απαρέμφατη καταιγίδα

2009-03-31T23:14:00.003+03:00

λοιπόν,αποφάσισα να μετακομίσω,πάνω στην 100ή μου ανάρτηση

λοιπόν,αντίο σ'αυτό το περιβάλλον και το [κλίκ] που περιμένω

θα ειδωθούμε εκεί λοιπόν!

τι νέα ψιψίνα; *

2009-03-29T23:05:00.004+03:00

Μωρέ κάθομαι εδώ
παρέα με τον ποσειδώνα
Αυτός κλείνει τα μάτια μου
κι ένας αστεροειδής τραγουδάει τα αυτιά μου
Η μουσική στα ακουστικά
είναι κι αυτή μια ψυχεδέλεια
-ξέρεις γιατί-
Επειδή μ'αυτήν άλλο ακούγεται κι άλλο ακούς

Κρατάω την άκρη μου,που λες
και ψάχνω τη μέση μ'αναπνοές
Ψηλαφώντας δηλαδή στο κέντρο μιας πόλης
τα λικνιζόμενα σώματα
τα λικνίζοντα βλέμματα
κι εγκάθετα,φθηνά αποφθέγματα
μουτζουρωμένα πάνω σε αστικά εισιτήρια
-που πότε σελιδοδείκτες
φωτεινοί σαν σιωπηλοί συνεπιβάτες-

Μια πόλη γνώρισα
Και λίγες γυναίκες
Και πώς έχω το θράσος
να μιλάω για ταξίδια
Και πώς έχω το θάρρος
να μιλάω για τα ξίδια

Εκεί που δε θα φτάσουν τα δάχτυλά μας
κάνε να φτάσει η προβολή ενός φιλιού
Τώρα΄ένα φιλί
ή πολλά;

Πολλά θα'λεγα
Και όμορφα
Όχι κινηματογραφικά,κούκλα μου
Απ'αυτά που κοκκινίζουν το δέρμα
και βυθίζουν το βλέμμα
σ'αυτά τα αστεράκια
που βλέπω όταν κοιτάω από μέσα μου

*τίτλος δανεικός από την κυρία λένα πλάτωνος

psycho killer..

2009-03-27T19:36:00.002+02:00

..qu'est-ce que c'est?

μετα-σύνδρομο

2009-03-22T22:29:00.004+02:00

και πάντα
όταν σβήνουν τα φώτα
η ίδια σκιά
με το θράσος της αυθυπαρξίας
μ'αγκαλιάζει έτσι
σα γυναίκα που δε με θέλει
που με πνίγει μ'ένα βλέμμα
ως πυκνή (αυθ)υποβολή
-ίσως ελλείψει υποβολέα

θυμάμαι (ανα)βιώνω

ανάγκη πειθούς
επιθυμία αλήθειας

τι;

ανάγκη για ρήματα
επιθυμία για ρήγματα

"όσο πιο ψηλά,τόσο πιο βαθιά"

κι εσένα;

it is raining (outside).

2009-03-17T19:20:00.003+02:00

Τα χείλη της βροχής είναι πάντα υγρά
-ανοιχτή πρόσκληση

Επικίνδυνη γνωριμία΄απευθείας εισχώρηση κάτω απ'τα ρούχα

Αισθαντικά ηδονική,
Αφελώς ιδανική,
Γνήσια δανεική ωστόσο

Στο τέλος πάντα εξατμίζεται΄
βλέπε τα βλέμματα στο μπαρ που γδύνουν εικόνες.

blow the blue

2009-03-12T13:46:00.004+02:00

"κι αν αρχίσω να γράφω...δε θα μου βγει κείμενο,αλλά ξεφύσημα-ούτε καν αναστεναγμός!"

όχι,όχι,δε θα υποκύψω στην παρόρμηση,δε θα θυμηθώ πάλι εκείνο το συγγραφέα που κάθε τόσο περιγράφει τόσο άπταιστα αυτό την ίδια κι απαράλλακτη κατάσταση που αφορά σε γεγονότα,συναισθήματα και μια αίσθηση...πφφφ ....

και τα συνήθη χαμόγελά μου πού; σ'αυτές τις περιπτώσεις-λέω-η λύση είναι πάντα υγρή;κάτι άλλο δε βρίσκω να σκεφτώ, μόνο εκείνο το αγαπημένο τρίπτυχο..

never mind εκκρεμότητες είναι αυτά..

μέσα σ'αυτό το ακρωτηριασμένο κλίμα κάνω βόλτα με μια φίλη μου στα εξάρχεια,στην πλατεία.
καταλήγουμε μπύρα-και-παγκάκι,κι εκεί που μπυρα-και-παγκακί-ζουμε εμφανίζεται μία απ'αυτές τις μορφές τις πλατειώτικες με τις ροκ ρυτίδες ... βγήκε από μια παρέα που έπινε μπύρες γύρω από μια φωτιά στο κέντρο της πλατείας..
το κλασσικό:"κορίτσια,έχετε είκοσι λεπτά που μου λείπουν να πάρω μια μπύρα;" το κλασσικό;
όχι βέβαια,ο τύπος είχε στα μάτια την ειλικρίνεια της κυριολεξίας:αφού του δώσαμε ψηλά,αγόρασε μπύρα και ήρθε και την άνοιξε μπροστά μας να μας κεράσει!(συγκινήθηκα)

"γκράφικ" θα έλεγε κάποτε ένας καθηγητής μου..
μετά από λίγο η μορφή επιστρέφει και μας πιάνει κουβέντα.η επιφύλαξη που ένιωθα στην αρχή σιγά σιγά διαλύθηκε μες στην κουβέντα και την αθήνα των δεκαετιών '70 και '80 που αναβίωναν μπροστά μου.
αφού λοιπόν μας έδειξε την κόρη του,συστήθηκε και συστηθήκαμε αρχίσαμε τη "συνέντευξη": η μορφή είχε γνωρίσει από κοντά τον άσιμο,τότε που πουλούσε τις κασέττες του στην πλατεία,και την γώγου,που καθόταν στο γωνιακό-τότε-καφενείο ή στου ρούσσου "μονίμως σκεπτόμενη,σπάνια γελαστή και πάντα φιλική"..
"τη δεκαετία του '80 δεν υπήρχε περίπτωση να κάτσει ένας άνθρωπος μόνος του στο παγκάκι,θα τον παίρναμε στην παρέα να τον κεράσουμε..τώρα είναι μεγάλη η απομόνωση..κι εσείς που μ'αφήσατε να κάτσω εδώ,μη νομίζετε,άλλοι μπορεί να μ'έδιωχναν ή να νόμιζαν πως ήρθα για καμάκι..καμάκι,αμάν αυτό το καμάκι..για μένα δεν είναι έτσι...κοιτάς τον άλλο,μιλάτε κι ερωτεύεστε" (βρε τι ωραία που τα λες...)
είπαμε κι άλλα κι άλλα κι άλλα,αλλά δεν μπορώ να μην παραθέσω την εξής ατάκα του:"εγώ αν ήμουν κορίτσι σήμερα,θα γινόμουν λεσβία,τα αγόρια δεν είναι καθόλου γλυκά,όλοι τσαμπουκάδες κι αγριεμένοι" κι όταν του είπα τα καθ'ημάς:"..η γυναίκα έχει την γοητεία" "εννοείται,κι εγώ σου λέω το ίδιο θα έκανα,η γυναίκα έχει αυτή την τρυφερότητα.."

..έτσι που λέτε...και θυμάμαι την ατάκα της φίλης μου: "είδες τι ωραία που περάσαμε;αν είχες αυτοκτονήσει,θα το'χανες αυτό!"

blue

2009-03-11T00:47:00.001+02:00

"ξέρω 'γω;..μήπως να άνοιγα τα πατζούρια σιγά-σιγά;"

tall women

2009-03-04T00:10:00.003+02:00

σκεφτόμουν τις ψηλές γυναίκες...-ψηλές,βέβαια όρος σχετικός.
αυτό που εκ πρώτης εντωπίζω σ'αυτές είναι το εντυπωσιακό της εμφάνισης,σύμφωνοι;φαντάζομαι πάντα μία ψηλή γυναίκα να μπαίνει σ'ένα μαγαζί και να γυρνάει η πλειονότητα των θαμώνων να την κοιτάει. όχι ότι αυτό απαραίτητα (υπο)δηλώνει την ομορφιά ή την έλλειψή της,σίγουρα όμως αποτελεί ένα κανάλι ευκολότερης διοχέτευσης της παρουσίας -είναι θέμα χωροταξικό.
ωστόσο,αυτό που ήθελα να θίξω είναι η παιδικότητα..νιώθω λοιπόν πως οι ψηλές γυναίκες πάντα διατηρούν μία παιδικότητα στις κινήσεις τους,όποιες κι αν είναι οι παράμετροι που τις περιτριγυρίζουν ως προσωπικότητες και παρουσίες.μία παιδικότητα στις κινήσεις,λες και προσπαθούν να χωρέσουν στον κόσμο τα μέλη τους κι αυτό τους δίνει ενίοτε την αξεπέραστη γοητεία,την αίσθηση του "προσπαθώ-να-φτάσω-στην-κλίμακά-σου-,-γυναίκα-που-κυμαίνεσαι-στο-μέσο-όρο-του-ύψους", είτε την αίσθηση του απροσπέλεαστου,που λέει:"δε με φτάνεις,όσο κι αν σηκώσεις τα χέρια σου"

κι όλα αυτά δεν αποτελούν προϊόν ώριμης σκέψης-μη νομίζετε- αλλά συνειρμικές σκέψεις που μου ήρθαν όταν είδα μία -ακόμη - ψηλή γυναίκα στο τρένο.

2009-03-02T00:01:00.003+02:00

elles viennent
autres et pareilles

avec chacune c'est autre et c'est pareil

avec chacune l'absence d'amour est autre
avec chacune l'absence d'amour est pareille
...

samuel beckett

είμαι η σάπια βίδα

2009-02-25T11:48:00.004+02:00

ε,όχι!μου μύρισε μπλογκοπαίχνιδο,είναι δυνατόν να μη σπεύσω να τοποθετήσω το λιθαράκι μου στην ιστορία της χρήσιμης,εκπαιδευτικής και διανοητικά υψηλής πληροφόρησης;;

λοιπόν,όπως προέτρεψε η φίλτατη συβίλλα ας συστηθώ απ'την "ανάποδη" ,δέκα ολόκληρες στραβομάρες...

1.προτιμώ να πηγαίνω θέατρο και σινεμά και να βλέπω ταινίες μόνη μου.ναι,έτσι το ευχαριστιέμαι πολύύ περισσότερο για διάφορους λόγους,κυρίως επειδή θέλω να τα βιώνω όπως το διάβασμα..βέβαια αυτό δεν αποτελεί νόμο απαράβατο,αλλά ισχύει κατά κανόνα..

2.βέβαια η ακοινωνικότητά μου δε σταματάει εκεί..υπάρχουν πολλές στιγμές που θέλω να είμαι μόνη μου,΄γιατί και ο εαυτός είναι μια συγκεκριμένη παρέα,γιατί να μην πάω μαζί του για καφέ,βόλτα,ή και για ποτό;το κακό είναι ότι καμιά φορά οι μία μας παρασυρόμεθα και νομίζω πως μπορώ να ζήσω χωρίς ανθρώπους..

3.είμαι σνομπ,ω ναι..κι αυτό λειτουργεί με διάάφορους τρόπους.το θέμα μάλλον είναι ότι είμαι περισσότερο σνομπ απ'ότι μου πρέπει αλλά αυτό είναι μεγάλη ιστορία..

4.μόλις ξεκινήσω να περπατάω μ'έναν ή περισσότερους ανθρώπους,διαλέγω μια διάταξη(πχ να περπατάω δεξιά του x και αριστερά του y),για να κρατήσω την οποία κάνω τα αδύνατα δυνατά κι ας είναι να με πατήσει το τρόλεϊ ή να σας σπάσω τα νεύρα..(ψυχαναγκασμός;όχι καλέ,αισθητική άποψη..)

5.είμαι δειλή.γενικώς,και μάλλον το κρύβω,δεν το είχα καταλάβει μέχρι την γ λυκείου,οπότε με ενημέρωσε μια αγαπημένη μου καθηγήτρια.την ευχαριστώ κι ας μην το έχω ξεπεράσει.είμαι δειλή από πολλές απόψεις

6.μ'αρέσει να διαφωνώ.μπορεί η άποψή μου να είναι παρόμοια με τη δική σου,αλλά αν έχω έστω και μια μικρή απόκλιση είναι πολύ πιθανό(αν έχω πλεονάζουσα ενέργεια εκείνη την ώρα) να σε προκαλέσω παίρνοντας μια ακραία θέση,έτσι,για το νταβαντούρι και το ιλουστρέισον.(φυσικά προσέχω να μη δεσμευτώ και στο τέλος δηλώνω την πραγματική μου άποψη αφού μας κατέβει το αίμα από το κεφάλι)

7.(μιας και το'φερε η κουβέντα )αποφεύγω να δεσμευτώ...(βλέπε 2,3,5)

8.είμαι τσαπατσούλα με τα ρούχα μου επειδή το θεωρώ βαρετό να ασχολούμαι με τη ντουλάπα μου,αλλά σχολαστική και ψυχαναγκαστική με το γραφείο μου,το οποίο και αγαπώ γι'αυτό η ανθρωπότητα πρέπει να προσέχειι πώς του φέρεται

9.εννοείται πως μόλις έχω ξυπνήσει και όταν έχω νεύρα δε θέλω να μου μιλάνε οι άνθρωποι..στην πρώτη περίπτωση απλώς δε θα μιλήσω ούτε για να σε βρίσω,ενώ στη δεύτερη μπορεί να πάρω φόρα και να καταλήξω να παραληρώ,να καταστρέφω αντικείμενα ή να πάθω εγκεφαλικό-ανάλογα με το κοινωνικό κόντεξτ.

10.ααα!!είμαι πραγματικά αναβλητική..(αλλά αυτό θα το διορθώσω άλλη φορά!)

εμπρός λοιπόν,όποιος διάβασε αυτό το υπέροχο κείμενο καλείται να παράγει ένα αντίστοιχο για τον εαυτό του!

σταύρος καμπαδάης

2009-02-20T16:37:00.005+02:00

ΤΟ ΜΟΝΟ ΨΕΥΤΙΚΟ ΕΓΩ

Sorry,E!
Όταν σου είπα είσαι αλμυρή,
μου είπες έτσι είναι η θάλασσα.
Όταν σηκώθηκα να φύγω,
σου άπλωσα το χέρι
και εσύ το άγγιξες.
Είσαι αληθινή;
Σε ρώτησα.
Σήκωσες τους ώμους
και χαμογέλασες.
Μου είπες
"είναι και κάτι άλλο,
να και τα δάκρυά μου
είναι αλμυρά."
-Επειδή είσαι θάλασσα;
-Όχι,για να διατηρώ τον πόνο.
-Που σου έδωσα;
-Που με κέρασες.
Είπες.

ΞΕΝΟΣ ΣΤΟΝ ΕΡΩΤΑ

Το θέμα είναι όταν έρθει
ο ένας από τους δυο,
για το τελευταίο και καλό μιλάω,
να μην είσαι ξένος στον άλλο.
Μην πας ξενέρωτος και στο θάνατο.

σταύρος καμπαδάης-[γιατί καθετί που πουλιέται δεν έχει καμία αξία,2007]

18φεβρουαρίου2009

2009-02-17T23:53:00.006+02:00

κόλλες_αναφοράς+στυλό+ταυτοπροσωπείες+σημειώσεις_για_το_δρόμο+
mucolsovan+halls+τσιγάρα+(deadline=11a.m._το_τέλος_του_πρώτου_όλου)=
καληνύχτα_κόσμε+καλημέρα_εξεταστική

500

2009-02-11T07:45:00.003+02:00

είχα βγει για ένα ποτό
και δύο και τρία...
και γύριζα σπίτι αργά με παρέα άγνωστη
-στο λεωφορείον η βόλτα-
προφανώς με βλέπαν,μα εγώ δεν τους έβλεπα..
άρα δεν ήταν εκείνοι ο υπαρκτός δυναμικός ανθρώπινος κίνδυνος΄
εγώ ήμουν η ψευδαίσθησή τους.
έτσι κι αλλιώς τέτοιες ώρες το σώμα είναι ανεπαισθήτως ον
-περαιτέρω ένδειξη.
και θυμόμουν πως το αδοκίμαστο -λέει- και το απ'αλλού φερμένο δεν το αντέχουν οι άνθρωποι,κι είναι νωρίς,μ'ακούς;
και συνήγαγα το πλέον δόκιμο συπέρασμα΄
ποιος αφήνει τέτοια ώρα την ασφάλεια του δρόμου για να γυρίσει σπίτι;

(δύο μάτια)+x=(ένα βλέμμα)

2009-02-10T01:16:00.003+02:00

για κάποια ψεύτικα ματάκια γαλανά
για κάποια ψεύτικα ματάκια καστανά

πράξις+σκέψις

2009-01-31T03:05:00.004+02:00

το αισθάνεσθαι+το μυαλό+το τρίζειν+την ώρα+το κοιμάσθαι+δίπλα

[(εγκλίσεις+χρόνοι τωνρημάτων)+(πρόσωπα των ρημάτων και των αντωνυμιών)=διακριτική ευχέρεια του αναγνώστη]

μα δε φαίνεται πως ο ερμής είναι ανάδρομος;;

2009-01-27T23:39:00.005+02:00

"σας ενημερώνουμε,ότι λόγω των εργασιών οι σταθμοί πειραιάς,φάληρο,μοσχάτο,καλλιθέα,ταύρος,πετράλωνα,θησείο,μοναστηράκι θα βρίσκονται εκτός λειτουργίας...σε αυτή την περιοδο ο σταθμός του θησείου θα είναι εκτός λειτουργίας.."

κοιτάζω τις ράγες χάρη στη νωχελική κίνηση του τρένου.τόσο παράδοξα συγκεκριμένες ανάμεσα σε όμορφα,αστικά χαλίκια.θα ήθελα να περπατήσω πάνω σ'αυτά,αλήθεια!
και σκέφτομαι δεκάδες ανθρώπους στα ίδια λίγα τετραγωνικά πάνω στη γέφυρα πουλόπουλου-έτσι δεν την λένε την πετράλωνα-θησείο;-εν μέσω μιας απροσδόκητα κανονισμένης επιμήκυνσης του χρόνου συνύπαρξής τους μέσα σ'αυτά.τους(μας) βλέπω,θέλουν(με) να ανοίξουμε το παράθυρο και ν'αρχίσουμε να τρέχουμε,στην καλύτερη να ανάψουμε τσιγάρο επουδενί όμως να φλερτάρουμε ή έστω να γνωριστούμε..και όχι,δε θεωρώ γνωριμία αυτό το interaction που έχω βαρεθεί:τη συνηθισμένη γκρίνια επειδή οι συγκοινωνίες αργούν,οι οδηγοί είναι αχρείοι,ντροπή τους και δεν είναι κράτος αυτό που ζούμε αλλά πίρι πίρι πίρι(επ'άπειρον θαρρώ κάποιες φορές).και-επανέρχομαι-σκέφτομαι:δεν είναι αλλόκοτο πώς έχουμε χάσει την ικανότητα να συνυπάρξουμε σε λίγα τετραγωνικά με αγνώστους για λίγη ώρα,ενώ έχουμε συνηθίσει να συνυπάρχουμε σε μια πολυκατοικία (τώρα που είπα πολυκατοικία,αν και δεν είχα σκοπό να το επαναφέρω έτι μία φορά, πότε θα έρθει η γειτόνισσα που περιμένω;;) αντιλαμβάνοντας-και γινόμενοι αντιληπτοί-τους άλλους-και από τους άλλους-όποτε τσακωνόμαστε,κάνουμε σεξ,γελάμε,τραγουδαμε,πότε ξυπνάμε ντε για να κατουρήσουμε(πο πο,θα τραβήξω καζανάκι και θα ξυπνήσει η κυρά σουλτάνα,κι όχι τίποτα άλλο,αλλάμε την αϋπνία γίνεται πιο υστέρω και θα φωνάζει αύριο όλη μέρα στα παιδιά της).

