..

..qu'est-ce que c'est?

μετα-σύνδρομο

και πάντα
όταν σβήνουν τα φώτα
η ίδια σκιά
με το θράσος της αυθυπαρξίας
μ'αγκαλιάζει έτσι
σα γυναίκα που δε με θέλει
που με πνίγει μ'ένα βλέμμα
ως πυκνή (αυθ)υποβολή
-ίσως ελλείψει υποβολέα

θυμάμαι (ανα)βιώνω

ανάγκη πειθούς
επιθυμία αλήθειας

τι;

ανάγκη για ρήματα
επιθυμία για ρήγματα


"όσο πιο ψηλά,τόσο πιο βαθιά"

κι εσένα;

it is raining (outside).

Τα χείλη της βροχής είναι πάντα υγρά
-ανοιχτή πρόσκληση

Επικίνδυνη γνωριμία΄απευθείας εισχώρηση κάτω απ'τα ρούχα

Αισθαντικά ηδονική,
Αφελώς ιδανική,
Γνήσια δανεική ωστόσο

Στο τέλος πάντα εξατμίζεται΄
βλέπε τα βλέμματα στο μπαρ που γδύνουν εικόνες.

blow the blue

"κι αν αρχίσω να γράφω...δε θα μου βγει κείμενο,αλλά ξεφύσημα-ούτε καν αναστεναγμός!"

όχι,όχι,δε θα υποκύψω στην παρόρμηση,δε θα θυμηθώ πάλι εκείνο το συγγραφέα που κάθε τόσο περιγράφει τόσο άπταιστα αυτό την ίδια κι απαράλλακτη κατάσταση που αφορά σε γεγονότα,συναισθήματα και μια αίσθηση...πφφφ ....

και τα συνήθη χαμόγελά μου πού; σ'αυτές τις περιπτώσεις-λέω-η λύση είναι πάντα υγρή;κάτι άλλο δε βρίσκω να σκεφτώ, μόνο εκείνο το αγαπημένο τρίπτυχο..


never mind εκκρεμότητες είναι αυτά..

μέσα σ'αυτό το ακρωτηριασμένο κλίμα κάνω βόλτα με μια φίλη μου στα εξάρχεια,στην πλατεία.
καταλήγουμε μπύρα-και-παγκάκι,κι εκεί που μπυρα-και-παγκακί-ζουμε εμφανίζεται μία απ'αυτές τις μορφές τις πλατειώτικες με τις ροκ ρυτίδες ... βγήκε από μια παρέα που έπινε μπύρες γύρω από μια φωτιά στο κέντρο της πλατείας..
το κλασσικό:"κορίτσια,έχετε είκοσι λεπτά που μου λείπουν να πάρω μια μπύρα;" το κλασσικό;
όχι βέβαια,ο τύπος είχε στα μάτια την ειλικρίνεια της κυριολεξίας:αφού του δώσαμε ψηλά,αγόρασε μπύρα και ήρθε και την άνοιξε μπροστά μας να μας κεράσει!(συγκινήθηκα)

"γκράφικ" θα έλεγε κάποτε ένας καθηγητής μου..
μετά από λίγο η μορφή επιστρέφει και μας πιάνει κουβέντα.η επιφύλαξη που ένιωθα στην αρχή σιγά σιγά διαλύθηκε μες στην κουβέντα και την αθήνα των δεκαετιών '70 και '80 που αναβίωναν μπροστά μου.
αφού λοιπόν μας έδειξε την κόρη του,συστήθηκε και συστηθήκαμε αρχίσαμε τη "συνέντευξη": η μορφή είχε γνωρίσει από κοντά τον άσιμο,τότε που πουλούσε τις κασέττες του στην πλατεία,και την γώγου,που καθόταν στο γωνιακό-τότε-καφενείο ή στου ρούσσου "μονίμως σκεπτόμενη,σπάνια γελαστή και πάντα φιλική"..
"τη δεκαετία του '80 δεν υπήρχε περίπτωση να κάτσει ένας άνθρωπος μόνος του στο παγκάκι,θα τον παίρναμε στην παρέα να τον κεράσουμε..τώρα είναι μεγάλη η απομόνωση..κι εσείς που μ'αφήσατε να κάτσω εδώ,μη νομίζετε,άλλοι μπορεί να μ'έδιωχναν ή να νόμιζαν πως ήρθα για καμάκι..καμάκι,αμάν αυτό το καμάκι..για μένα δεν είναι έτσι...κοιτάς τον άλλο,μιλάτε κι ερωτεύεστε" (βρε τι ωραία που τα λες...)
είπαμε κι άλλα κι άλλα κι άλλα,αλλά δεν μπορώ να μην παραθέσω την εξής ατάκα του:"εγώ αν ήμουν κορίτσι σήμερα,θα γινόμουν λεσβία,τα αγόρια δεν είναι καθόλου γλυκά,όλοι τσαμπουκάδες κι αγριεμένοι" κι όταν του είπα τα καθ'ημάς:"..η γυναίκα έχει την γοητεία" "εννοείται,κι εγώ σου λέω το ίδιο θα έκανα,η γυναίκα έχει αυτή την τρυφερότητα.."


..έτσι που λέτε...και θυμάμαι την ατάκα της φίλης μου: "είδες τι ωραία που περάσαμε;αν είχες αυτοκτονήσει,θα το'χανες αυτό!"

blue

"ξέρω 'γω;..μήπως να άνοιγα τα πατζούρια σιγά-σιγά;"

tall women

σκεφτόμουν τις ψηλές γυναίκες...-ψηλές,βέβαια όρος σχετικός.
αυτό που εκ πρώτης εντωπίζω σ'αυτές είναι το εντυπωσιακό της εμφάνισης,σύμφωνοι;φαντάζομαι πάντα μία ψηλή γυναίκα να μπαίνει σ'ένα μαγαζί και να γυρνάει η πλειονότητα των θαμώνων να την κοιτάει. όχι ότι αυτό απαραίτητα (υπο)δηλώνει την ομορφιά ή την έλλειψή της,σίγουρα όμως αποτελεί ένα κανάλι ευκολότερης διοχέτευσης της παρουσίας -είναι θέμα χωροταξικό.
ωστόσο,αυτό που ήθελα να θίξω είναι η παιδικότητα..νιώθω λοιπόν πως οι ψηλές γυναίκες πάντα διατηρούν μία παιδικότητα στις κινήσεις τους,όποιες κι αν είναι οι παράμετροι που τις περιτριγυρίζουν ως προσωπικότητες και παρουσίες.μία παιδικότητα στις κινήσεις,λες και προσπαθούν να χωρέσουν στον κόσμο τα μέλη τους κι αυτό τους δίνει ενίοτε την αξεπέραστη γοητεία,την αίσθηση του "προσπαθώ-να-φτάσω-στην-κλίμακά-σου-,-γυναίκα-που-κυμαίνεσαι-στο-μέσο-όρο-του-ύψους", είτε την αίσθηση του απροσπέλεαστου,που λέει:"δε με φτάνεις,όσο κι αν σηκώσεις τα χέρια σου"

κι όλα αυτά δεν αποτελούν προϊόν ώριμης σκέψης-μη νομίζετε- αλλά συνειρμικές σκέψεις που μου ήρθαν όταν είδα μία -ακόμη - ψηλή γυναίκα στο τρένο.

elles viennent
autres et pareilles

avec chacune c'est autre et c'est pareil

avec chacune l'absence d'amour est autre
avec chacune l'absence d'amour est pareille
...

samuel beckett