κι ύστερα βαριέμαι να τα σκέφτομαι αυτά,βλέπω όμως κάποιες άλλες ράγες κι έχουν ωραία σχήματα,σκέφτομαι όμως πάνω τους τον ηλεκτρισμό,ο οποίος είναι χρήσιμος και επικίνδυνος και καταλαβαίνω πόσο μοιάζουν με κάτι ανθρώπους οι οποίοι είναι χρήσιμοι επειδή επικίνδυνοι,όπως λέει μια φίλη μου "μαθήματα"
όμως τα λεωφορεία δεν είναι έτσι,δεν είναι σαν τα τρένα,δεν έχουν τον ηλεκτρισμό της ράγας,τον όμορφο,τον σπινθηροβόλο,δεν τραγουδάνε όπως τα τρένα(αλήθεια,έχετε παρατηρήσει την μουσική τους;),έχουν τον ηλεκτρισμό τους κλεισμένο στις μηχανές,κρυμμένο και μουγκρίζουν μες στους δρόμους.θα μου πεις έχουν πιο όμορφη θέα,περνάν έξω από θέατρα,από "σινεμάδες",δίπλα από αυτοκίνητα με όμορφες οδηγούς που κοιτιούνται στον καθρέφτη,πατάν ανθρώπους ενίοτε κι οδηγοί χαιρετιούνται μεταξύ τους...

η αθήνα..τόσο classy!κολωνάκι με τις πιο γυαλισμένες μπάρες,σύνταγμα με ανθρώπους που συζητάν και διαβάζουν,γκάζι-ο πλέον σίγουρος προορισμός,πατησσίων με κλασσικές,μπαρίσιες μπάρες,αγέρωχες και ούτω καθεξής(;).γι'αυτό η τελευταία μου σκέψη είναι μία κυρία καλοντυμένη με γόβες στιλέτο και προσεγμένο μακιγιάζ.απόψε θα συνοδέψει την αθήνα στην έξοδό της,υπέροχα!τότε όμως,τη φαντάζομαι στριμωγμένη στο αργοπόρο τρένο,να πηγαίνει πέρα δώθε προσπαθώντας να κρατηθεί από κάπου και πάνω στη γέφυρα,πάνω στις ράγες να φωνάζει "ταξί!"
σας κούρασα;

(κι άλλα πολλά..)

2009-01-20T23:27:00.002+02:00

έρχεται στην αυλή μου,που λες,
κάθε τόσο εκείνη,εκείνη η εικόνα
με την αλμυρή μυρωδιά
και τη βραχνάδα στη φωνή,αυτή του ραδιοφώνου,
-σχεδόν από πίσω ακούγονται χιόνια ,τηλέφωνα που κουδουνίζουν και
το κόκκινο φως-
το κόκκινο φως,το "on air",όχι το άλλο..

κι η εικόνα γίνεται φωτογραφία
μπλε,πράσινη,ασπρόμαυρη,off gold
ποτέ όμως κόκκινη
γιατί;-αναρωτιέμαι
και ψάχνω τα σήματα και βρίσκω ένα βλέμμα σκυφτό
που δεν ξέρει πού ταξιδεύει
μέσα στο απέναντι ή απέναντι απ'το μέσα
και είναι στιγμές που αυτό πονάει,το ερωτηματικό,
ένα θολό ποτήρι-τι είπες;-
σκόρπιες,σκόρπιες προτάσεις
ίσως γίνουν ατάκες
ίσως όχι
ίσως γίνεις
ίσως όχι

5-1 !

2009-01-19T15:53:00.004+02:00

καλησπέρα,λοιπόν! χμ,,δύσκολα μάλλον τα πράγματα.ο γενάρης πλησιάζει στο τέλος του,έχω βαρεθεί να κόβω πίτες απο'δω κι απο'κει και να μην κερδίζω το-ούτως ή άλλως άχρηστο-φλουρί,ακούγοντας πάντα τα προλογικά λογύδρια παπάδων, δημάρχων,βουλευτών κι αντιδημάρχων σάμπως κι η παρουσία τους πάνω από ένα κομμάτι κέικ θα σώσει τον κόσμο

έχω βαρεθεί να προσπαθώ σχεδόν απαθώς-της απάθειας συνορευούσης της διακριτικότητας ή του προσχήματός της;- να χτίσω το γεφύρι της άρτας ΄"ολονυχτίς το έχτιζα,τη μέρα γκρεμιζόταν"..κι όχι τίποτά άλλο,φοβάμαι μην πάω να θυσιάσω καμιά αθώα ψυχή,παρασυρόμενη από το δημοτικό ντε!

έχω βαρεθεί την αναδρομοερμίλα που με δέρνει εκ γενετής,μα περισσότερο σε καιρούς λάικ δις.ως εκ τούτου,νιώθω να πλησιάζει η μέρα που θα βαρεθώ τους ανθρώπους,ή θα με βαρεθεί σύσσωμη η ανθρωπότητα,ή απλώς θα βαρεθώ τον εαυτό μου πφφφ

ναι,ω ναι,έχω βαρεθεί και να περιμένω αυτή τη γειτόνισσα που δε λέει να μετακομίσει στην νεοχτισθείσα διπλανή πολυκατοικία να ζωντανέψει επιτέλους αυτή η βεράντα(πες της μιράντα!!)

κυρίως έχω βαρεθεί τη γκρίνια άνευ λόγου,γι αυτό λήγω το ποστ μου εδώ ομολογώντας πως όχι,δε βιαζόμαστε να φύγουμε βαρκάρη!δε βαρέθηκα ακόμα που ζω΄γι'αυτό θα σηκωθώ,θα πλυθοντυθώ και θα πάω στην δουλίτσα μου,αφού σας ενημέρωσα για φλέγοντα ζητήματα για τα οποία είμαι πεπεισμένη πως αγωνιούσατε!! καλημέρα=)

not i

2009-01-14T20:04:00.003+02:00

(samuel beckett,billie whitelaw)

...και το κείμενο(κλιΚ)

ένας χαμός χάμω

2009-01-09T18:29:00.002+02:00

-χμ..θα μπορούσα και να έχω πεθάνει,ε;
-μπα,κακό σκυλί ψόφο δεν έχει,λένε
-ναι,έτσι λένε τα κακά σκυλιά κι ύστερα φοράνε το πρόσωπο του ιμπεριαλισμού,της ανόητης βίας,της ανθρωποφοβίας και κάθε καταγγελτέας συμπεριφοράς(γρουμφ!)
-κι εσύ τι λες;
-εγώ λέω πως έχει ο θεός
-τι έχει ο θεός;
-ψόφο για όλους μας ντε!κι αυτή η αισιόδοξη απαισιοδοξία συμβολίζεται στη φύση μετά του χειμώνος,ξέρεις,όλα νεκρώνουν-και έχει και ψόφο!-
-μπα;και μετά της ανοίξεως;τι συμβολίζεται;
-χμ,συμβολίζεται,ξέρεις,η απαισιόδοξη αισιοδοξία της σκέψης ότι πάντα του θανάτου έπεται ζωή,ο αέναος κύκλος της,ποτέ δε σταματάει η ύπαρξη της φύσης
-μπα,το ζήτημα είναι του θανάτου να προηγείται ζωή..άλλωστε αυτό που λες δεν ισχύει,ή μάλλον για την ακρίβεια ισχύει αλλά μόνο σαν γενίκευση καθώς ναι,η ύπαρξη της φύσης δε σταματάει,σταματάει όμως η καθεαυτή ύπαρξη των φυσικών μονάδων΄οι ζώντες οργανισμοί πεθαίνουν,η ύλη τους αφομοιώνεται από τη γη,τρέφει άλλους οργανισμούς:αυτός είναι ο πραγματικός κύκλος,εσύ κολλάς στο πρώτο επίπεδο του εποχιακού κύκλου
-σοβαρά;
-σοβαρότατα!
-γρουμφ!
-μην κάνεις "γρουμφ!",τι είσαι,κόμικ;
-ε;
-τι;
-τι είμαι;
-ξέρω γω;άνθρωπος λέει..
-ποιος το λέει;
-αυτή που σε γράφει
-πού με γράφει;
-δηλαδή δε γράφει εσένα,γράφει τα λόγια σου
-κι εμένα ποιος με γράφει;
-κανείς,ως ώρας
-άρα δεν έχω ύπαρξη;
-όχι
-οντολογικά,γιατί ηθικά έχω
-πώς έχεις;
-αποτελώ θέση
-μπα;και ποια είναι η θέση σου;
-χμ..άσ'τη να σκεφτεί λίγο ακόμα,δεν είναι σε θέση..
-αυτή δεν είναι σε θέση κι εσύ δεν είσαι θέση
-γρουμφ!
-πάλι γρουμφ;
-ναι ρε!πάλι και πάλι και πάλι!μέχρι να σκεφτεί την ύπαρξή μου αυτή που με γράφει
-δηλαδή όχι εσένα,τα λόγια σου..
-ακριβώς..
-και τώρα τι κάνουμε;
-ξέρω γω;περιμένουμε να της περάσει το μεταχριστουγεννοκαταστροφικό σοκ και βλέπουμε
-λες;
-λέω..καλά,μην άγχεσαι,άν βαρεθούμε φεύγουμε
-σίγουρα!
-σίγουρα;
-καλέ ναι!
-μέχρι τότε εμείς θα έχουμε νόημα;
-α,δεν ξέρω,θα δείξει
-ποιος θα το δείξει;
-ξέρω γω;το φλιτζάνι πάντως όχι,μη με κοιτάς έτσι!

η γυναίκα με τα μαύρα

2008-12-22T14:26:00.002+02:00

και..."αυτό είναι έργο!" η γυναίκα με τα μαύρα, το μυθιστόρημα της σούζαν χιλ: μία νεκρή γυναίκα τριγυρνά ως οπτασία στο απομονωμένο σπίτι κοντά σε βρετανικούς βάλτους γυρεύοντας εκδίκηση για τη βία που βίωσε εν ζωή... κλασσικό; ναι,κλασσικό, χιλιοειπωμένο, όλοι αφηγηθήκαμε κάποτε μια παρόμοια ιστορία με δόντια που τρίζουν σε κάποια νυχτερινή αυλή, όλοι έχουμε διαβάσει κάι παρόμοιο με την ηδονή του τρόμου που γαργαλάει το στέρνο... "ένα ανώδυνο παιχνίδι" όπως θα πει και ο άρθουρ κιπς της ιστορίας..."μακάρι η αλήθεια να ήταν τόσο χοντροκομμένη και γκροτέσκα..". όχι η αλήθεια, η αλήθεια του θεάτρου είναι πολύ πιο μεγάλη,πολύ πιο πολύπλοκη,κρέμεται από τις κλωστές της αυλαίας και κρύβεται στην ανάσα του ηθοποιού που ψυχορραγεί -ας μου επιτραπεί η γκροτέσκα αυτή έκφραση- μέσα σε μια δεύτερη ύπαρξη, σε κάποιο άλλο επίπεδο. έχει να μας δώσει πολλά περισσότερα από το όποιο μόρφωμα μας κάνει να σκεφτούμε τον πόνο, την εκδίκηση, τη θεία δίκη, τον τρόμο.. δραματοποιημένο στο θέατρο μέλι παρουσιάζεται ως θέατρο εν θεάτρω, με τον "βιώσαντα" μία τρομακτική ιστορία -άρθουρ κιπς(γιώργος κέντρος)- να επισκέπτεται έναν ηθοποιό(δάνης κατρανίδης), ο οποίος καλείται να τον βοθήσει να την αφηγηθεί την ιστορία του "για να τη διαγράψει" και να λυτρωθεί... μέσα σε ένα γραφείο. και -μα το διόνυσο!- ψηφίζω ως θεατής βίωσα την ιστορία σου κύριε κιπς! με ένα μικρό μπαούλο, μία καρέκλα, κάτι σκιερά παλιά έπιπλα στο βάθος που σαν πίνακες φάνταζαν μάλλον (εντάξει,και το μηχάνημα που βγάζει καπνόυς) πήγα ως τους βάλτους σου ακουμπώντας σε φωνές που βραχνιάζουν, ψιθυρίζουν, πνίγονται, ουρλιάζουν, και σε μύες που τρέμουν, χορεύουν, μεταμορφώνονται στο βρετανό φοβισμένο δικηγόρο. "τη μαγεία την γεύεσαι, δεν την αναλύεις" όπως τελικά κατάφερε να κάνει κι ο ηθοποιός χάρη στον μαθητή του

"αυτό το νόμισμα είναι ηθοποιός;"

2008-12-12T18:21:00.006+02:00

ε,ναι λοιπόν,θα το παραδεχτώ δημόσια,δεν έχει νόημα να ντραπώ,αφού είναι η αλήθεια:
έχω μπερδευτεί...

με αφορμή τα τεκτενόμενα,σκέφτομαι και γράφω.ακούω γνώμες,διαβάζω απόψεις.και βλέπω πράγματα.όμως όλα μού θολώνουν κάποια στιγμή.δεν θα καταπιαστώ αυτή τη στιγμή με τις -σίγουρα κατ'εμέ απαράδεκτες - εκφράσεις φασιστικής και ανθρωποφοβικής διάθεσης απέναντι στην κοινωνία -του τύπου:"ένας στρατός χρειάζεται,να βάλει την τάξη","να τους γαζώσουνε όλους!","βλέπεις τι γίνεται στα εξάρχεια;δεν είναι περιοχές αυτές"- που είμαι σίγουρη πως όλοι μας έχουμε ακούσει (και) αυτές τις μέρες από ανθρώπους διαφόρων κοινωνικών στρωμάτων και ηλικιών...όχι,θα παρακάμψω αυτή την όψη που μπορώ μετά βεβαιότητος να απορρίψω και θα σταθώ σ'αυτά που με μπερδεύουν:

το βράδυ του σαββάτου της έκτης δεκεμβρίου εν έτει δύο χιλιάδες οχτώ στο κέντρο της πρωτεύουσας της ελλάδας ένα ανθρώπινο ον, στο οποίο δόθηκε η αρμοδιότητα να φέρει και να χρησιμοποιεί όπλο με σκοπό την κρατική ασφάλεια, χρησιμοποίησε το εν λόγω όπλο -στην καλύτερη περίπτωση- λόγω ενός έντονου προσωπικού συναισθήματος -εκνευρισμός- και με την σκέψη ότι η πραγματοποίηση μιας τέτοιας πράξης είναι δυνατή, καθώς το κράτος του έδωσε ένα όπλο. για ένα τέτοιο μυαλό, προφανώς,τουλάχιστον σε πρώτο επίπεδο, ισχύει ο συλλογισμός:(η χρήση του όπλου μου είναι χρήση του όπλου που μου έδωσαν)+(το όπλο που μου έδωσαν είναι νόνιμο )=(κάθε χρήση του όπλου είναι νόμιμη). το πρώτο αποτέλεσμα της εφαρμογής αυτού του σκεπτικού είναι ένα νεκρό δεκαπεντάχρονο παιδί.
εδώ θα ήθελα να διαχωρίσω για λόγους ευκολίας για το απλό μυαλό μου -σε θεωρητικό φυσικά επίπεδο,καθώς πρακτικά δεν γίνεται και ούτε θα έπρεπε να γίνει- τη θανάτωση του αλέξη γρηγορόπουλου από τον (λόγω ανωνυμίας θα χρησιμοποιήσω ένα συχνό ελληνικό ονοματεπώνυμο) γιώργο παπαδόπουλο και την εκτέλεση ενός εφήβου στα εξάρχεια από έναν αστυνομικό στο όνομα μιας θεωρίας που συνοψίζεται στη φράση:"έχω όπλο.σκάσε ή ψόφα".την πρώτη όψη ονομάζω ατομική. είναι ένα παιδί που σκοτώθηκε πριν προλάβει να ζήσει. που το περιμένει ακόμα η μαμά του να γυρίσει στο σπίτι. κι όπως σε κάθε περίπτωση ενός νεκρού και δη θανατωμένου παιδιού, είναι ένα γεγονός ασύλληπτο, θλιβερό και ανατριχιαστικό. τι ήρθε να κάνει αυτό το παιδί στη γη; να ζήσει δεκαπέντε χρόνια και πριν καν ενηληκιωθεί να αφήσει το σύμπαν στα γαμημένα βρωμόχερά σου την απόφαση για τη ζωή ή το θάνατό του; -εδώ συγκρατώ την οργή μου- γι' αυτό το γεγονός θλιβόμαστε,πενθούμε,σκύβουμε το κεφάλι απέναντι στη χαμένη ζωή,ανάβουμε απόψε ένα κεράκι στο μπαλκόνι. τολμώ να πω ότι είναι πόνος των παρόντων όντων. οι άνθρωποι που τον ήξεραν και πονούν "από πρώτο χέρι" κάποτε θα πεθάνουν κι εκείνοι και μαζί τους θα χαθεί κι ο πόνος. το ίδιο κι εμείς,που πονάμε "από δεύτερο χέρι" κι αυτό που θα μείνει στην ιστορία, αυτό που πραγματικά συνέβη στην κοινωνία είναι το δεύτερο επίπεδο του γεγονότος..
εδώ θα μιλήσουμε παρενθετικά για τον νομιμοποιημένο τραμπουκισμό. έχουμε όλοι καταλάβει πως ο θεσμός της αστυνομίας -όπως περιγράφει κι ο έγκελς νομίζω στην καταγωγή της οικογένειας της ατομικής ιδιοκτησίας και του κράτους- έχει ως στόχο την προστασία και συντήρηση του κράτους. όχι, ο αστυνόμος δεν υπάρχει για να με φυλάει απ'τους "εγκληματίες" -κι αυτό το ξέρει όποιος έχει υποστεί κλοπή, βία ή απλώς έχει περπατήσει μόνος το βράδυ σε έρημο δρόμο- , υπάρχει για να φυλάει το κράτος από μένα. από την ύπαρξή μου και τις πιθανές αλλοιώσεις που θα μπορούσε αυτή να επιφέρει στη συστηματική δομή του. πρόκειται λοιπόν για μια καθαρή περιφρούρηση του συντηρητισμού, μία ένοπλη, δηλαδή σωματοποιημένη προστασία της αναπαραγωγής του κοινωνικού συστήματος ως έχει και κατοχύρωση της χρησιμοποίησης των πολιτών προς αυτή την κατεύθυνση. όποιος συμφωνεί και "ευλογεί" με αυτή την πλευρά του εν λόγω θεσμού παρακαλώ να σηκώσει χέρι..χμ...
δεν είναι λοιπόν περίεργο αυτό που συνέβη,προσωπικά δεν ξαφνιάστηκα (είναι γνωστά αρκετά παρόμοια "μεμονωμένα περιστατικά")αλλά αηδίασα, οργίστηκα, στενοχωρήθηκα και προβληματίστηκα . αποφάσισα πως δεν είναι δυνατόν, εν ονόματι κανενός θεσμού να δημιουργούνται παραθυράκια για δολοφονίες.
γι αυτό λέω τι μπορούμε να κάνουμε; τι μπορώ να κάνω ως εγώ; το πρώτο βήμα φυσικά είναι η σκέψη κι η συνειδητοποίηση -σκιά της οποίας είναι αυτό που διαβάζετε-. φυσικά κριτικός αυτοπροσδιορισμός και αυτοτοποθέτηση. αυτά όμως δεν είναι αυτοσκοπός, οφείλουν να μας οδηγούν σε πράξεις. όταν πρόκειται για κοινωνικά ζητήματα έχουμε (και) τα εξής πρακτικά εργαλεία: η ψήφος και η διαδήλωση, δύο μέσα του δημοσίου Διαλόγου. με την ψήφο δεν θα ασχοληθώ αυτή τη στιγμή, αλλά με τη διαδήλωση. θεωρώ σαφώς πως είναι δικαίωμά μας να κατεβούμε στον δρόμο και να φωνάξουμε αυτό που αιτούμε. να το γράψουμε με τεράστια γράμματα και να το περιφέρουμε, να κλείσουμε το δρόμο και να πούμε στην πόλη:"ωπ!δικαιούμαι αυτό,μ'ακους;" να τοποθετήσουμε δυνατά τα αιτήματά μας. κατεβαίνουμε στη διαδήλωση λοιπόν. ζητάμε αναμόρφωση του συστήματος. η υπόθεση γρηγορόπουλου είναι η υπερχείλιση της σαπίλας, η δυνατή, "πάνω-πάνω" μπόχα του συστήματος. έχουμε λοιπον ένα σύστημα σε βαθιά διάβρωση και ανθρώπους που το αναπαράγουν και αναπαράγονται από αυτό που βιώνουν την ίδια διάβρωση. συμπλέγματα, εμμονές,αποκτήνωση. κατεβαίνουμε στο δρόμο και ουρλιάζουμε μέσα από τα σκώτια μας ότι θέλουμε αυτό να αλλάξει. η πόλη το ακούει. το κράτος το ακούει. το εξωτερικό το ακούει. δεν ρίξαμε το κοινωνικό σύστημα, ούτε καν αναμορφώσαμε τους θεσμούς τους, κάναμε όμως ένα βήμα. ρίξαμε μια ατάκα, ένα επιχείρημα ίσως στον διάλογο μεταξύ κράτους και πολίτη.

κι εδώ έρχεται το μπέρδεμά μου...

εγώ κατέβηκα στο δρόμο με άδεια χέρια και γεμάτη φωνή για να γίνω αλυσίδα όπως χιλιάδες συμπολίτες. αντιλαμβανόμαστε άλλους συμπολίτες μας ωστόσο που έχουν κατεβεί με πέτρες στα χέρια και αλυσίδες με κλειστό το στόμα και τα μάτια. καθώς περπατάμε φωνάζοντας εκείνοι κατεβάζουν βιτρίνες. πέτρες στα τζάμια, φωτιές στα κτίρια. ξενοδοχεία, μαγαζιά κάθε είδους, το υπουργείο οικονομικών...
ναι,είναι παιδιά οργισμένα που θέλουν να σπάσουν ότι υπάρχει για να φτιαχτεί από την αρχή.ναι,βλέπω την οργή τους. πράγματι ένα τέτοιο συμβάν σηκώνει μεγάλη ζημιά. γιατί αποτελεί ζημιά ανυπολόγιστη. κάτι δεν πάει καλά σ'αυτή την πόλη,κομμάτια! στάχτη! τι αξία έχει η περιουσία μπροστά στην ανθρώπινη ζωή που -αν είναι δυνατόν!- τίθεται υπό διαπραγμάτευση! καλούμαστε να επιχειρηματολογούμε για το αυτονόητο: το είναι είναι πιο δυνατό,πιο πρωταρχικό και πυρηνικό από το έχειν.για την αντιμετώπιση της βίας χρειάζεται βία και "πόλεμος πατήρ πάντων" -πάντα η δημιουργία χρειάζεται κάποια σύγκρουση.

ωραία,σπάσαμε τα τζάμια, κάψαμε την αθήνα -και όχι μόνο. χαιρόμαστε λέει που χτυπάμε τον καπιταλισμό, γιατί κάψαμε το τιτάνια που είναι "μεγάλο κεφάλι" ,κάψαμε μεγάλες τράπεζες σπάσαμε τα τζάμια πολυκαταστημάτων[..] εξηγήστε μου γιατί το θεωρώ κυνήγι σκιών και συμπτωματική αντιμετώπιση. το να σπάσεις -λέω ένα παράρτημα των "πλούσιων" πουλ&μπέαρ δε θεωρώ ότι ισούται με γροθιά στην κεφαλαιοκρατία. φωνάζουμε έτσι την οργή μας για εξαχρείωση του είδους μας, που θέτει την ιδιοκτησία πάνω από την ύπαρξη. απονέμεται όμως έτσι η δικαιοσύνη; με άλλα λόγια,συμβαίνει κάτι; ακούω ανθρώπους να αντιλαμβάνονται τους διαδηλωτές ως ταραχοποιούς, και το χειρότερο; βλέπω τα ματ να ρίχνουν δακρυγόνα σ'αυτους που είναι στο δρόμο, κι όχι σ'αυτούς που σπάνε το πεζοδρόμιο... και ακούω, χρόνια τώρα, πως πάντα αυτό συμβαίνει: οι μισοί το κάνουν επειδή είναι αναρχικοί τέλοσπάντων κι οι άλλοι μισοί δεν είναι παρά μπάτσοι με πολιτικά΄και πάει ο νους μου στο κακό, βλέπω δημιουργίες προσχημάτων, βλέπω μια σταυροφορία μέσα σ'αυτό. δεν βλέπω αναρχία -όπως την αντιλαμβάνομαι καθώς(και ας συγχωρεθεί η ανεπάρκειά μου επί τούτου) δεν έχω διαβάσει σχετικά δόκιμα κείμενα- δεν είδα κάποιον να απαρνιέται την περιουσία του, να καίει το σπίτι του και να ουρλιάξει πάνω στις στάχτες το παράπονό του. αν όλοι αυτοί έσπαγαν ο καθείς το δικό του σπίτι,ο ίδιος χαμός δε θα γινόταν;

και ξέρετε ποιο είναι το μπερδεμένο συμπέρασμά μου περί "σπασίματος";
ή είναι πολύ καλό και απόλυτα δίκαιο
ή είναι πολύ κακό,άδικο και "αλλήθωρο"
χρειάζεται ένας πολύ καλός λόγος για να "αγιαστεί" η βία.κι αν βρεθεί,φαντάζομαι πως θα είναι απόλυτος

2008-12-09T15:19:00.004+02:00

δεκέμβρης 2008...πόσα δεκεμβριανά αυτή η χώρα;
καμένη πρωτεύουσα

δε θα μιλήσω για τον ανθρώπινο παράγοντα του φόνου,όλοι καταλαβαίνουμε πώς και γιατί,όλοι το ίδιο νιώθουμε-γι'αυτό και δε σχολιάζω-
δε θα μιλήσω για την κοινωνική διάσταση του ζητήματος,καθώς αυτή τη στιγμή δε νιώθω πως έχω κάτι μεγάλο,ή έστω ένα καινούριο παράθυρο να πω

θα πω μόνο πώς το νιώθω
θα πω μόνο ότι φοβάμαι
επειδή μισθώνουμε τέρατα
επειδή τόόσοι άνθρωποι λεηλατήθηκαν
και επειδή βλέπω ότι ο κόσμος που δεν κατέβηκε έστω για λίγο στο χαμό καταπίνει αμάσητο το κάθε τηλεοπτικό δελτίο ... άκουσα ότι μαθητές πετάνε πέτρες σε ανθρώπους,ο συνασπισμός έκαψε χθες την αθήνα ..μπλα,μπλα.. δεν με αφορούν καθ'αυτό τον τρόπο τα κόμματα και δεν έχω μια αλήθεια να παράσχω εκτός από αυτό που είδα με τα μάτια μου...
πάντως ας ανοίξουμε έστω και ένα μάτι..ΔΕΣ!! δες ποιος πετάει την πέτρα !! και μη στέκεσαι στο ρούχο!! μαύρο ή πράσινο ,το ίδιο είναι!!

"η οργή είναι τυφλή "...ναι μάτια μου,είναι,εμείς να εθελοτυφλούμε;

μπάτσοι-κομπλεξικοί-δολοφόνοι

2008-12-08T12:07:00.004+02:00

αυτός σκότωσε ένα 16χρονο παιδί
(γιατί;δεν ξέρω,μάλλον τον έτρωγαν τα αρχίδια του..)

αυτό το Κράτος το επιτρέπει,κι αν όχι,δίνει στο γεγονός τη δυνατότητα να συμβεί
(γιατί;έλα που δεν ξέρεις,κι αυτός είναι ο πιο άμεσος-ό,τι αυτό σημαίνει τρόπος)

εμείς ας κάνουμε μια πορεία στο κέντρο
(ας στήσουμε τα τούβλα κι ετοιμάζεται κι η λάσπη-ελπίζω)

shiny views --> nicolson-shining eyes

2008-12-02T18:41:00.005+02:00

"σε είδα.." που λένε και κάτι αγγελίες
χειμώνας που ξεχειλίζει από τα ρούχα σου
και καλοκαίρι κολλημένο στα μαλλιά σου σαν αντάυγεια κομμωτηρίου
κι αυτές οι λακούβες του δρόμου,πόσο όμορφες!
όμορφες ιστορίες στο διπλανό σου
φωνή καθηλωτική,άγνωστη

να βγάλω τα γυαλιά μου;
(δεν έχει ήλιο)γιατίίί;κιπ δεμ ον

συνεχίζω,"αυτή που περνάει,αυτή που περνάειιι.."
σοφό τραγούδι,κύριε δεληβοριά,μπορείτε να γράψετε κι ένα για αυτήν στο λεωφορείο;;

υ.γ.:θαρρώ πως η παράκρουση μου χτυπάει την πόρτα΄να της ανοίξω;

fuck fucking aids

2008-12-02T01:43:00.005+02:00

αν με ρωτούσες τι με φοβίζει σε όλο αυτό... χμ..δε θα'ταν η αδυναμία,ξέρεις,η σωματική,αυτή που με τρομάζει,με παραλύει από εκεί που νιώθω ως εκεί που βιώνω.. δε θα'ταν το τέρμα,το τέλμα,τα φρύδια πιο ψηλά απ'τα μάτια χάριν της έκφρασης του φόβου.. νομίζω πως αυτό που με τρομάζει είναι το πακετάρισμα:ο παράδοξος συνδυασμός που μοιάζει τερατώδης απ'την πλευρά του σύμπαντος:πώς μπορούμε να ικανοποιούμε η(ο) 1 την(τον) άλλη(άλλο) σκοτώνοντάς την(τον) παράλληλα; ακροθιγής,ακαριαία,γενικόλογη-και ίσως ανερμάτιστη-σκέψη.. καλή σας νύχτα, να προσέχετε όπως μπορείτε.όπως ξέρετε.

frog-in-the-throat (the blues' voice?noap!)

2008-11-28T04:17:00.003+02:00

εντάξει,το ομολογώ,είναι ένας ελεεινός και τρισάθλιος βήχας που δε μ'αφήνει να κοιμηθώ...όχι,δεν είναι τσιγαρόβηχας,έχω κρυώσει και μάλιστα εδώ και δύο μέρες έχω προσωρινά διαγραφεί από το σωματείο καπνιστών.πώς κι έτσι;χρειάζομαι τη φωνή μου!!
(γιατροσόφια κάθε είδους δεκτά κι ευπρόσδεκτα!)
αύριο το πρωί έχω μάθημα,υπέροχα!θα μιλάω στο μαθητή μου με τη γλώσσα του βήχα,θα είμαι σαν λίσενινγκ με χαλασμένη κασέτα,μια χαρά εξάσκηση δηλαδή!
κι ύστερα βουρ μάθημα στη σχολή(να μην εξαπλώσω τα μικρόβιά μου ολ όβερ άθενς;;)
δε θα ξυπνήσω,το ξέρω,ο βήχας κι ο έρωτας δεν κρύβονται,αν και ο έρωτας κρύβεται κάποιες φορές
εκδίκηση.τώρα πίνω το ντουλαποβότανο με κονιάκ-θα σε ευχαριστηθώ απαίσιε βήχα,ως την τελευταία σου νότα!
φέισμπουκ. ανία. ήμουν σίγουρη. μία κοπέλα γράφει κάτι για αρουραίους μέσα σε μπλέντερ.ξέρεις.."τεστ προσωπικότητας"-είσαι σίριαλ κίλερ,ο φρέντι κρούγκερ,νερό,τροπικό κλίμα και λαγός με πετραχήλια..
κι εγώ ψάχνω ανάμεσα σε οπτικές ίνες εκείνο το βράχο που βάρυνε η σκιά σου-γιατί την ερωτεύτηκε-και βλέπω πάλι το συρματόπλεγμα,το καπέλο,το πέρασμα,το βραχιόλι
νομίζω πως ξέρω τι με πληγώνει.πως δεν μπορείς να θυμάσαι αυτό που δεν ξέρεις.πάντα με προβλημάτιζε η σχέση αυτών των δύο ρημάτων,θα πρέπει να υπήρξε θυελλώδης΄σαν τους θυελλώδεις έρωτες των ανθρώπων που βιώνουν το κατέχειν και το ανήκειν σαν ενεργητικές,αυτονόητες καταστάσεις,ένεκεν γραμματικών αναλύσεων.
πάλι θυμάμαι τον ταρκόφσκι.με πόση γαλήνη διασχίζουν οι ήρωές του την ταραχή!αν είναι αγιότητα,είναι αυτό,κι όχι στα ψέματα..αγγίζουν το χορτάρι λες κι είναι η γη που τους θρέφει.και το νερό στάζει τις μνήμες τους λες και ζωοδοτεί τον ρου του νου...

ήθελα κι άλλα να σας πω,αλλά δεν θυμάμαι,μάλλον "γκούχου γκούχου" θα είναι αυτές τις μέρες η ατάκα μου.χμ..
πάρε και μία από τις μεγαλεπίβολα ευοίωνες δηλώσεις που κάνω κατά καιρούς:

καθώς και μία βαθύτατα ειλικρινή και πηγαία(και όχι πυγμαία) δήλωση:

ανήκουστο

2008-11-24T01:08:00.002+02:00

πώς συμβαίνει και δεν μαθαίνουμε οι άνθρωποι;
ποια είναι αυτή η αντιβαρύτητα που ευθρασώς μας εκτοξεύει με το παραμικρό,ή και με το παραανύπαρκτο;
καταραμένη μνήμη!
σαδίστρια πραγματικότητα μερικές φορές,
όπως αυτές που περνάς μπροστά από ένα τζάμι που αδυνατεί να καθρεφτίσει τη μοναξιά σου στη θολή του λάμψη
μόνο η ψευδαίσθηση εντέλει
μόνο αυτή μ'αγαπάει
και μονάχα το ανεκπλήρωτο
-αυτό καθ'αυτό,ως υποκείμενο-
το ρήμα μου εκτιμάει
όταν αγαπώ

2Ι νοεμβρί0υ 2ο08

2008-11-21T20:30:00.003+02:00

βγήκα φωτοτυπία
κι έγινα μόδα σε συνοφρυωμένα στόματα
ίχνη από πτώματα
στη γεύση μου κι η αγάπη μου λαγνεία
κάποιοι,λέει,περιμένουν
στο προηγούμενο τετράγωνο
να αδελφωθούν με το βλέμμα μου,ναι!αυτό σημαίνουν
-εξ'ορισμού το βλέμμα μου πωλείται ως άγονο-
πλέον κορεσμός
και μια φλέβα στο λαιμό χτυπάει σαν καμπάνα
λερώνεται πάλι ο υπώνυμος κοινωνικός δεσμός

με κοιτάει στα μάτια μια τσιγγάνα
τρομάζω.να χαθώ από τις μυρωδιές της γης
εκείνη τόλμησε να χαμογελάσει
κι ο περιπτεράς μόνο μειδίαμα πονηρό,του ωφελιμισμού
μού τραγουδάει πως δεν είναι έτοιμοι
αδιαφορώ
δεν τους αφορώ επομένως
κι όμως είναι το μένος
το δικό τους που ξερνάω στις γωνιές της πόλης
πίσω από κολόνες κάθε νύχτα μόλις
αποφασίζω να γυρίσω στο σπίτι
στους δεκαδικούς μου μάλλον δεν χωράει η ακεραιότητά τους

όχι στο όνομά μας

2008-11-20T13:54:00.001+02:00

αναδημοσιεύω από το freedom island

Με αφορμή το πρωτόγνωρο κύμα απεργιών πείνας από τους κρατούμενους στις Ελληνικές φυλακές αλλά και την εγκληματική αποσιώπησή του από τα κυρίαρχα ΜΜΕ, για τη Δημοκρατία και την προάσπιση των βασικών ανθρώπινων δικαιωμάτων καλούμε όλους όσους διατηρούν μπλογκς, διαδικτυακά φόρα και όχι μόνο να δημοσιεύσουν ταυτόχρονα και συντονισμένα στις 20 Νοεμβρίου 2008, ημέρα Πέμπτη, το παρακάτω κείμενο και όλους του χρήστες του διαδικτύου να το υπογράψουν.
Όχι στο Όνομά μας
“Είναι απαράδεκτη η κατάσταση στις ελληνικές φυλακές. Είναι κύριο θέμα η ριζική αλλαγή του σωφρονιστικού συστήματος”.
-Κάρολος Παπούλιας, 6/11/08
“Είμαστε άνθρωποι - κρατούμενοι. Άνθρωποι, λέω”
- Βαγγέλης Πάλλης, Κρατούμενος, 9/11/08
Από τις τρεις Νοεμβρίου μία εκκωφαντική κραυγή συνταράσσει τα θεμέλια της Δημοκρατίας μας. Από τις τρεις Νοεμβρίου σύσσωμοι οι κρατούμενοι όλης της χώρας κατεβαίνουν σε απεργία πείνας διεκδικώντας το αυτονόητο : τη χαμένη τους αξιοπρέπεια. Απέναντί τους αντιμετωπίζουν την εκκωφαντική σιωπή των κραταιών ΜΜΕ και την παντελή αδιαφορία της πολιτικής ηγεσίας. Σε αυτές τις πρακτικές όσοι υπογράφουμε αυτό το κείμενο ΔΕ ΣΥΝΑΙΝΟΥΜΕ.
Η κατάσταση στις Ελληνικές φυλακές είναι απερίγραπτη και μπορεί να γίνει κατανοητή μόνο με τη σκληρή γλώσσα των μαθηματικών. Στα κατ’ επίφαση “σωφρονιστικά” ιδρύματα της χώρας έχουν καταγραφεί συνολικά 417 θάνατοι την τελευταία δεκαετία, ενώ ο ρυθμός τους έχει απογειωθεί σε τέτοιο σημείο, ώστε σήμερα να σβήνουν στα χέρια του κράτους τέσσερις άνθρωποι το μήνα. Η πληρότητα αγγίζει το 168% (10.113 κρατούμενοι για 6.019 θέσεις) με την αναλογία χώρου για κάθε άνθρωπο να φτάνει σε περιπτώσεις το 1τμ. Με ημερήσιο κρατικό έξοδο ανά κρατούμενο τα 3,60 Ευρώ τα συσσίτια που παρέχονται είναι άθλια, οι υποδομές θυμίζουν μεσαίωνα και η ιατροφαρμακευτική περίθαλψη είναι ελλιπέστατη. Συγχρόνως, το Ελληνικό δικαστικό σύστημα στέλνει στη φυλακή έναν στους χίλιους κατοίκους της χώρας με τους έγκλειστους χωρίς δίκη (υπό προσωρινή κράτηση) να αγγίζουν το 30% του συνολικού αριθμού των κρατουμένων. Αν η ποιότητα μίας Δημοκρατίας κρίνεται από τις φυλακές της, τότε η Δημοκρατία μας ασθμαίνει. Αν η τιμώρηση παραβατικών συμπεριφορών με εγκλεισμό γίνεται από το κράτος στο όνομα της κοινωνίας, τότε για την κατάσταση στις Ελληνικές φυλακές είμαστε όλοι υπόλογοι, με συντριπτικές όμως ευθύνες να αναλογούν στην κρατική μηχανή. Σε αυτή την πραγματικότητα όσοι υπογράφουμε αυτό το κείμενο απαντούμε ΟΧΙ ΣΤΟ ΟΝΟΜΑ ΜΑΣ.
Τα στοιχεία που αποκαλύπτονται από επίσημους φορείς για τις Ελληνικές φυλακές σκιαγραφούν εικόνα κολαστηρίων. Έκθεση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για την Πρόληψη των Βασανιστηρίων (2007) διαπιστώνει βασανιστήρια, απάνθρωπη μεταχείριση και απειλές κατά της ζωής κρατουμένων, σειρά παραβιάσεων αναφορικά με τις συνθήκες κράτησης, ελλείμματα στη διερεύνηση και τιμωρία των ενόχων, αποσιώπηση περιστατικών βίας με την συμπαιγνία ιατρών και φυλάκων, απαράδεκτες συνθήκες ιατρικής περίθαλψης και ιατρικού ελέγχου στους κρατούμενους κλπ. Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου έχει εκδώσει σειρά καταδικαστικών για την Ελλάδα αποφάσεων που αφορούν κακομεταχείριση ή/και παραβιάσεις άλλων δικαιωμάτων κρατουμένων από σωφρονιστικές αρχές. Η Εθνική Επιτροπή για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου έχει πάρει απόφαση - καταπέλτη για τα κακώς κείμενα στις φυλακές, προτείνοντας άμεσες δράσεις για την επίλυση τους. Ο Συνήγορος του Πολίτη διαμαρτύρεται για την παντελή έλλειψη συνεργασίας των αρμόδιων κρατικών φορεών μαζί του, λόγω της οποίας έχει ουσιαστικά απαγορευτεί η είσοδός του στις φυλακές της χώρας τα τελευταία δύο χρόνια. Οι δικηγορικοί σύλλογοι όλης της χώρας, μη κυβερνητικές οργανώσεις, όπως η Διεθνής Αμνηστία, και πολλοί πολιτικοί/κοινωνικοί φορείς καταγγέλλουν την απαράδεκτη κατάσταση και ζητούν ευρύτερη συνεργασία για το ξεπέρασμα του προβλήματος. Αν ανθρώπινα είναι τα δικαιώματα που πρέπει να απολαμβάνει κάθε ανθρώπινο ον, κάθε στέρησή τους στις Ελληνικές φυλακές αποτελεί ανοιχτή πληγή για την κοινωνία μας. Σε αυτή την κατάσταση όσοι υπογράφουμε αυτό το κείμενο απαντούμε ΝΑ ΣΠΑΣΕΙ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΤΟ ΑΒΑΤΟ ΤΩΝ ΦΥΛΑΚΩΝ.
Με την απεργία πείνας οι κρατούμενοι καταφεύγουν στο τελευταίο οχυρό αντίστασης, που τους έχει απομείνει, το σώμα τους. Είχε προηγηθεί έσχατη έκκλησή τους προ μηνός προς τους ιθύνοντες να ενσκήψουν στο πρόβλημα, καθώς δεν πήγαινε άλλο. Για να λύσουν την απεργία πείνας ζητούν την ικανοποίηση αιτημάτων, που αποκαθιστούν την χαμένη τους αξιοπρέπεια και επανακτούν τα βασικά ανθρώπινα δικαιώματά τους, αιτημάτων συγκεκριμένων, αξιοπρεπών και άμεσα υλοποιήσιμων. Απέναντι στις κινητοποιήσεις των κρατουμένων η πολιτική ηγεσία εξαντλεί τη δράση της σε αδιαφορία, υποσχέσεις και καταστολή των κινημάτων τους. Τυχόν αδιαφορία και αναλγησία της πολιτικής ηγεσίας όμως και σε αυτή τη φάση θα σημαίνει νεκρούς απεργούς πείνας. Στη μετωπική λοιπόν σύγκρουση που επιλέγουν οι κρατούμενοι της χώρας για τη διεκδίκηση των ανθρωπίνως αυτονόητων δε μπορούμε να μένουμε απαθείς σταυρώνοντας τα χέρια και περιμένοντας τις ειδήσεις των θανάτων από τις απεργίες πείνας αλλά θα σταθούμε αλληλέγγυοι. Αν η περιφρούρηση της δημοκρατίας και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων επιβάλλουν την επαγρύπνιση όλων μας, τώρα είναι λοιπόν η στιγμή να πάρουμε θέση όλοι απέναντι στο πρόβλημα χωρίς αδιαφορίες και υπεκφυγές.
Απέναντι στην τεταμένη κατάσταση στις φυλακές όλης της χώρας όσοι υπογράφουμε αυτό το κείμενο καθιστούμε την πολιτική ηγεσία απολύτως υπεύθυνη για ό,τι συμβεί και απαιτούμε άμεσα την τόσο θεσμική όσο και στην πράξη ΕΓΓΥΗΣΗ ΤΩΝ ΒΑΣΙΚΩΝ ΑΝΘΡΩΠΙΝΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ ΤΩΝ ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΩΝ ΟΛΗΣ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ.
Την 21η Νοεμβρίου το κείμενο αυτό θα σταλεί σε όλα τα μέλη του κοινοβουλίου και σε όσο το δυνατόν περισσότερους φορείς μέσων μαζικής ενημέρωσης με την προτροπή της αναδημοσίευσής του. Το κείμενο προς αποστολή θα φέρει τους υπερσυνδέσμους (URL) από όλες τις ιστοσελίδες, που το υιοθέτησαν.

αν τιθέσεις

2008-11-17T14:38:00.004+02:00

Βιώνω τη χαρά

πάνω στο παράδοξο-γευόμενη το μήλο.

Ξέρεις γιατί;

Επειδή

Εγώ πραγματώνω το φαντασιακό

κι εσύ φαντασιώνεσαι το πραγματικό

Ω ναι!τυφλή παρέκκλιση ενστίκτων,

σημείων στίξεως,

σωματικών δεξιοτήτων,

αιματικών αντιστοιχειών.

Κάτιι δε μ'αφορά

κι όμως

βιώνω μια χαρά

σαν ανατριχιασμένος ώμος,

υπό την αφή απαλού κυττάρου,

σαν Άρης ωμός

υπό την απουσία του ουράνιου πλέγματος στη γνώση

υπό την παρουσία του στην ύπαρξη.

Πλοκής καταβαράθρωση

Επειδή

Κάτι δε σ'αφορά

κι όμως

βιώνεις τη θλίψη

ως ευτυχής οντότητα

υπό το ακέραιο βλέμμα της υποθέσεως

ως προσχηματισμένη αγνότητα

υπό την ατυχή καταδίκη της αντιθέσεως

16.ν0εμβρίου.2ο08

2008-11-16T10:20:00.003+02:00

χαμός,μακελειό κανονικό!τα ελεύθερα νησοκόριτσα μας ενημερώνουν για το (μοναδικό)λάιβ των στέρεο νόβα,για μία φορά στις 5 δεκεμβρίου..χαροποιό γεγονός;!!μόλις ανακαλύπτω πως ο μπλόγκερ κάνει έλεγχο ορθογραφίας,μεγάλο πράγμα η ορθογραφία!μεγάλο πράγμα η ορθογραφία;χμ,ναι,αλλά για σαφώς αισθητικούς και νοσταλγικούς λόγους.τελικά μεγάλο πράγμα η ορθογραφία,τόσο μεγάλο που δεν προλαβαίνω να το αναλύσω καθώς πρέπει να φύγω,ό,τι ,έμεινε από τον καφέ μου και μια καλημέρα !!!

α μπε μπα μπλομ!

2008-11-11T19:26:00.003+02:00

ουφ!δύσκολες μέρες(επιτέλους),εξ'ού και η αποσπασματικότητα της παρουσίας μου εντός του ιστολογικού χώρου...μην κλάψετε,θα βραχυκυκλώσει το πληκτρολόγιο!(χε!)

παρ'όλα αυτά,η φίλτατη ονειροπόλα με προσκάλεσε σε ένα "α μπε μπα μπλομ" κι εγώ αυτή τη στιγμή ευχάριστα χατίρια δε χαλάω!

φτου κι αρχίζω!

εν ολίγοις,παιχνιδίζοντας.ερωτώμαι:

1)Ποιο μυστικό θα ήθελες περισσότερο να ξέρεις?

χμ...τι είχε στο μυαλό της όταν με ρώτησε:"εμείς χθες,κάναμε κάτι μεταξύ μας;;"

2)Πόσους ανθρώπους του αντιθέτου φύλου έχεις αγαπήσει πραγματικά;

τον κολλητό μου!(αν και πιστεύω πως η σωματική έκφανση της αγάπης την ολοκληρώνει πραγματικά,και αν ειδωθεί το ζήτημα με αυτή την οπτική..λυπάμαι,αλλά κανέναν!)

3)Αναγκάζεσαι να αλλάξεις το όνομα σου.Τι όνομα θα διάλεγες?

"(ανα)βαφτίζεται η δούλη του θεού...beefeater!!"

έχω αγαπήσει το όνομά μου,νομίζω δε θέλω άλλο!

4)Τι θα χάραζες στην ταφόπετρα σου;(φτου φτου φτου!)

"αυτή τη στιγμή,απουσιάζω!"

5)Διάλεξε ένα παραμύθι που πιστεύεις ότι σου ταιριάζει απόλυτα!

τα τρία γουρουνάκια!κι επειδή είμαι και βεντέτα και τριχασμένη προσωπικότητα,θα είμαι και τα τρία!

6)Διάλεξε καινούριους γονείς

(μυστικό)θα κρατήσω τη μαμά μου και θα προσθέσω την αγαπημένη μου καθηγήτρια στη σχολή για να μου μιλάει όλη μέρα για τις έννοιες και όσα αυτές σέρνουν,έτσι όπως μόνο αυτή ξέρει να τις ξετρυπώνει από παντού!(την αγαπώ!)

(συγγνώμη μπαμπά,αλλά αφού συνέχεια τσακωνόμαστε!)

7)Γράψε τα τελευταία διάσημα λόγια σου!

τα τελευταία λόγια μου θα ήθελα να είναι όχι διάσημα,αλλά να σημαίνουν:"ωραία πέρασα!"

8)Αν ήσουν συγγραφεας ποιος θα ήταν ο τίτλος του πρώτου σου μυθιστορήματος;

"γιατί δεν μου αρέσουν τα μυθιστορήματα.."

9)Αν ήσουν αυτοκίνητο τι μάρκα θα ήσουν;

θα ήμουν μινι κούπερ.και στα σαράντα μου πασσάτ!

10)Αν ήσουν άγριο ζώο τι θα ήσουν;

λαιμούριος!είναι άγριος;τον θεωρώ πολύ κιουτ!

11)Για τι πράγμα μετανιώνεις περισσότερο;

τετριμμένο και θλιβερό:για τα πράγματα που ΔΕΝ έκανα,πρωτοβουλίες που ΔΕΝπήρα,ειδικά αυτό το καλοκαίρι..(καλά να πάθω η κότα!)

12)Πες κάτι για το οποίο θα ήθελες να σε θυμούνται

για ΟΛΑ!!!(γιατί αλλιώς,απλώς δε θα με θυμούνται!)

13)Θα θυσίαζες τη ζωή σου για κάποιον

εκ του ασφαλούς,δηλώνω ναι,αλλά επιφυλάσσομαι..

μάλιστα..αυτά για μένα...και τώρα,όστις το διάβασε,προσκαλείται να το απαντήσει!

ερασιτεχνικά χαμόγελα-ερασ ιτεχνικά χαμογέλα

2008-11-03T02:43:00.002+02:00

πφφφ..τοσα δεν σας έχω πει;ένα όμως δεν σας έχω πει,ε;δεν σας έχω πει πόσο μ'αρέσει το θέατρο...
γιατί;
επειδή όταν είμαι στη σκήνη μπορώ να μυρίζω ένα τόόσο δυσάρεστο άρωμα κι εγώ να σκέφτομαι Εκείνο,μπορώ να κοιτάζω μάτια αδιάφορα,και να απαντάω με μια φωτιά.τη φωτιά που έχω μέσα μου...μπορώ ν'αγαπάω χωρίς να γνωρίζω,μπορώ να γοητεύω-ναι,το ξέρω-αλλά και να γίνομαι πανάσχημη-φυσικά και δεν με πειράζει-και στο τέλος να αγκαλιάζω κάθε ξένο σώμα,μόνο επειδή κουβαλάμε το ίδιο(ενεργειακό)φορτίο...
κι όταν βγαίνω απο εκεί΄να πατάω πάνω στη φωνή μου και να σηκώνω τα μάτια ίσαμε εκεί,εκεί που στέκεται η ζωτική σκηνή,στα μάτια των ανθρώπων,τόσο βαθιά,που μερικές φορές λες και γνωρίζω την επόμενη ατάκα τους-ή έστω και την προηγούμενη-έτσι,γιατί παλεύω να αγγίξω το μέσα μας...

"αγαπώ τους πάντες" με κάνει να νιώθω...

conFused..

2008-10-27T18:48:00.003+02:00

μερικές φορές το μόνο που θέλω από τους ανθρώπους είναι σκέψεις παράδοξες,
έννοιες τολμηρές,με μάτια μεγάλα και γυαλιστερά,να αρπάζονται με πάθος από τα άϋλα σώματά τους και να επιδίδονται σε έρωτα αχαλίνωτο,δυνατό,κι αλλόκοτο,
δυνατό,σαν δάχτυλα που χτυπάν το βελούδο,
σαν γλώσσες που μάχονται,ποια θα γίνει παγκόσμια...
ν'ακούω τις ανάσες τους κάτω απ'το μαξιλάρι μου,
να νιώθω τους παλμούς τους στη γώνια του τοίχου,δίπλα απ'το κρεβάτι μου
κάποιοι θα τρομάξουν μ'αυτή την εικόνα΄εγώ γελάω δυνατά και νιώθω την καρδιά μου να τρέμει
καθώς ευχαριστιέται το φόβο,για να μη φοβάται την ευχαρίστηση,
επειδή ξέρει,δεν είμαι πνεύμα μέσα σε σώμα,είμαι το πνεύμα και το σώμα ταυτόχρονα,κάτι σα διχασμένη προσωπικότητα,αυτό που μού επιτρέπει να διαφωνώ με τον εαυτό μου,να τον χαστουκίζω,να τον χαλιναγωγώ κι αυτός να απελευθερώνεται,να τον ερωτεύομαι,
καθώς θα νιώθω τον οργασμό που προσπαθώ να αφαιρέσω,
αυτόν των ιδεών,σαν έκρηξη,εν μέσω της δυνατής της ανυπαρξίας,έτοιμη να με κατασπαράξει-ένα κλικ-να διαλυθεί πάνω μου στο άυλο αγκομαχητό της,σαν σταγόνα πάνω σε σταγόνα,και να με διαλύσει με μια καρδιά που εκρήγνυται μέσα μου

ντόμινο

κι άλλες φορές,γίνομαι παιδί,παιδί που κοιμάται κουρασμένο απ'τα παιχνίδια που του έδειξαν οι φίλοι του-δεν κατάλαβε ποτέ τους κανόνες-μέσα σε σεντόνια απαλά
κι ονειρεύομαι αντικείμενα,αφουγκράζομαι τους ανθρώπους και
θέλω μόνο να είναι αγκαλιά
και χάδι σε μαλλιά φρεσκολουσμένα,
κι έτσι εγώ γινομαι χαμόγελο
και κουρνιάζω σε βλέμματα,
νιώθω γρασίδια,
και τότε ξαφνικά νιώθω τον πυρήνα,ζητάει μια έκρηξη τώρα,πονάει να εκραγεί,καθώς τον φλερτάρουν ηλεκτρόνια μ'ένα χορόπου μυρίζει ζάλη,αποπλάνηση,πλάγιο βλέμμα,πονάει να γεννήσει ενέργεια
έκρηξη
έκκριση
λίγο ακόμα από αυτό
κι ύστερα
ροή
διαρροή
καταρροή
κι η απόρροια;

(kinder)έκπληξη!

2008-10-22T04:11:00.003+03:00

μόλις γύρισα σπίτι,(έκανα μπάνιο και)ναι,ω,ναι είμαι πολύ χαρούμενη!!
απόψε ως παλιοζυγός δεν είχα καμία διάθεση να βγω και να γιορτάσω που κάμποσα χρόνια πριν η μαμά μου καισαρικοπόναγε,όμως υπήρχαν άλλα σχέδια σε κάτι αγαπημένα μυαλά...

μόλις φεύγω από την προπόνησή μου,ο κολλητός μου μού στέλνει μήνυμα ότι δεν είναι καθόλου καλά και θέλει επειγόντως να με δει.έντρομη (έχοντας κατά νου τα γνωστά του ντράβαλα-τι όμορφη γλώσσα που χρησιμοποιώ,συγχωρέστε με,είμαι εκστασιασμένη!) κινώ για το σπίτι του.χτυπάω και ανοίγει μία πόρτα με φίλους και μία τούρτα στα χέρια του(σ'αγαπώ γλυκάκι μου!)ω θεέ μου!δεν μπορούσα να πω τίποτα και μετά βίας συγκεντρώθηκα για να διατυπώσω την-βαρυσήμαντη-ευχή πάνω απ'το κεράκι..
ακολούθησε μία βραδιά ήσυχη,γλυκιά,σε αγαπημένες αγκαλιές..

είναι τόσο όμορφο να νιώθεις φίλους δίπλα σου,σα να σε τραβάνε στην επιφάνεια απ'τον πάτο για να πάρεις βαθιά ανάσα από ό,τι...
ναι,είμαι χαρούμενη!και ντρέπομαι για τις στιγμές που νιώθω μόνη..

σβήσε το κεράκι(+άνοιξε το πατζούρι)!

2008-10-20T23:23:00.004+03:00

σε λίγες ώρες έρχονται τα ξημερώματα της εικοστής πρώτης οκτωβρίου..

σε λίγες ώρες εγώ θα μπω στην τρίτη δεκαετία της ζωής μου,και μ'έχει ήδη πάρει η μυρωδιά της΄είναι-λέει- η ηλικία κατά την οποία είσαι πολύ μικρός για να_ και πολύ μεγάλος για να_..

δεν ξέρω.μπερδεύομαι.δε νιώθω πια μικρή,νιώθω μια περίεργη ενηλικίωση,μακρόσυρτη,αργή και υπόγεια,σα να αλλάζει το φόντο με σκυμμένο βλέμμα.μια ενηληκίωση,όχι σαν αυτή που σού επιτρέπει να παραγγείλεις αλκοολούχα σκευάσματα και να πάρεις δίπλωμα οδήγησης,αλλά μια ενηλικίωση που έρχεται πίσω απ'την πλάτη σου,και ανασαίνοντας σχεδόν αθόρυβα σε σπρώχνει με δύναμη μπροστά΄κι επαφίεται στην ατομική ευθύνη η πιθανότητα να υπάρχει μπροστά δρόμος ή γκρεμός.όλο αυτό με γοητεύει απίστευτα κάποιες στιγμές,το προκλητικό του βλέμμα,κι οι δυσνόητες κινήσεις του-σύμβολα αυτοκαταστροφής και αυτοδημιουργίας.κάποιες άλλες στιγμές με στριμώχνει,με αγχώνει,"δε χωράω σ'ένα τόσο στρογγυλό νούμερο"λέω κι ύστερα αναρωτιέμαι για ποιο λόγο νιώθω έτσι κι αναρωτιέμαι ποια είμαι και ξεφυσάω και ξεχνάω και νιώθω και μουδιάζω και βράζω και φοβάμαι..

τώρα θυμάμαι πως δεν έχω γιορτάσει τα γενέθλιά μου από όταν έγινα δεκέξι.και στα δεκαεφτά οι φίλοι μου με γιόρτασαν.και φέτος"έλα σπίτι μου να σε γιορτάσω!" η α. "τώρα που μετακόμισα,θα σου κάνω πάρτυ"η κ..γιατί;

όλοι όσο ζούμε γερνάμε.δε φοβάμαι να μεγαλώσω,δε φοβάμαι τις ρυτίδες,τις θεωρώ γοητευτικές,δε φοβάμαι τις απογοητεύσεις,τις θεωρώ δυναμωτικές,δε φοβάμαι τους ανθρώπους,τους θεωρώ μαγικούς

όμως φοβάμαι να μεγαλώσει μόνο το κερί στην τούρτα,φοβάμαι μη μείνω "πολλά υποσχόμενη νέα",φοβάμαι μην αναλωθώ σε υπέρογκα κενά αέρος...

"φοβάμαι.δε φοβάμαι."έτσι έλεγα όταν ήμουν-πραγματικά-μικρή μπροστά από το χριστουγεννιάτικο έλατο καθώς έσβηναν και άναβαν τα λαμπάκια..

παρ'όλα τα ειπωθέντα,ωστόσο,ξέρεις κάτι;νιώθω καλά.αγουροξυπνημένη ανάμεσα σε καινούριες θεάσεις.ενήλικες.ανεξερεύνητες!

η (ηλίθια)απορία του τερμήνου#2

2008-10-18T13:22:00.003+03:00

προλογικά:κάποιες φορές περνιόμαστε για σοβαροί άνθρωποι,μα κατά βάθος δεν είμαστε..

ή και το αντίστροφο...

εγώ ανέκαθεν είχα,εξακολουθώ να έχω και -νομίζω και απεύχεστε,άνθρωποι,πως-θα εξακολουθώ να έχω ψύχωση με τις ηλίθιες και άκυρες απορίες που μου υπενθυμίζουν πως υπάρχει μία ακόμα θέαση του κόσμου:αυτή του χασομέρη με τους συνειρμούς που χορεύουν τσάμικο και οδηγούν παντού και πουθενά..

-μεγάλος πρόλογος για ασήμαντο θέμα-στο ψητό:

μία από αυτές τις μέρες δεν βρήκα τα τσιγάρα μου σε σκληρό και πήρα μαλακό πακέτο(συγκλονιστικό,έτσι;;)και έρχομαι να θέσω το -δυνάμει-θεμελιώδες ερώτημα της καπνιστής ανθρωπότητας : ποιους ανθρώπους βολεύει το παραλέκατο μαλακό πακέτο;και πώς;;αφου:το βάζεις στη τσάντα,γεμίζει με σκόρπια(σπασμένα)τσιγάρα,το βάζεις στην (κωλό)τσεπη,κάθεσαι πάνω του ισοπεδώνοντας την απολαυστική αυτή συνήθεια και τα προιόντα της,το βάζεις στην μπροστινή τσέπη του παντελονιού-έλα τώρα,μεγαλώνει το κατά τα άλλα συμπαθές ψωμάκι σου μ'αυτό το εξόγκωμα στο μπούτι..

η μόνη λύση που μπορώ να σκεφτώ είναι το πορτοφόλι..

ουφ!πείτε μου λοιπόν,ποιος βολεύεται με το μαλακό πακέτο,με το οποίο "έφαγα πακέτο";;

2008-10-15T23:41:00.003+03:00

Κάνω έρωτα μ'αυτό

που αισθάνομαι πίσω από το δερμάτινο τείχος μου να πλανιέται

Έχει μια ανάσα που θυμίζει σκύλο

και μια γεύση που θυμίζει βίαιη προσγείωση

Οι κινήσεις του αντανακλούν εγκλωβισμό

στις πέντε αισθήσεις

στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα

στις τρεις διαστάσεις

στα δύο μέλη του ζεύγους

στον ένα θεό

Κι εγώ στρέφω το κεφάλι στο ταβάνι

μήπως αντιληφθώ-έστω ακροθιγώς-το άπειρο

Υπομένω υπομονετικά την υπομονή που απομένει

Και εισπνέω την αίσθηση του αβέβαιου

-του "ίσως τέλος"

Αργοκίνητα

Αγκομαχητά

Μάταιες ηδονολογίες

Ματιές στις κινδυνολογίες

Και πάντοτε ένα απέναντι ,

σταθερά παραμένει εναλασσόμενο

διαρκώς διακοπτόμενο

αίμα στη ροή σου,

άπειρο στη φυγή σου,

τέρμα στην αντίληψή σου

αντιγραφή+αναδημοσίευση

2008-10-13T15:59:00.002+03:00

από τον κύριο e-lawyer

"Προσφυγή κατά της Ελληνικής Κυβέρνησης στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή για το Σύμφωνο Ελεύθερης Συμβίωσης

Χθες 9.10.2008 κατατέθηκε στη Βουλή από το υπουργείο Δικαιοσύνης ένα πολυδιαφημισμένο νομοσχέδιο, το οποίο περιέχει παγκόσμια πρωτοτυπία: καθιερώνει δικαίωμα σύναψης "συμφώνου ελεύθερης συμβίωσης" αποκλειστικά και μόνο για τα ετερόφυλα ζευγάρια.
Εξαιρώντας τα ομόφυλα ζευγάρια από την δυνατότητα σύναψης συμφώνου συμβίωσης, η κυβέρνηση παραβιάζει το δικαίωμα σεβασμού της ιδιωτικής και οικογενειακής ζωής, σε συνδυασμό με την απαγόρευση αθέμιτων διακρίσεων (άρθρα 8 και 14 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου), όπως έχει ήδη γνωμοδοτήσει η Εθνική Επιτροπή των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου. Ο αποκλεισμός των ομόφυλων ζευγαριών από το δικαίωμα σύναψης συμφώνου συμβίωσης συνεπάγεται επίσης παράβαση θεμελιωδών ελευθεριών του Κοινοτικού Δικαίου.
Η Ελλάδα, ως χώρα υποδοχής ευρωπαίων πολιτών, απαγορεύοντας τη σύναψη συμφώνου συμβίωσης σε ομόφυλα ζευγάρια, αρνείται την ιδιότητα του "μέλους της οικογένειας" σε πρόσωπα που έχουν συνάψει σύμφωνο με ομόφυλους τους ευρωπαίους πολίτες (σε άλλα κράτη της ΕΕ) ή επιθυμούν να συνάψουν σύμφωνο στην Ελλάδα. Με αυτό τον τρόπο, η κυβέρνηση αποστερεί από τα ομόφυλα ζευγάρια που έχουν συνάψει σύμφωνο συμβίωσης σε άλλα κράτη της ΕΕ, τα διευρυμένα κοινοτικά οικογενειακά δικαιώματα εισόδου, εξόδου, προσωρινής και μόνιμης διαμονής στην Ελληνική επικράτεια, όπως αυτά προβλέπονται στην Οδηγία 2004/38. Τα νομικά προβλήματα σχετικά με τις κοινοτικού δικαίου υποχρεώσεις της Ελλάδας είχε επιγραμματικά επισημάνει το Σεπτέμβρη του 2008 και ο Επίτροπος κ. Μπαρρό, αντιπρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής υπεύθυνος για τις εσωτερικές υποθέσεις.
Η Φιλελεύθερη Συμμαχία προσφεύγει σήμερα στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή, ζητώντας να ασκήσει τις αρμοδιότητές της, ώστε η Ελλάδα να άρει τις αθέμιτες διακρίσεις που εμποδίζουν ομόφυλα ζευγάρια να ασκήσουν τις θεμελιώδεις κοινοτικές ελευθερίες της εισόδου, εξόδου, προσωρινής και μόνιμης διαμονης στην Ελληνική επικράτεια. Αυτό θα επιτευχθεί με την άρση της αθέμιτης διάκρισης και την κατοχύρωση του δικαιώματος σύναψης συμφώνου συμβίωσης για όλα τα ζευγάρια, ετερόφυλα και ομόφυλα.
Σε περίπτωση που η κυβέρνηση δεν συμμορφωθεί προς τις κοινοτικές της υποχρεώσεις, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή μπορεί να παραπέμψει την Ελλάδα στο Δικαστήριο των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων. Την Φιλελεύθερη Συμμαχία εκπροσωπεί ενώπιον της Ευρωπαϊκής Επιτροπής ο δικηγόρος Βασίλης Σωτηρόπουλος.

Το πλήρες κείμενο της Καταγγελίας μπορείτε να διαβάσετε πιέζοντας εδώ."

υ.γ.:γιατί στο σχολείο δεν μας είπαν πως η ελλάδα ανήκει στον τρίτο κόσμο;

2008-10-09T10:57:00.003+03:00

δ ι α δ ί κ τ υ ο...και ποιος δεν φοβάται τις διαιρέσεις;και ποιος δεν φοβάται τα δίχτυα;
ηλεκτρονική αλληλογραφία...μηνύματα στην οθόνη μου΄μηνύματα με φιλιά,μηνύματα με φιλία,αν σπάσω την οθόνη,τι θα αγγίξω;
ηλεκτρονική κοινωνικοποίηση...πιστεύω πως είσαι όμορφη,αμοιβαία αντίληψη,φωτογραφίες,τ'όνομά σου,με τι ασχολείσαι,ηλικία΄ξέρω πότε γύρισες απ'τη δουλειά,τι σκεφτόσουν πριν λίγο,τι μαγειρεύεις και διακόπτει την κουβέντα μας,πώς μιλάει η μαμά σου στο τηλέφωνο,ποιο όνομα θα δώσεις στο παιδί σου,μα΄δεν ξέρω τη μυρωδιά σου.θα μπορούσε η αύρες μας να μην ανέχονται η μια την άλλη για δύο λεπτά δια ζώσης!
σεξ στο κυβερνοχώρο...λέει:"σ'αγγίζω,σε φιλάω,τρέμεις..",εννοεί:"φαντασιώνομαι,κυλιέμαι στον ιδρώτα οπτικών ινών,με χαϊδεύεις,δεν το ξέρει το δέρμα μου..."

μόλις μπήκε το 2008 μπήκε το ίντερνετ στο σπίτι μου.το ίντερνετ.στο σπίτι μου.πάντα το κοιτούσα από μακρυά,με πλάγιο βλέμμα και ύφος αμφισβήτησης...όμως αυτό έκατσε στο γραφείο μου,στην καρέκλα μου!χμ...
υπήρξα αρνήτρια της τελευταίας τεχνολογίας.αγόρασα γουόκμαν όταν οι άλλοι αγόρασαν μπ3,το κινητό μου μόλις πέρσι άρχισε να βγάζει φωτογραφίες,ακόμη χρησιμοποιώ βιντεοκασέττες και βινύλια...όμως όχι,αυτή είναι εφηβική συμπεριφορά,άρνηση της λειτουργικότητας και της εξέλιξης΄την άλλαξα.κάθισα στην καρέκλα μου έχοντας απέναντί μου ένα πλανήτη φτιαγμένο με εικόνες,ήχους και κινήσεις.
μαθαίνω σχετικά γρήγορα:emails,msn,(κατά λάθος)hi5,downloads,myspace,facebook...έπειτα forums,blogs...στην αρχή ενθουσιάστηκα μιλώντας εύκολα και γρήγορα με τους φίλους μου(έλεγα:"θα κάνουμε msn;"),μετά συγκλονίστηκα έχοντας τη δυνατότητα να κατεβάσω για να δω και να ακούσω ό,τι θέλω(ακόμη όμως δεν βρίσκω ό,τι θέλω),συγκινήθηκα που βρήκα παλιούς μου φίλους,κι ύστερα ένιωσα να επικοινωνώ διαβάζοντας τις σκέψεις ανθρώπων.το μεγάλο βήμα έγινε φυσικά όταν αποφάσισα κι εγώ-ως υποφαινόμενη- να "σκεφτώ δημοσίως" ξορκίζοντας έτσι ένα μεγάλο φάντασμα μέσα μου.

ωστόσο προσπαθώ ακόμη να χαμογελάσω απέναντι σ'ένα ζωγραφισμένο χαμόγελο.και γιατί αυτή η κατσουφιασμένη φάτσα δεν αλλάζει όταν την κοιτάω γλυκά;
μιλάω για αυτά που κρύβω οργιές κάτω απ'το δέρμα μου,σε ανθρώπους που δεν έχουν καν δει το δέρμα μου.κι αυτό είναι καταπληκτικό,καθώς επικοινωνώ αναπόσπαστη από δέρματα,ανάσες και αγγίγματα.
περιεργάζομαι λέξεις τυπωμένες από ανθρώπους και προσπαθώ να τις προφέρω με διαφορετικές φωνές πλάθοντας αργά τη σκιά των ίδιων των ανθρώπων.

και,βιώνοντας όλα αυτά,τελικά δεν επεκτείνει ο καθένας τις διαστάσεις του;

1

2008-10-03T04:15:00.002+03:00

ε;
σιωπή
ακούς;
ε;
ακούω μόνο εναν ήχο
βραχύ-βαθύ-ρυθμικά επαναλαμβανόμενο...
σπλάχνο που κερνάει αίμα
και
στον ίδιο ρυθμό μια δόνηση
παντού
αυτό είναι το παντού;
πού να στρίψω;έφτασα κι άλλο άκρο...
πίσω
τι συμβαίνει;
"αίμα","κυκλοφορία","σώμα"..πρόσωπα;....

ΤΙ;
πετάγομαι
βλέπω τοίχο,ταβάνι,ζω-μάλλον-
κοιτάζω-"κοιτάζω";
δέρμα
ούτε δυο μέτρα΄σχεδόν ενάμιση΄το αίμα σε άλλη διάσταση,τώα αυτό κινεί το σύμπαν μου
μύες,κόκκαλα,κινούνται και σχεδόν τα διατάζω...
τι είναι αυτό;
απέναντί μου κάτι γυάλινο.πάλι δέρμα,μύες,κόκκαλα...
δύο γαλάζιοι κύκλοι παρακολουθούν όσα βλέπω-τους φιμώνω και δε βλέπω!
τι συμβαίνει;
ποιος με φυλάκισε εδώ;
κινώ εξ'αρχής δύο προεκτάσεις του αβέβαιου αυτού συνόλου
και
αρπάζω.χαϊδεύω.αγγίζω."αγγίζομαι";
είναι λίγο όμορφο-ενδορφίνες ανατριχιάζουν το σβέρκο μου,τρέμω,σα να χορεύει η ψυχή μου,το ίδιο τραγούδι πάντα,το πρώτο,επιτάχυνση,θερμότητα,μούδιασμα(τώρα ποιος το ελέγχει;)μια οριζόντια χαραμάδα κάτω απ'τους κύκλους επαναλαμβάνει σαν ηχώ το τραγούδι,συμβαδίζει η επιτάχυνση,νιώθω,αίμα...
αίμα,αίμα...
σταματάει το τραγούδι για
μια στιγμή....

κι ύστερα πάλι μονότονο
ρυθμικά επαναλαμβανόμενο
εκεί
και οι τοίχοι απέναντι
τώρα;
θέλω να πάω αλλού
να'ναι όλα αίμα,να μην κοιτάζουν δυο κύκλοι όσα βλέπω,να μην επαναλαμβάνει η χαραμάδα το αίμα μου
ΠΏΣ;
α!να της το κλέψω..
κάτι κάθετο στη ροή του-ναι!-
και αψύ!
λεπίδα;
λεπίδα...

επιτάφεια καληνύχτα

2008-10-02T03:31:00.004+03:00

είναι κάποιες μοναδικότητες
ασήκωτες
σχεδόν ανεκδιήγητες
για το μέγεθος ενός αντίχειρα
φυσικά και οι διαθεσιμότητες
επισημες
και ακατανίκητες
στα μάτια κάθε πάνθηρα...

και προσωπάκια βουρκωμένα γύρω-γύρω
-θαρρώ ότι καθένα με τα μάτια του κλαίει-
μα όλα ψελίζουν τον ίδιο ήχο.
κι απορώ!
ως γνήσια θνητή
τι φταίε
και δεν κλαίμε όλοι μαζί...

όχι!δεν εννοώ αυτό που βλέπεις στην οθόνη σου-
υποννοώ τη σκιά στον τοίχο σου,
πίσω απ'την καρέκλα,πίσω απ'την πλάτη,
και πίσω απ'τον πυρήνα που-ευ τυχώς-διαισθάνεσαι.
εννοώ το ηλεκτρόνιο που ζαλίζεται προς τέρψην της αλήθειας.ναι.

και διαφαίνονται κάποιες οικειότητες,
ανακυκλωμένες διότι ανήμπορες
ταυτότητες
σα σπασμένα γυαλιά
κάτω από παπούτσια παλιά
-πληγώνουν το δέρμα και όχι τη μνήμη-

ρακοσυλλέκτες συμπεριφορών λοιπόν
στο όνομα κάποιας εγκυκλοπαίδειας...
όχι,δεν εννοώ αυτό,
υποννοώ την πειθαρχημένη αρμονία της προπαίδειας..

οιωνού αιώρησις

2008-09-29T12:02:00.006+03:00

είναι δυσάρεστο να μην μπορείς να διαβάσεις τα σημάδια.

είναι σα να κοιτάζεις τον καθρέφτη και να ψάχνεις τα μαλλιά σου με την αφή.

φοβάμαι την ανακύκλωση.

νόμιζα πως έφυγα και έμεινα μόνη μου.

αλλά δεν είμαι μόνη μου΄κόλλησες πάνω μου κάτι.

και το δηλώνεις ευθρασώς!

πάντα με τρόμαζες,κάποτε όμως αυτό με γοήτευε.

αντανακλούσες τις σκέψεις μου,ξεδίπλωνες τον πιο βαθύ μου φόβο

-πες μου,γιατί πάντα αποστρεφόσουν τη σιωπή μου;πονούσε το κεφάλι σου μια αθόρυβη εγκεφαλική λειτουργία;-

μου λες πως μιλάς σοβαρά,με κοιτάζεις βαθιά στα μάτια,και ναι,νιώθω τη σκιά σου γατζωμένη στο σβέρκο μου.

τι μπορώ να κάνω σε ρωτάω.

ζητάς ανταλλάγματα σου λέω πως πάλι θέλω να σε χτυπήσω.

"έχεις πολύ απλό μυαλό" το ξέρω,σε αντίθεση μ'εσένα."είναι καλό αυτό.να το κρατήσεις"

σιωπή.πάλι.τσιγάρο.πάλι.ένταση.πάλι.-αυτή τη φορά υπόγεια,όσο δεν πάει,όσο να πονέσει η γη απ'τη διείσδυση-

κάποτε ήσουν η σπηλιά μου.

κοιμόμουν μέσα σου κι εσύ με ζεστή ανάσα μου χάριζες ξόρκια.

τώρα;τα ξόρκια ανάποδα;

φοβάμαι.σε φοβάμαι.

το θεωρώ άδικο αλλά εσύ δεν ντρέπεσαι γι'αυτό.

κι ύστερα μια υπόνοια.λύτρωσης.

τώρα λες αλήθεια;

σ'αγκαλιάζω προϋποθέτοντας."ευχαριστώ".

και να,πάλι μια εικόνα από αύριο."στο μετρό,να μπαίνεις στο μετρό".

θα μπαίνω.να ξετυλίξεις επιτέλους το αίμα μου.

2008-09-27T18:09:00.000+03:00

ω ζ ά τ σ υ ν

χωρίς αγώνα,πώς θα παντρευτούμε μανωλία μου?

2008-09-24T23:47:00.004+03:00

αγαπητές κυρίες που ετοιμάζεστε να κάνετε πρόταση γάμου στην κοπέλα σας...
αγαπητοί κύριοι που ετοιμάζεστε να κάνετε πρόταση γάμου στο αγόρι σας...

προτού αγωνιστείτε για να ακούσετε το πολυπόθητο "i do",

καλείστε να αγωνιστείτε συμμετέχοντας στην συγκέντρωση διαμαρτυρίας που θα πραγματοποιηθεί την δευτέρα 29 σεπτεμβρίου,στις 18.00 έξω από τη βουλή,εν όψει της εκδίκασης της αγωγής για την ακύρωση των δύο πραγματοποιηθέντων ομόφυλων γάμων στις 2 οκτώβρη.(ελάτε,εκεί στο κέντρο μπορείτε να βρείτε και βέρες,πού θα πάει,συγκέντρωση στη συγκέντρωση,δίκη στη δίκη,κάποτε θα τα καταφέρουμε!)

και επειδή gay=χαρούμενος άνθρωπος,την παρασκευή 26 σεπτεμβρίου,στις 23.00 θα πραγματοποιηθεί πάρτυ υποστήριξης των ομόφυλων γάμων στο στέκι των μεταναστών (τσαμαδού 13,εξάρχεια)

"le marais" à..."démi tarif"

2008-09-23T15:05:00.007+03:00

Ποιας πρεμιέρας νύχτα ήταν χθες; i

Διπλή προβολή DIY(=do it yourself) κινηματογράφου στον Απόλλωνα για μένα.

Δύο ταινίες της Isild le Besco : "le marais" και "demi-tarif"

Η πρώτη, μια αθώα βόλτα στη συνοικία του Μαρέ, στο Παρίσι. Μια κάμερα που παιχνιδίζει με τα μάτια της και κοιτάζει το ενήλικο Μαρέ με παιδικό βλέμμα. Η επικείμενη οντισιόν της πρωταγωνίστριας (Isild le Besco) κι η αναζήτηση μιας μικροσκοπικής "τυχερής" κιθάρας παρέα με τον καλοχτενισμένο σκύλο της μαμάς της, μπλέκονται με ένα χαριτωμένα ανέμελο τρόπο με τη ξενάγησή μας σε γκέι βιβλιοπώλεία, σεξ σοπ, σε μουσεία και μαγαζιά του Μαρέ. Οι κάτοικοι παρόντες με χαμόγελα, πότε επιφύλαξη, συνήθως όμως παρασυρόμενοι από τον ενθουσιασμό και της αθωότητας της Isild le Besco.

H δεύτερη ταινία -πάλι έκλαιγα κρυφά- πολύ διαφορετική. Ταρακούνησε το μέσα μου χωρίς να ενοχλεί τα μάτια μου. Όπως οι χαρακτήρες των παιδιών: τρία παιδιά με τρεις διαφορετικούς πατεράδες- εσκεμμένα απόντες- και μια μητέρα υπαρκτή αλλά απούσα. Πρόκειται για τρία ενήλικα παιδιά 7, 9, και 11 χρονών που ζουν μόνα ως μικροπωλητές, αλλά κυρίως ως κλέφτες δένοντας σ'ένα κόμπο στο στομάχι μου την απορία σχετικά με το πόσο γρήγορα μπορεί ένας άνθρωπος να μεγαλώσει και να δυναμώσει, αποκτώντας ενήλικες "αρετές" και "κακίες" και διαφυλάσσοντας με μαγικό τρόπο λίγο χώρο για την αιώνια παιδικότητα. Με συγκλόνισε η σκηνή όπου τα τρία παιδιά χορεύουν γυμνά στο δρόμο, στο νυχτερινό κρύο(παραθέτω τη διήγηση όσο τη θυμάμαι)~ "τα καλοκαίρια βγαίναμε για μπουγέλο και το χειμώνα για να κρυολογήσουμε, επίτηδες. για να ανεβάσουμε πυρετό και να μην πάμε σχολείο. όταν αρρωσταίναμε κλαίγαμε. κλαίγαμε κι όταν δεν ήμασταν άρρωστοι. κλαίγαμε για τα πάντα και για το τίποτα..."

(μεξέρεις;)+(με πιστεύεις;)

2008-09-21T23:59:00.004+03:00

δεν ξέρω αν στ'αλήθεια ζηλεύω τους ανθρώπους που έχουν χρώματα στα ρούχα τους.αφού κρυφά λυπάμαι γι'αυτούς΄και απορώ-ως συνήθως.
σ'εμένα αρκεί το μαύρο και το κόκκινο-σαν αιμάτινη στάλα.
ίσως επειδή μέσα μου δύο πράγματα είναι καθαρά΄"Θάνατος και Έρως",ένα καλοκαίρι ενστίκτων(ένωσέ τα,δε θα γίνει "θέρος";).ιδρώτας που δροσίζει μια αέναη φωτιά και καίει υγρά παραναλώματα.
και θέλω χειμώνα.το χειμώνα νιώθω πιο όμορφη,πιο καθαρή΄θέλω και μπορώ να σ'αγκαλιάσω και να χορεύω γύρω σου κρατώντας τη μυρωδιά σου στα χέρια.
κάθε τόσο στέλνω μια πνοή να φιλήσει τα ημιλιπόθυμα πνευμόνια του ανήκειν μου,κι εκείνο ζαλισμένο παραπατάει για λίγο-σαν μεθυσμένο-κι ύστερα χάνεται σε μια σκιά υπαρκτή,τόσο που με μπερδεύει,λες κι είναι μια μαύρη τρύπα στο στήθος μου.κι έτσι μερικές φορέςς βλέπω το πλάγιο βλέμμα του να αντανακλάται μέσ'από το σκοτάδι και να προσκρούει κατευθείαν πάνω στην καρδιά μου.σε κλάσματα δευτερολέπτων διασχίζει το σώμα μου.

ύστερα,με μπερδεύει κι ο ουρανός,με αγχώνει έτσι όπως σκύβει από πάνω μου ολάκερος σαν απειλή και πότε αγκαλιά.με μπερδεύει,επειδή είναι ταυτόχρονα φως και σκιά.
μου λεν πως ο ερμής είναι ανάδρομος.δεν θέλω να μιλάω,ει δυνατόν μονάχα να ανασαίνω πλάι στους ανθρώπους και να χάνομαι στα βλέμματά τους.κι ο κριαρίσιος άρης μου ανακόπτει όποια γαλήνη,εκτοξεύοντας το αίμα στις φλέβες μου.και τότε θέλω να φωνάξω,να σε φιλήσω κι ας μη σ'αγαπάω,κι ύστερα να τρέξω δυνατά.κι αν δε φέρομαι έτσι,όψονται οι οίκοι της αφροδίτης και του ποσειδώνα-μου είπες κάποιο βράδυ.
και τότε στάζω τα πάντα -κρατώντας στο χέρι ένα σεληνιακό ιχθύ- πρώτα στο ποτήρι μου κι ύστερα σε χαρτί,εννίοτε σε κάποια οθόνη.με μία ευπρεπή απρέπεια,παρθένος αφροδίτη.

με ζαλισμένες κινήσεις κατασκευάζω το παζλ μου.ατελές.επειδή κάπου στη μέση δεν ενδιαφέρει κανέναν.δεν αφορά κανέναν.ένα μαύρο κουτί που μυρίζει ερωτηματικό.μοναδικό όσο και η χιλιοστή μονάδα.

2008-09-18T01:16:00.003+03:00

Κάθε εποχή έχει ατέλειες
έστω ίχνη κυτταρίτιδας
Η δική μας έχει και αφέλειες
πάνω απ'τα μάτια
Ξαπλώνει μπρούμυτα
φοβάται τη γονιμοποίηση
και φυλάει την ποίηση
των πόλεών της στην τσέπη
Κι έχει κάτι ανθρώπους που σωπαίνουν όταν τους κοιτάω
και κάτι άλλους που συνεχίζουν το βήμα τους
Μα εγώ φοβάμαι τους άλλους
αυτούς που με κοιτάν πιο βαθιά από μένα
Κι όμως αυτούς αγκαλιάζω
Ίσως για να τρομάζω
και να μ'αγκαλιάζουν κι εκείνοι

Και είδα μια πόλη με τακούνια
που έσερνε το τσαντάκι της στο δρόμο
Στον ώμο θα τη φυλούσα αν ήταν γυναίκα
Για να κλέψω τη μυρωδιά της
χαζεύοντας το δρόμο που κρύβει τα παιδιά της
Και φορούσε ένα μενταγιόν
ψηλά στο κορμί της
τις νύχτες είχε φως
και τα πρωινά ήλιο,
παλιό ήλιο,μύριζε εποχές
Μου περισσεύουν αγγίγματα
επειδή ξέρω πως τα χρειάζεται
Κι εκείνη απομακρύνεται
για ν'ανάψει μόνη της τσιγάρο
ξαφνικά

[τελικό]

2008-09-15T14:23:00.003+03:00

"Τώρα είμαι μόνη μου

Μπορώ να χαζεύω μία αδύνατη σερβιτόρα

Αδύναμη.Πολύ αδύναμη για να την αγγίξω

Μ'εκείνο το βλέμμα ενός κοριτσιού που πεινάει

Μπορώ να ερωτεύομαι κάθε φορά απ'την αρχή

Όποια μορφή ξετυλίγεται μπροστά μου ανύποπτη

Με χείλη στεγνά

κι όνειρα υγρά,σε τόσο βαθιά ώρα της νύχτας

που δεν ακούγονται καν

Μπορώ ν'ανάβω τσιγάρο

κρυφογελώντας στο Χάρο

για όσα δεν μπόρεσε να μου χαρίσει

ψεύτικα μυρίζοντας στα χέρια μου

όσα δεν μπόρεσε το σώμα μου να ζήσει[...]"

{4/1/2008]

και

τώρα είμαι μόνη μου.

ξανά

μπορώ να χαζεύω μια αδύνατη σερβιτόρα

δυνατή.αρκετά δυνατή για να της χαμογελάσω.

ελεύθερη απ'τη σκέψη σου.

χαμόγελο

ροζ η ανάρτηση.κι ας μη μου αρέσει το χρώμα...

2008-09-13T13:53:00.003+03:00

αγνοώ.
ξανά.
δε στο κρύβω,
μα εσύ
μια τρικλοποδιά
κάθε πρωί
πλάι στο τελευταίο φιλί της νύχτας σου
μ'εκβιάζεις
και "μωρό μου" με φωνάζεις
και με τραβάς
-δεν ξέρω από πού,αν ήξερα..-
αγνοώ.
ξανά.
δε στο κρύβω,
διαφωνώ
κι εσύ επιμένεις
να μένεις εδώ,
ζαλιζοντας το σώμα μου
κατάρα!
αγνοώ.
ξανά.
την έξοδο κινδύνου,
ναι ,αυτή την πόρτα της οποίας πάντα κρατούσα τα κλειδιά,
γιατί παθαίνει κλειστοφοβία η ψυχή μου..
δικό μου πρόβλημα,
εσύ τι το θες;
ξέρω,δεν πας να το λύσεις,
μα πάνω του να με διαλύσεις..

κι ύστερα
ένα φιλί..
και παύω να αγνοώ,
απλώς δεν ξέρω..

εντάξει λοιπόν,ας χαράξουμε τον φαύλο κύκλο στο έδαφός μας κι ας χορέψουμε μέσα του.αυτό ζητάς;

μπλογκοπαίχνιδο;μπλογκολύχναρο..

2008-09-09T23:31:00.002+03:00

έπειτα από την παρθενική μοου πρόσκληση εν είδει στυγνού εκβιασμού από τη φίλη naya που είναι καλό κοριτσάκι και με παίζει κι εμένα,παρασύρομαι οικειοθελώς να ευχηθώ παιχνιδολογώντας:

μια ευχή για μένα

επειδή είχα καλή δασκάλα εύχομαι να είχα τρεις ευχές:

α. ένας αμοιβαίος έρωτας.ξανά.κι ας ξανα "καταστραφώ" στο τέλος,δεν πειράζει! με καινό,αλλά όχι κενό πρόσωπο!

β.στο τρίτο έτος που βρίσκομαι να κάνω διδακτορικό αφού πάρω πτυχίο τα χριστούγεννα και να διδάσκω θεωρία και κριτική της λογοτεχνίας άμα λάχει σε συνεργασία με την αγαπημένη μου καθηγήτρια(που είναι και μια κούκλα)

γ.στο τρίτο έτος,κατά το πάσχα και πριν το διδακτορικό να πάρω κι ένα πτυχίο ψυχολογίας απ'το εξωτερικό που τα'χω και τα δύο απωθημένα(έτσι το διδακτορικό θα έχει να κάνει και με τα δύο πτυχία.υπερπαραγωγή;)

μια ευχή για ένα φίλο

να πραγματοποιείται κάθε ευχή του και να έχει τη σοφία να κάνει τις ευχές του άξιες να πραγματοποιηθούν

μια ευχή για ένα εχθρό

(αν και δε νομίζω πως έχω)να μην βρίσκεται στο πεδίο αντίληψής μου επειδή μου χαλάει την ψυχική αρμονία

πολλά ζητάω;

επειδή είμαι ντροπαλή,δε θα ήθελα να προβώ σε προσωπικές προσκλήσεις,όποιος όμως φιλότιμος άνθρωπος έτυχε να διαβάσει αυτό το μπλογκ,ας κάνει τις ανωτέρω ευχές.προσφέρεται ο χώρος των σχολίων αν κάποιος δεν θέλει να κάνει ανάλογη ανάρτηση.

ουφ!

2008-09-09T19:09:00.003+03:00

at last,ενημερώθηκα και για το τελευταίο μάθημα,το οποίο και πέρασα όπως και όλα τα υπόλοιπα του εαρινού!

και θυμόμενη ένα ποστ του ιουνίου,γεμάτο βαρυγκόμια και τεμπελιά,θεώρησα πρέπον και αναγκαίο να ευχαριστήσω τα φιλικά πλήθη που έσπευσαν να μου δώσουν κουράγιο΄

πραγματικά με βοηθήσατε!

ευχαριστώ!!

τζαζ.όλη νύχτα...

2008-09-03T01:42:00.002+03:00

καταπίνω καπνό
αφού δεν μπορώ
να καταπιώ την ύπαρξή σου
τη σκιά απ'το κορμί σου
να αγκαλιάσει μια εκπνοή που στέλνω
απ'τον αρχέγονο πυρήνα που θρέφω μέσα μου
όταν ονειρεύομαι κι όταν υπνοβατώ ανάμεσα σε σύμβολα,
στοιχειά ξεχασμένα στις συζητήσεις μας
που εγκυμονούν τις αναζητήσεις μας
και γεννούν παράξενα σχήματα,
τραγούδια σαν ποιήματα
που στάζει
η φωνή σου όταν βραχνιάζει
ανάμεσα στα σύρματα της κιθάρας μου
κι όταν πάλι του ύπνου σου ο ψίθυρος διαπερνά αμερικανικούς ήχους
τζαζ.όλη νύχτα

φαντάζομαι σώματα
να κατοικήσει η ψυχή σου
κανένα.
φαντασίωση που γεμίζει ατμούς τα παράθυρα των ονείρων μου
απορία το δέρμα σου,
τι χρώμα το φόντο;
να μυρίζω την αγάπη που σου απέμεινε μέσα από πόρους
που θυμίζουν τριαντάφυλλα.
μια πεταλούδα.
σε κυνηγάω σε μια εθνική.νομίζω.
γεμίζεις χρώματα ένα πέρασμα
που αφήνει ένα ίχνος σαν ζελατίνα
πίσω από μια κουρτίνα
θα έκρυβα ένα φιλί αν ήταν να ψάξεις.

(μα εσύ μιλάς σε φαντάσματα
και χάσματα
γενεών προσχηματίζεις
ίσως κι όχι-αν στο ποτήρι σου μ'ορκίζεις
δικαιολογούμαι
μα δεν αρνούμαι πως...)

όταν ο (αν)αξιωματικός υπηρεσίας...

2008-09-01T14:56:00.002+03:00

απαράδεκτο:
χθές τα ξημερώματα,μετά από ολονυκτία στο γκάζι,επιστρέφουμε με τους δύο φίλους μου στο αυτοκίνητο για να φύγουμε σαν καλά παιδάκια..
και τι μας περιμένει;το πίσω τζάμι σπασμένο και λείπει μόνο μία τσάντα που είχε βάλει ο φίλος μου κάτω από το κάθισμα του συνοδηγού.κάνουμε ένα γύρο τα διπλανά τετράγωνα μήπως βρούμε ταυτότητα,δίπλωμα κι ό,τι μπορεί να είχαν πετάξει.τίποτα..
τρέχουμε στο αστυνομικό τμήμα(τι τρέχουμε δηλαδή,μισή ώρα κάνουμε να το βρούμε),η ώρα 6:30 ή 7παρά κάτι..
"καλημέρα!"το παληκάρι σ'αυτό το πράμα σα φρούριο έξω απ'το τμήμα
"τι θέλετε;"ένα φραπέ,μέτριο,με λίγο γάλα θέλω΄αρχίζει μέσα μου η προκατάληψη να φουντώνει...
του εξηγούμε ότι μόλις μας έκλεψαν και θέλουμε να δηλώσουμε απώλεια ταυτότητας και διπλώματος:"στο δεύτερο όροφο,δεξιά,θα πάτε,στον αξιωματικό υπηρεσίας"
πολύ ωραία,ευχαριστούμε
μπαίνομε μέσα,κατευθυνόμαστε στη σκάλα.."τι θέλετε;"μας φωνάζει πολύ ευγενικά ένα παιδάκι με μπλε στολή που κάτι έγραφε και έπινε καφέ με κάτι φίλους του.του εξηγούμε.
"μετά τις 7:30 θα'ρθείτε,ο αξιωματικός υπηρεσίας λείπει"
"και δεν μπορεί να γίνει κάτι,δεν υπάρχει κάποιος άλλος;"ρωτάμε.η ίδια απάντηση.

συγγνώμη,πλάκα με κάνεις;δόξα τους θεούς,εμπειρία σε τμήματα δεν έχω κι ούτε καν ξέρω τι ακριβώς είναι ο αξιωματικός υπηρεσίας,αλλά υποψιάζομαι πως είναι κάτι σημαντικότερο(όσον αφορά στην ασφάλεια των ανθρώπων)από την περιπτερού που την ίδια ώρα ήταν και στο πόστο της και ευγενέστατη και εξυπηρετική.κάποιος έχει στα χέρια του τη διεύθυνσή μου και τα κλειδιά του σπιτιού μου και στο σπίτι μου είναι μόνη της η μαμά μου,η γιαγιά μου,το παιδί μου,το ανήψι ή το εγγόνι μου και μου λες πως ο αξιωματικός υπηρεσίας λείπει;;
φυσικά και δεν προσμένω απόλυτη ασφάλεια από ένα θεσμό που εκ της γεννέσεώς του εξυπηρετεί τα συμφέροντα του Κράτους,αλλά-αν δεν κάνω λάθος-αυτός ο θεσμός συντηρείται από μένα κι εσένα και τον γείτονα και-κατά την ταπεινή μου γνώμη-το γεγονός αυτό εγείρει κάποιες υποχρεώσεις του απέναντι στο πρόσωπό μας εν ώρα ανάγκης-τουλάχιστον.δες το και ως πρόσχημα ντε!
δηλαδή τι;πού είναι η δράση;μόνο με καμερούλες σ'όλη την αθήνα θ'ασχολούνται;τουλάχιστον στο big brother ψηφίζαμε ποιους θέλουμε..

winter-welcome-back

2008-08-31T18:18:00.002+03:00

αυτή τη στιγμή,μάλλον δεν κάνει κρύο,αλλά ας έιναι!
μου φτάνει που χθες το βράδυ,καλώς έστειλε ο αγαπητός χειμώνας τους προάγγελούς του΄ψύχρα και λίγη βροχή!

προσωπικά τον υποδέχτηκα στη βεράντα φίλης με το πρώτο φούτερ της χρονιάς!

νομίζω πως μπορώ σχεδόν επίσημα-ίσως και λίγο βεβιασμένα- να σας ευχηθώ
ΚΑΛΌ ΧΕΙΜΏΝΑ!

(ω,θεέ μου,πόσο χαζοχαίρομαι-και πού να σφίξουν τα κρύα!)

book me a cigarette!

2008-08-26T23:59:00.004+03:00

ας μου επιτραπεί να μοιραστώ μια άσχετη σκέψη.

ευχαριστώ.

τα βιβλία.ξέχασα δυο βιβλία στην κρήτη.βρίσκονται στο ξενοδοχείο όπου έμεινα λίγες μέρες με ένα φίλο μου.αρχικά τα είχα δώσει στις κοπέλες που έμεναν εκεί και κάναμε παρέα.τους άρεσαν.τα διάβαζαν.όταν έφυγα απ'το ξενοδοχείο,πριν φύγουν εκείνες,ήξερα πως τα έχουν,αλλά το θεώρησα άσχημο να τα ζητήσω.επειδή τους άρεσαν.και τα διάβαζαν.ήλπιζα πως θα τα πάρουν μαζί τους όταν φύγουν και αυτά θα έχουν ανθρώπους που θα τα διαβάζουν.και θα τους αρέσουν.θα ήταν γόνιμο.χρήσιμο.όμως οι κοπέλες τα άφησαν στο ξενοδοχείο,με την ελπίδα ότι θα περάσω να τα πάρω.όμως δεν ξαναπέρασα από εκεί.και δεν τα πήρα.τώρα είμαι σίγουρη πως δεν τα διαβάζει κανείς.δεν επιτελούν το σκοπό τους και θα νιώθουν μόνα.δεν είναι κρίμα;

και κάτι άλλο

τα τσιγάρα.ανακάλυψα πως μ'αρέσει πολύ να καπνίζω,αλλά δεν μου αρέσει να καπνίζω πολύ.καπνίζω απ'τη δευτέρα λυκείου.στην αρχή ένα πακέτο για δύο μήνες.μόνη μου.κανείς δεν το ήξερε.κι ύστερα,για δύο χρόνια,ένα πακέτο για δύο εβδομάδες.όταν έβγαινα.φέτος το χειμώνα,έπειτα από τον-πρώτο μου-καταστροφικό χωρισμό,άρχισα να καπνίζω πολύ.για τα μέτρα μου.έφτασα το πακέτο την μέρα.έγινε συνήθεια-ξέρετε-και στις διακοπές,κάποιες μέρες το ξεπερνούσα.τώρα,επιστρέφοντας στην αθήνα και ξεκινώντας εντατικά το μπάσκετ μετά από ενάμιση μήνα,σκέφτηκα πως χρειάζομαι αποτοξίνωση.από τσιγάρα τε και ποτά.αυτές τις μέρες λοιπόν,δεν καπνίζω καθόλου.και δεν πίνω τίποτα.σήμερα όμως,ένιωσα πως αξίζω ένα τσιγάρο.(για ποτό δεν το συζητώ,ξέρω πως ποτέ δεν είναι μόνο ένα,όταν ρέει άφθονο σ'ένα σπίτι χωρίς γονείς!)το ήθελα.δεν ήταν τόσο η συνήθεια.δηλαδή,ίσως να είναι κι αυτή στη μέση-ξέρετε.κοίταξα τον καπνό που είχε μείνει στο συρτάρι μου,σε απόσυρση μαζί με όλους τους αναπτήρες.έφανε ίσα-ίσα για ένα τσιγάρο.το έστριψα με μια συγκρατημένη λαχτάρα.άφιλτρο-σιγά μην είχα αφήσει και φιλτράκια.και βγήκα στο μπαλκόνι αγκαλιά με την virginia woolf."the mark on the wall".το άναψα.craven.βαρύς καπνός.στην πρώτη σελίδα μιλούσε για το τσιγάρο της.σα να μου χαμογέλαγε συνωμοτικά!πόσο ευχάριστο είναι κάτι που σε ευχαριστεί χωρίς να σε μπουχτίζει!γενικά δεν θέλω τις δεσμεύσεις.τις φοβάμαι επειδή πιστεύω πως δεν ανήκουν στην ανθρώπινη φύση.τις δεσμεύσεις με τους ανθρώπους.με τα σχήματα.και,ως εκ τούτου,και με το τσιγάρο.αποφάσισα πως θα έχουμε ελεύθερη σχέση.όμορφα.θα το αφήνω να επιτελεί πάντα το σκοπό του και αυτό θα μου προσφέρει ευχαρίστηση(εγωιστικό;όχι,δε φέρομαι έτσι και στους ανθρώπους!).(ξανα)καπνίζοντας βίωσα πέντε λεπτά ελευθερίας.όμορφα.ζαλίστηκα και λίγο.craven.βαρύς καπνός...

ερωτική εξομολόγηση

2008-08-23T21:37:00.002+03:00

Είναι κάτι βλέμματα
που δεν αφήνουν κρυψώνες
και σέρνουν υπόκωφους αιώνες
τυλιγμένους σε βαριά κοσμήματα
Νομίσματα
οι πράξεις μας
Για κάποιο λόγο βρήκα μια χαραμάδα τοίχων
Για τον ίδιο λόγο εμπιστεύτηκα το λευκό τους
Και φώναξα:"Τι;"
Και είπεν:"Λαγνεία!"
Και τότε θυμήθηκα δυο χέρια να γλιστράν στο σώμα μου,κι εγώ να τ'αγκαλιάζω,συγχωρώντας τη μυρωδιά τους.
Κι ύστερα φώναξα:"Πώς;"
Και είπεν:"Οκνηρία"
Και τότε θυμήθηκα μάτια γύρω μου ,να μού χαμογελούν χορεύοντας,κι εγώ να χαϊδεύω το πάτωμα
Και φώναξα:"Γιατί;"
Και είπεν:"Φθόνος"
Και τότε στο νου μου ήρθαν σχήματα
πανάρχαια σήματα
που επεκτείνονται
κι εκτείνονται
εκεί που δεν μπορώ να φτάσω
Και φώναξα:"Ποιος;"
Και είπεν:"Απληστία"
Και τότε θυμήθηκα΄τα χέρια.
Καποτε τα ταξίδεψα στο κορμί μου
κι εκείνα βάλθηκαν να γρατζουνάν την ψυχή μου
Και τότε φώναξα:"Όχι!"
Και είπεν:"Οργή"
Και το ειρωνικό μειδίαμα του τοίχου μού έδειξε πόσο μικρή είμαι
και θυμήθηκα.Το χέρι μου΄μελάνιασε και μελάνιασε.Δίχως το κεφάλι μου΄η φωνή μου
Κι ύστερα φώναξα:"Ε,και;"
Και είπεν:"Λαιμαργία"
Και είδα ξανά το ίδιο όραμα΄να σπάω ένα φρέσκο καθρέφτη μ'ένα μπουκάλι ουίσκι΄κι ύστερα αχόρταγα κατασπάραξα τα όμορφα κομμάτια.
Κι αποκοιμήθηκα.
Κι είδα περίεργα όνειρα΄
Τριγύρω μου σώματα,
ψυχές αιωρούμενες
Κι εγώ ξαπλωμένη
μπερδεμένη
Με σκέψη που μούδιαζε στο κάθε τους άγγιγμα
Κι ύστερα ένα σώμα
Εσκυψε πάνω μου με πελώρια γαλάζια μάτια
Και μου είπε:"Σε θέλω.Αμήν!",τόσο αγριεμένα που τρόμαξα
Πετάχτηκα μπροστά στη χαραμάδα
Ξεροκατάπια κι ένιωσα μια γεύση από αίμα
Μια μυρωδιά από πρωτόγονο άνθρωπο
Κι ύστερα έφτυσα στο πάτωμα
να ξεπλυθούν τα φαρμακερά φιλιά μου
Κι έκανα να φύγω
Και είπεν:"Αλαζονεία."

2008-08-21T19:35:00.002+03:00

μάλλον ήρθε η ώρα να καταλάβω πως
απλώς
υπάρχουν κάποιες ιστορίες που
δεν τελειώνουν ποτέ
και
κάποιες άλλες που
ποτέ δεν αρχίζουν
μα συνεχίζουν και τα δύο είδη ιστοριών
θαρρώ

περιττός αριθμός λόγων,
νεκρών τετραγώνων,
υποσχέσεων
και σχέσεων
οι μεν

κι οι άλλες
με κόρες μεγάλες
γεμίζουν με βλέμματα
ανείπωτα ψέμματα
και αλήθειες τόσο αισθαντικές
που δεν χρειάζεται καν να ειπωθούν
-καθώς εξακολουθούν
πάντα να αιωρούνται ανάμεσά μας,
σε κάθε ματιά μας,
όταν ταυτόχρονα καλούμε το σερβιτόρο,
όπως θέτουμε πάντα τον ίδιο όρο
στο διαρκές συμβόλαιο-

και τα δυο μου τα χέρια
από μια ιστορία
διαφορετικής φύσεως καθεμία
κι εγώ
προσπαθώ να γίνω ζογκλέρ
ψάχνοντας
το πιο γόνιμο είδος
κι αυτό που γονιμοποιεί
την καρδιά μου

μακά(β)ριοι οι διψούντες...

2008-08-19T23:35:00.004+03:00

Πτώματα παντού γύρω μου

Τα κοιτάζω σχεδόν ψυχρά

-ανηφοριάζει ο συλλογισμός-

σπρώχνω με τα πόδια μου διάφορα μέλη

και δυσφορώ καθώς αναδύω την δυσωδία

Κι ύστερα ακινητοποιώ το βλέμμα

αλλάζοντας οπτικές γωνίες

Μια σκέψη,σαν σατανικό χαμόγελο΄

Αποσυντίθενται σάρκες

Η μία πάνω στην άλλη

Ένωση και ανασύνθεση

Σαρκών δύσοσμων,αβέβαια νεκρών,καθώς εξελισσόμενων.

Ύλη ερωτευμένη και άψυχη,

ο χορός του Θανάτου.

Βλέπεις,καθώς με τα χρόνια ανακατεύονται τα πτώματα

Στα σκόρπια μέλη τους,

από τα πόδια ανήξερων,απρόθετων περαστικών,

Γεννιούνται νεκρές ανυπαρξίες

Παρουσίες ούσες εν τη απουσία τους

Το θαύμα

Η όμορφη ασχήμια ή

άσχημή ομορφιά ;

Οι μόνες αυθεντικές ερωτήσεις΄

Έρωτας της Γραμματικής με το Συντακτικό

σ'ένα ξωτικό

2008-08-16T12:46:00.003+03:00

Περίεργα που είναι τα σύμβολα!
Για μένα μια λευκή πόρτα μ'ένα όρθιο άπειρο θα συμβολίζει για πάντα Εσένα
Έναν Έρωτα-μαγνήτη
Ένα αιθέριο πλάσμα στην επόμενη σκηνή
Ω,οδυνηρό μοντάζ που σ'έφερε μπρος μου ξαφνικά!
Ένα κεφάλι σαν βράχινο άγαλμα
Κι ένα σώμα σαν βρόχινο αμάγαλμα
που χορεύει συνεχώς με το βλέμμα

Μια λευκή πόρτα μ'ένα όρθιο άπειρο
Ένα κουδούνι στο χέρι
Για λίγο χαμηλώνει το βλέμμα και
Πριν προλάβει,
Το βράχινο πρόσωπο,
Το βρόχινο σώμα
Ακόμα
Με συγκλονίζει αυτή η σκηνή
Γιατι;
Επειδή θυμάμαι την επόμενη
Ένα βήμα που ζαλίζει
Και τη μεθεπόμενη
Ένα βλέμμα που σκίζει
Το χνώτο μου σαν πάνθηρας
Και συνεχίζει...
Κουβέντες που συνεννοούνται απευθείας με το Ασυνείδητο
Και μουσικές
Πολλές μουσικές
Μ'αυτές μου ζήταγες να γεμίζω το βλέμμα σου
Κι ύστερα ποτό
Ποτό που ζωγράφισε διαφωνίες,
Συμφωνίες-δε θυμάμαι
Και μετά-τι άλλο;-χορός
Πολύς χορός,τόσος που μπαίνει μες στο δέρμα μου
Εσύ τον έβαλες στο δέρμα μου
Πίεση μπροστά μου
Ασφυκτική,τόσο που ένιωσα ελεύθερη
Κι ύστερα να βάζεις τα χέρια μου κάτω απ'τα ρούχα σου..
Ω θολή έκρηξη!
Δία,εσύ με κράτησες ή ο Κρόνος;
Μα ήταν λίγος ο χρόνος

Επόμενη σκηνή-ίσως και προηγούμενη-
Ένα κρεββάτι΄κουβέντα
τσιγάρο
άγγιγμα τυχαίο
Όλα τα υπόλοιπα δηλαδή
Κι ύστερα χαμόγελα
Για μένα ένα χαμόγελο σαν αυτό συμβολίζει τους αιώνες
που σε γνωρίζω
Σε ξεχωρίζω
Ω θεέ μου!

"επέστρεφε",κύριε Καβάφη!

2008-08-15T15:15:00.005+03:00

λίγο πριν κλείσω κι εγώ ένα μήνα διακοπών,είπα να εγκαταλείψω το Νησί για να επιστρέψω στον πολιτισμό της αθήνας!
(ω θεέ μου!!μου έλειψε η μπλογκόσφαιρα-τώρα το νιώθω!)

ακόμη ζαλισμένη απ'τις ρακές,θυμάμαι τις διακοπές μου σε αποσπάσματα:δέκα μέρες στην υγειά ενός ξωτικού,με χαμηλόφωνες κουβέντες κάτω από εκκωφαντικούς ήχους και χορός,ζαλισμένος κι αυτός,και μουσικές που παραπατούσαν απ'τις χορδές μου για να βρεθούν στην ανυποψίαστα μεθυσμένη αγκαλιά της,άλλες λίγες σκαλίζοντας και σκαρφαλώνοντας τα χώματα,κι ύστερα συζητήσεις να γεμίζουν τα άδεια μπουκάλια και να ανακατεύουν τα πεταμένα χαρτιά...και βόλτες,με φίλους ερωτευμένους,κι ας εγώ μην,τι γλύκα χαρίζει κι η ξένη αγάπη-η μόνη που δεν πληγώνει-κι έπειτα αυτό ήταν...

ένα καράβι με γύρισε σπίτι,αφανώς μαυρισμένη,εμφανώς ζαλισμένη,ίσως με βλέμμα θολό..

γέμισα.γέμισα αγάπη-α,όχι,όχι από έρωτες,μα από παππούδες και γιαγιάδες φιλόξενους λες κι όλοι οι άνθρωποι είναι παιδιά τους.ξέρετε τι;τώρα που το σκέφτομαι,είναι κάτι άνθρωποι που είναι όλοι οι άνθρωποι παιδιά τους..

γέμισα.γέμισα χώματα τα χέρια μου σκύβοντας στο πάτωμα με την υποψία ενός έρωτα(θα σε ψάξω,όσα χιλιόμετρα κι αν φεύγεις,πλουτώνιο ξωτικό,μου χρωστάς το φιλί!)

γέμισα.γέμισα ιστορίες,για όσες βρω το κουράγιο θα τις αφηγηθώ.ιστορίες διακοπίσιες:από διακοπές και με διακοπές.μνήμης και αισθήσεων

καλώς σας βρήκα!

εισιτήριο στην τσέπη σου

2008-07-19T14:25:00.001+03:00

αθήνα σ'εγκαταλείπω...

καλό υπόλοιπο καλοκαιριού να έχουμε!

(επιστρέφω δριμύτερη!)

2008-07-16T18:57:00.003+03:00

Κι άλλο μεθύσι

από κρίματα

Γαμήσι

της ψυχής με λάθος ρήματα

Ναι΄κάτι τρέχει μέσα μου

-το κυνηγάω ακολουθώντας αλαφιασμένα χνώτα-

Είναι μια πόρτα

μια πλάτη

κερνάω το αίμα μου

με λεμόνι κι αλάτι

Ας πάψει αυτή η πνοή!

Μου μυρίζει-ξέρεις-

αγκομαχητά στριμωγμένα σε τοίχους

που καταπίνουν στίχους,

ψίθυρους υγρούς

από λάγνο ιδρώτα.

Για ρώτα

ποια λέξη σημαίνει ουρανός

στη γλώσσα του σώματος΄

Στην άκρη του στόματος

κρατάς ένα ολόκληρο κόσμο

πλημμυρίζει

με βλέμματα χαμηλωμένα

δε μυρίζει

πια δυόσμο,

μόνο στιβάζει ονόματα

σώματα

χρώματα

διευθύνσεις

κατευθύνσεις

καθώς και

τις αλλαγές τους.

"Τι είναι αυτό;"-ακούω ένα παιδί

"Χαμηλοτάβανη αυτογνωσία"-του απαντάω αβέβαιη

Κι αυτό γελάει ξύνοντας το κεφάλι του

Ξέρω,κατά βάθος ξέρει- "η αυτογνωσία δεν έχει ταβάνι!"

-μου λέει λιγωμένο στα γέλια.

Θέλω να κλάψω

Όχι΄όχι εδώ

Δεν υπάρχουν πια μέρη για δάκρυα;

Τελευταία όλο αποφεύγω το βλέμμα του παιδιού

κι όλο γίνεται αυστηρότερο-ίσως μεγαλώνει.

shopping-τί????

2008-07-15T16:53:00.002+03:00

ούτε που θυμάμαι πόσα χρόνια ασχολούμαι με την καλαθόσφαιρα...
εύκολο άθλημα δεν το λες,και αντοχή θέλει και ταχύτητα και δύναμη...

εξακολουθώ όμως να πιστεύω ακράδαντα ότι το πιο δύσκολο,κουραστικό και ψυχοφθόρο άθλημα είναι τα ψώνια!!!

τέσσερις ατελείωτες ώρες στο λιοπύρι για να αγοράσω δύο παντελόνια,μία μπλούζα και ένα ζευγάρι παπούτσια!!οϊμέ!

η αλήθεια είναι ότι από μικρή έκλαιγα όταν με πήγαιναν για ψώνια και τώρα στα 19 μου απλώς αναρωτιέμαι ποια είναι η ρίζα της ψυχοπάθειας που οδηγεί πολλές γυναίκες στη διαδικασία του shopping therapy,το οποίο στα δικά μου μάτια είναι shopping illness!!
(αστειεύομαι,ας μην παρεξηγηθούν όσες γυναίκες αρέσκονται στα ψώνια-κατά βάθος είμαι σίγουρη πως δεν ανήκει σ'εκείνες η ψυχοπάθεια)

αυτά είχα να πω,αυτός ήταν ο πόνος μου για σήμερα,και αφού υποσχεθώ στον εαυτό μου να προσλάβω ψωνιστή αν τυχόν πλουτίσω,ας παραδοθώ στα χέρια του μορφέα...(ναι λοιπόν,ανήκω στο δόγμα του sleep therapy!)

"ο Έρωτας περνάει απ'το στομάχι"

2008-07-12T15:19:00.003+03:00

"και γιατί δεν μαγειρεύω;":εδώ εγείρεται το ακανθώδες ερώτημα..

δεν μαγειρεύω επειδή με κουράζουν η ενασχόληση με λεπτομέρειες και η υπομονή που απαιτεί το εν λόγω άθλημα..

καμιά φορά όμως σκέφτομαι πως θα μου άρεσε να μαγειρεύω ωραία.

όχι τόσο για να τρώω εγώ-εγώ επιβιώνω με τοστ και βραστό κοτόπουλο-αλλά για να μπορώ να μαγειρέψω σε κάποιον(α) που αγαπάω

σκεφτόμουν πως το να μαγειρεύεις σε κάποιον είναι σα να κάνεις έρωτα χωρίς να τον αγγίζεις:προσφέρεις μια σωματική απόλαυση έξω από το σώμα σου

και τώρα που το ξανασκέφτομαι,πραγματικά ο έρωτας συνδέεται με τη μαγειρική:στην τελευταία εντοπίζεται μέχρι και το οιδιπόδειο!ποιος δεν συγκρίνει αυτόματα και ασυνείδητα καθετί που τρώει με το φαϊ της μαμάς του και δεν λαμβάνει μια υπόγεια,σχεδόν καθαρτική ευχαρίστηση όταν με κάτι που δοκίμασε "απομυθοποιείται" το φαγητό της μαμάς;

θα μπορούσε-θαρρώ-αυτό το συγγενολόι του έρωτα με τη μαγειρική να βρίσκει τις ρίζες του κοντά στην ίδια τη ρίζα της ανθρώπινης φύσης,καθώς η εύρεση τροφής και η εκτόνωση της σεξουαλικής ορμής-ενίοτε με σκοπό την αναπαραγωγή- αποτελούν τα βασικά συνθετικά του ενστίκτου της αυτοσυντήρησης.άλλωστε,πρόκειται για δύο πρωτογενώς σωματοποιημένες μορφές ανθρώπινης επικοινωνίας και διαδραστικότητας.

έρωτας και μαγειρική λοιπόν:αλληλοσυνδεόμενα-εντάξει λοιπόν,το ξέραμε αυτό,δεν ισχυρίζομαι πως ανακάλυψα την αμερική!-και σίγουρα απαραίτητα για την ψυχική και σωματική υγεία...χμ...τώρα και πείνασα και..

ήτα στην ήττα

2008-07-11T12:01:00.003+03:00

ξενύχτια ακουμπώντας πάνω σε καπνούς που στήνω να περάσεις
δε νιώθεις την ανάσα μου που αλυχτάει ζητώντας νερό;
ναι,τ'αστέρια σου θέλω να μετρήσω
μία φορά
και "νύχτα νυχτωμένη να σ'αφήσω"
-μιλώντας τη γλώσσα σου-
κι εσύ ποζάρεις πότε θύμα,πότε θύτης
ανάμεσα σε σκιές λικνιζόμενες με ψάχνεις
δεν κοιτάς,δεν πλησιάζεις
θα το καταλήξω,ας το ξέρεις

"η μούσα"

2008-07-08T19:12:00.003+03:00

"Τον ερχομό σου μες στη νύχτα καρτερώ
σε μια κλωστή θαρρώ κρέμεται η ζωή μου
νιότη, ελευθερία, δόξα, ας πάνε στο καλό.
Αγαπημένη εσύ, πλησίασε, έλα με τη φλογέρα
να την, που πέταξε το πέπλο της.
Στα μάτια με κοιτά προσεχτικά: Ρωτώ:
«Του Δάντη τις σελίδες υπαγόρεψες εσύ;
τους στίχους για την κόλαση;» Και απαντά. Εγώ.

άννα αχμάτοβα-η μούσα"

καμιά φορά κάτι γλιστράει απ'τα χέρια.
άλλοτε πρόσωπα,
άλλοτε δάκρυα΄χαμόγελα,στογμές και χρώματα,
άλλοτε ονόματα και-σπάνια-αισθήσεις του δέρματος
άλλοτε η Έμπνευση γλιστράει
νιώθεις πως αδειάζεις από ένα φάντασμα
που σε κατοικεί πάντα και
ανενόχλητο στριφογυρνάει στο φόντο του κορμιού σου.
όποτε Την κυνήγησα,με απέφυγε
σαν φεγγάρι κρυβόταν στα σύννεφα!
όποτε ήρθε,νομίζω πως ήρθε γιατί είχα κλείσει τα μάτια
και δεν πρόλαβα να δω,μονάχα ένιωσα το φιλί Της.
είπα πως ποτέ δε θα την κυνηγήσω΄
ας έρθει όποτε ορίσει το αίμα Της .
"θα έρθει όποτε ορίσει το αίμα Της"
-μα,δεν μπορεί να'ναι τόσο απλό....
φοβάμαι κάπως την αμφίθυμη σκιά που Την ακολουθεί
σαν σκλάβα και κυρά
και την ορίζει πίνοντας τις διαταγές της΄
-ψυχή μυρίζει ανθρώπινη...

2008-07-05T20:52:00.003+03:00

Νεογέννητη ακόμα η Νύχτα

Σε διακρίνω αδρά πίσω από ανήμπορα σύμβολα

Τα ακούς πώς προσπαθούν να αποδομηθούν;

Ένα σήμα είσαι;

-Ίσως.Ναι΄ταιριάζει-

Έλα ν'αγγίξουμε τη ράχη της απαλά,

να νιώσουμε το τρίξιμο των οστών της καθώς μεγαλώνει

Κι όταν-ώριμη-θα ορθωθεί μπροστά μας,ας της αφήσουμε ένα φιλί,κουλουριασμένο ανάμεσα στο στήθος της.

Έλα,να ξεφλουδίσουμε τα αγωνιώδη νοήματά της

κι όταν θα σπαρταράει πλημμυρισμένη από τέλος,

κράτα με σφιχτά,να ακούσω από μέσα σου τον επιθανάτιο ρόγχο της.

Κι ύστερα,αν αυτό θες,θα σπάσω τα άδεια μπουκάλια μας

Για να μην στάξουν τη ζάλη τους στη μυρωδιά σου..

2008-07-05T12:28:00.002+03:00

χθες το βράδυ,ληχθέντων των υποχρεώσεων μου ,κίνησα για το αντιρατσιστικό φεστιβάλ μονάχη,καθώς άλλος για χίο τράβηξε κι άλλη για μυτιλήνη...

δεν είχα ιδέα για το πώς θα βρω το άλσος γουδή,ωστόσο,σκέφτηκα"δεν μπορεί,μεγάλο θα'ναι,θα το δω,θα'χει κα μουσικές,θα το βρω πιο εύκολα".κινάω λοιπόν σαν καλό παιδάκι -ειδικά χθες-χαμένο στον κόσμο του .για μια στιγμή στο μετρό ήθελα να βάλω τα κλάματα,χωρίς να ξέρω γιατί(είναι τρελές αυτές οι ενδορφίνες)αλλά με το που βγήκα στην κατεχάκη και αντίκρυσα τον μεγάαλο δρόμο ένιωσα ξανά σαν τουρίστρια στην αθήνα(ε ναι λοιπόν,δεν είχα ξαναπεράσει απο'κει!)και σαν παιδάκι ταυτόχρονα...

το φεστιβάλ ήταν σ'ένα πολύ μεγάλο χώρο και είχε κόσμο διάφορων ειδών!πήγα απο'δω,πήγα απο εκεί,διάφοροι άνθρωποι με σταματούσαν για να μου δώσουν φυλλάδια και να μου αναλύσουν τις ιδέες τους.ύστερα έκατσα σ'ένα γρασίδι,πόσο καιρό είχα να κάτσω σε γρασίδι!ήταν τόσο δροσερό και το ένιωθα ακόμη και όταν περπατούσα!

δυστυχώς το κινητό μου είναι λίγο τρισαθλιάκι και δε φαίνεται καλά η μοναδική φωτογραφία που τράβηξα:απέναντι μου το φεστιβάλ,απέναντι μου η αθήνα,το φεστιβάλ μέσα στην αθήνα,η αθήνα μέσα στο φεστιβάλ,τόσο κοντά και τόσο μακρυά μου...

κατά τις δέκα έφυγα.ταράτσα,λίγοι φίλοι-κατάφερα να χάσω το l word-πολλές μπύρες και σχέδια.και τότε βροχή που για ώρα μας πλησίαζε με τις λάμψεις της απ'τη σαλαμίνα(;)μαζευόμαστε στο καβούκι μας,ψάχνουμε τη βιβλιοθήκη σου,άλλοι κλαίνε κι άλλοι γελάνε..και μια κουβέντα που με προβλημάτισε,να διοχετεύσεις το μέσα σου στην τέχνη,ή να γίνεις τέχνη ο ίδιος;τι είναι πιο εύκολο,πιο δύσκολο,τι είναι πιο γόνιμο;δεν καταλήγεις ποτέ σε μια απάντηση...

2008-07-04T19:31:00.003+03:00

τελευταίο μάθημα.

καλοκαίρι!

γυρίζω σπίτι,κάνω ένα μπάνιο.

αλλάζω ρούχα,παίρνω άλλη τσάντα,να νιώθω πως κάτι άλλαξε(θα κουρευτώ κιόλας,χε!)

κλέβω μια μπύρα απ'το ψυγείο και

στρίβω ένα τσιγάρο-να με πάει στο τρένο-

και τώρα αθήνα, είμαι έτοιμη να με (ξανα)αγκαλιάσεις!

να βρω το άλσος γουδή.αντιρατσιστικό φεστιβάλ.και για μας.να'ρθείτε.και να πάτε,έχει και το σαββατοκύριακο...

κι ύστερα βόλτα.ποτό;ό,τι να'ναι,δε με νοιάζει,όπου να'ναι και μέ όποιον να'ναι...

uber-es

2008-07-04T12:04:00.003+03:00

Κάποιες φορές (νυχτώνει και)
θέλω να βγω στους δρόμους
φορώντας μια εμπρόθετη κατασπάραξη στο βλέμμα
Να σκίσω ό,τι ρούχο δω
να υποννοεί
πανί πλεγμένο υπό το απαλό μειδίαμα
που με το νύχι ακονίζει τα σπλάχνα μου
Ν'αγγίξω τη σάρκα κατ'ευθείαν
σαν πόλη που ξέρω απ'έξω
και ποθώ να θαφτώ στη στοά της.
Και τριγυρνώ ακούγοντας τη σιωπή μου να γρυλίζει,νιώθοντας τη σκιά μου να δαγκώνει τους δρόμους
μα έχοντας ζωγραφίσει για πάντα στο βλέμμα μια απάθεια
εν είδει ευγένιας
εν είδει δόλου'
Μη φιβάσαι,δε θέλω το αίμα σου,
μα τον αντίκτυπό του πάνω στο δέρμα σου.
Και τα παράθυρα γίνονται πόρτες
και πάλι παράθυρα
Τώρα η σιωπή μου μουγκρίζει.
Πίσω απ'τα δόντια.Πίσω απ'την ύλη της
Και η σκιά μου ματώνει τους περαστικούς
Μιλώντας για δίψα.Μιλώντας για Έρωτα
Και οι κόμες γίνονται μαλλιά
και τα μαλλιά τρίχες
Και η σιωπή μου παραμιλά-"εξατμίζεται το αίμα σαν πολυβράσει"
Και η σκιά μου γλείφει το αλάτι στις γωνίες των διαβάσεων

Και συνήθως λίγο πριν το ξημέρωμα
(ω,ναι,διάβολε των συμπτώσεων!)
η αναδόμηση χορεύει μπροστά μου σχεδόν εξουθενωμένη.
Έτσι όπως πρέπει'
με ρούχα που υποννοούν το μειδίαμα
με σάρκα που γνώρισα κι άλλοτε
με τους σωστούς σφιγμούς στο βήμα,
με βλέμματα-παράθυρα που για όσο θέλει εκείνη γίνονται πόρτες
με κόμη αμετάφραστη,μη δυνάμενης γραμματικής αναλύσεως
Κι εγώ αποφασίζω να κεράσω κρασί
-ω,αντίλαλε του μουγκρητού της σιωπής μου!
ω,αιμάτινε λεκκέ της σκιάς μου!-
"Μπρούσκο"δηλώνω παραπλεύρως του δείκτη
"Κόκκινο ή μαύρο;" με ρωτά η σερβιτόρα
Και την κοιτάζω στα μάτια.Βλέπω στηνν ερώτησή της τον πυρήνα της απάντησης.Της απάντησης.Και χάνομαι-το ξέρω,όταν χάνομαι ξοδεύομαι,δεν μαγεύομαι,μου το'χεις ξαναπεί-Εκείνη.Είναι όμορφη'σαν ψυχαναγκασμός:" δαγκώσου ' είναι εκεί τα μαλλιά σου ; είναι ίσια τα ρούχα σου ; ατσαλάκωτη η βαφή σου ;"
"Κόκκινο ή μαύρο;" ξανά η σερβιτόρα
Ξαναχάνομαι.Η ανυπομονησία ζωγραφισμένη στην πλάτη της
Και ξαφνικά η αναδόμηση παλινορθώνεται υπό άλλες θεωρίες
Και ζητάω τζιν "ένα" -'να μην έχει χρώμα να διαλέξω
Και μετά την τελευταία γουλιά ξαφνικά είμαι μόνη στο σαλόνι μου

Κι άλλες όμως φορές,λίγο πριν το ξημέρωμα
(ω,διάβολε των συμπτώσεων!)
η αναδόμηση χορέύει μπροστά μου σχεδόν εξουθενωμένη
όπως τη θυμάμαι κάθε φορά εκ νέου
Έτσι όπως πρέπει'
μ'ένα άλλο μειδίαμα στα ρούχα
με άλλη σάρκα-γνώριμη από παλιά-
με τον ίδιο σφυγμό σε αλλιώτικο βήμα
με βλέμματα-παράθυρα με νέα θέα που για όσο θέλει εκείνη γίνονται πόρτες
με κόμη σ'άλλη γλώσσα,αμετάφραστη,μη δυνάμενης συντακτικής αναλύσεως
Κι εγώ αποφασίζω να πιω το ποτό μου,
να σκίσω απαλά το μειδίαμα,
ν'αγγίξω μ'ευγένια τη σάρκα,
ν'αφουγκραστώ το σφυγμό ακατανόητα
να ζαλιστώ,να πέσω πάνω στις πόρτες
να μπερδευτώ ψάχνοντας λύση στο γρίφο της κόμης
Και πίνω το ποτό μου.Μια προτελευταία ματιά.Εκείνη.Είναι όμορφη'σαν ψυχαναγκασμός "επεξεργάσου τη γωνία του ταβανιού ' τι χρώμα ο τοίχος ; τι χρώμα το ταβάνι ' τα μπουκάλια ' πόσα είναι ; μέτρα ! κι οι στροφές του φωτός που τ' αγκαλιάζει ; ξαναμέτρα ! κυνήγα σκιές ! "
Και χάνομαι. Ξαναχάνομαι. Βυθίζομαι λες και κοιτώ τα ίδια μου τα μάτια.Κι όλοι οι κρότοι γίνονται σιωπή 'λες και εξεράγη ο ήχος κι ακούω τις συγκρούσεις του με την ύλη.
Και ξαφνικά
"Το κόκκινο ή το μαύρο;" φωνάζει μια κοπέλα προσκρούοντας μια παλάμη που ζητά ακρόαση απ'τον ώμο μου.
Ξαφνικά θυμάμαι,είχα ζητήσει το παλτό μου για να φύγω
Ίσως με περιμένει κάποιος
Ίσως με περιμένει το ξημέρωμα'ίσως κανείς
Η αναδόμηση μπορεί να περιμένει(;)
Και ξαφνικά,μόλις αρπάξω το παλτό μου,βρίσκομαι μόνη στο σαλόνι μου
"Το κόκκινο ή το μαύρο,κύριε Φρόυντ;"

αισιόδοξο

2008-07-02T09:42:00.003+03:00

Εντόπισέ με
και θα γίνω συλλογή από φιλιά
Εκτόπισέ με
όταν άλλο αίμα στα σεντόνια σου κυλά
αφού είμαι εγώ
λίγο χώμα,ιδρώτας κι ανάσες

Σε κυνηγάω
μέσα από όνειρα,ονειρώξεις,
φαντασίες,φαντασιώσεις
Σου τραγουδάω
μήπως βρεις όμορφους στίχους
για να κρεμάσεις στους τοίχους
αφού είσαι εσύ
αιθέρας,οινόπνευμα,ομίχλη και φως

Βουτάμε στο χώμα
και σου κάνω ερωτήσεις για να μη λες ότι βιάζομαι
"Ξέρεις πού φτάνει το σώμα;"
την αίσθησή σου για τον κόσμο χρειάζομαι

Άπλωσα κάποτε ελπίδες
μάζεψα κόκαλα και σκόνη,
μισούς σκελετούς
Κρυφογελάς αφότου με είδες
μάντεψες αυτό που με σκοτώνει
τις αμαρτίες μου προδίδεις στους θεούς

Χτίσαμε μόνο βεράντα
μπροστά απ'την σκάλα ξεδιπλώνεται η πόλη
Σε ρώτησα για 'κείνη τη χάντρα
που είχες κρεμάσει στο στήθος και παγιδεύονταν όλοι
Έπλασσες βαριές ιστορίες
για του χρόνου τα βάθη,όπου ζούσες παλιά'
για αρχαίες αλλόκοτες κυρίες
που σου δώσαν μια γήινη κληρονομιά

Σάστισα
Ένιωσα το αίμα μου να ρέει πεπερασμένο
Θυμήθηκα ένα νανούρισμα,αιώνες ξεχασμένο
Ω,συλλογικό μου ασυνείδητο!
μου φόρτωσες μεστές εικόνες'
αρχέτυπα,πρόσωπα,χειμώνες
Τι να διαλέξω να ερωτευτώ;
Τι να διαλέξω να μ'ερωτευτεί;

Ανάσα κοφτή!
Με ξύπνησε ένα χάδι σου
που αργά,σαν θυμιατό τελετής
σχεδίαζε πάνω μου το χάρτη σου
κι έγινα καθρέφτης μιας γνώριμης συνταγής

Και ξαφνικά,
σχεδόν σαν κόλαση απολαυστικά
το τέλος σου ξετρύπωσε,παλμός της γης
Ύστερα μ'εκτόπισες
γιατί ήμουν χώμα κι ο ιδρώτας μιας πνοής

'γκλουπ!'

2008-06-30T12:54:00.007+03:00

συνάνθρωποι βοήθεια!!!

δεν μπορώ να διαβάσω!!!

δύο κακομοιράκια μαθήματα έμειναν κι όποτε αντικρύζω τα-κατα τ'άλλα καθόλου μισητά -βιβλία νιώθω λίγο....

δηλαδή,για να είμαι ειλικρινής,νομίζω πως θα καταλήξω κάπως έτσι...

και μεταμορφώνομαι σ'ένα τεμπέλικο....

που το μόνο που σκέφτεται είναι...

και...

χμ...και φυσικά....

...μέχρι και καλό καλοκαίρι ευχήθηκα,λες και φεύγω αύριο για διακοπές!!!

οϊμέ-οϊμέ...

(υ.γ.:θα μου περάσει γιατρέ;)

"το μυστικό του βράχου των κρεμασμένων"

2008-06-29T03:20:00.004+03:00

σάββατο βράδυ..."picnic at hanging rock" σε θερινό σινεμά στα εξάρχεια

ο σκηνοθέτης του "κύκλου των χαμένων ποιητών",μαθήτριες αυστραλιανού κολλεγίου το1900,στη δύση της βικτωριανής εποχής και νοοτροπίας:ένας βράχος που τις οδήγησε κατευθείαν στο απύθμενο του ασυνειδήτου καταπίνοντας την ύπαρξή τους...

με ποση λαχτάρα τα κορίτσια βγάζουν τα γάντια τους αφήνοντας την πόλη
και πόση ηδονή να περπατάνε πάνω σε βράχια χωρίς τα παπούτσια και τις καταπιεστικές τους κάλτσες!
κι ύστερα μια υπνηλία,με άγνωστη γεύση που πηγάζει κατευθείαν από τη μνήμη-
ακατανίκητη έλξη να φιλήσουν τη Γη με μάτια κλειστά-
γινόμενες ένα (συλλογικό) όνειρο που φλερτάρει με το Θάνατο και την Εξαφάνιση σ'όλη τους την αθωότητα
αφήνοντας το Άγνωστο να σφραγίσει την ύπαρξή τους...

["-τώρα ξέρω...είναι ένας άγγελος του μποτιτσέλι..."]

"...και κάτι από σένα"

2008-06-28T15:43:00.002+03:00

καλό καλοκαίρι!

ερωτευμένο με ταβάνια αστικά και σύννεφα...

ονείρου οδύσσεια

2008-06-27T23:01:00.003+03:00

Σε ονειρεύτηκα

Φορούσες ένα φόρεμα που πλημμύριζε ο αέρας

ήταν καφέ,μαύρο ή μωβ

Είχες ένα χέρι ψηλά και κρατούσες ένα μεγάλο μπαλόνι

ήταν κόκκινο ή μπλε

Κι ήμουν στο κέντρο της Γης

Και σκαρφάλωσα στο χώμα

Τα πόδια σου-αρχαιοελληνικά σανδάλια-η αφετηρία του Κόσμου

Ήθελα να πιάσω το μπαλόνι-δεν κοίταξα καν τα μάτια σου-

Κι όμως μόλις πάτησα στη γη άφησες το μπαλόνι να φύγει'

τραυματική εμπειρία

Πήρες το πρόσωπό μου στα χέρια σου και μ'ένα τόσο ζεστό φιλί

Ένιωσα ξανά τα έγκατα της Γης

Τον πυρήνα της

Ύστερα κοιμήθηκα.Στ'όνειρό μου:"θέατρο εν θεάτρω"-στο'χω ξαναπεί

Κι ονειτεύτηκα μόνο το πρόσωπό σου

Τα μάτια σου.Χαμογελούσες κι είχες το χαμόγελο της γνώσης.Του ανώτερου,Του υπερβατικού

Το βλέμμα σου ένα με το ουράνιο φόντο

Και τότε ξαφνικά έκλεισες τα μάτια και ξύπνησα

Και βρέθηκα σ'ένα όραμα-πολύφερνε νου!

Σπασμένα γυαλιά και μια πληγή στο χέρι σου

Γυμνή η σάρκα σου και μου είπες "έλα!"

Σε ρώτησα αν θέλεις νερό

Μου είπες "θέλω λίγο δέρμα"

Και κράτησες πάλι το πρόσωπό μου

Και με φίλησες τόσο βαθιά που ένιωσα το αίμα σου και το αίμα μου ενωμένα

Σχεδόν παράδοξη διαιώνιση!

Ύστερα πήρες το χέρι μου και μου'δειξες ένα δρόμο

Δεν είδα τίποτα κι ήθελα να κλάψω

Μου είπες"θα πάμε μαζί"

Κι είδα ένα ξέφωτο και γύρω μας δάσος

"Είσαι μάγισσα;"ρώτησα

Δεν μου απάντησες,δεν με κοίταξες καν,όμως στο σώμα μου ένιωσα τη ματιά σου

Άρχισες να τραγουδάς σε μια άγνωστη γλώσσα

Κι εγώ να βυθίζομαι σε μια αίσθηση άγνωστη,σα να'ναι Πανσέληνος

Μ'αγκάλιασες,μα δεν ήταν σαν αγκαλιά,μύριζε λιβάνι

Μ'αρέσει το λιβάνι

Και σου ψιθύρισα "ναι" κι άκουσα τον αντίλαλο στη γλώσσα σου

Αλλόκοτη σκιά!

Χαμογέλασες κι άφησες το κεφάλι σου στον ώμο μου

Κι ύστερα έσταξες σ'ένα μπουκάλι κόκκινο νερό

Μου είπες πως είναι το φιλί σου και μου το χάρισες

Κι ύστερα ήθελα να σε φιλήσω

Κι αρνήθηκες.Μου έδειξες το μπουκάλι

Κι άρχισες να περπατάς προς το δάσος

Προς κάθε κατεύθυνση

Πήγα να σ'ακολουθήσω,μου είπες "μείνε εδώ, για να ξανάρθω"

Κι έμεινα ακίνητη

Κι εξαφανίστηκες

Ακόμα πίνω το κόκκινο φιλί σου τα βράδια

Κάθε βράδυ έχει άλλο όνομα

Ίσως κι άλλα χείλη

Πάντα γλυκά-το ξέρω,εσύ τα διαλέγεις...

The L Word

2008-06-27T15:33:00.003+03:00

ε ναι λοιπόν!είναι γεγονός!από παρασκευή 4ιουλίου το L word θα προβάλλεται στον alpha!
απ'τη χαρά μου που πρβλέπεται τόσο κουτσουρεμένη όσο θα είναι κι οι σκηνές μου θα προβληθούν σπεύδω να καταθέσω την πιο ερωτική-κατ'εμέ-σκηνή ανάμεσα στα επεισόδια που έχω παρακολουθήσει,στην οποία -φυσικά- συμμετέχει η υπέροχη carmen!
enjoy!

"πλέον"

2008-06-26T01:02:00.004+03:00

θα μαζέψω της γης τα αρχέτυπα σε μια χούφτα σκυφτή

-τι κι αν τρέμουν τα χέρια;

κι ύστερα,κοιτάζοντας δεξιά-αριστερά,όταν θα'μαι σίγουρα μόνη

θα γείρω πίσω το κεφάλι και

με κλειστά μάτια θα λουστώ τις υπεραιωνόβιες σκιές

-τι κι αν λερώσω μια νεογέννητη συνείδηση;

μέσα σε χωμάτινες ιστορίες θα βρω την πέτρα που

εμποδίζει τις αέναες κινήσεις της ψυχής

-τροχοπέδη στην αγκαλιά μου;

κι ύστερα γεμάτη φως,φως σκοτεινό να μην τυφλώνει τα μάτια,

θα ψιθυρίσω στο αυτί της Ανθρωπότητας:

"έσβησα το πλέον απ'την διατύπωσή μου τώρα ξέρω πως είμαι έτοιμη πως πάντα υπήρξα και πάντα θα είμαι απλούστατα επειδή το αντίθετο δεν αφορά κανέναν ούτε καν εσένα με το πλάγιο βλέμμα γεμάτο υποννούμενες αρνήσεις καταφάσεις ερωτήσεις παντού στους δρόμους στα μπαρ στο γήπεδο στα πανεπιστήμια στο θέατρο όπου ναι τ'ομολογώ ξέρεις καλά να κρύβεσαι απ'το μικρό μυαλό μου κι ας είμαι έτοιμη αφού γεννήθηκα έτοιμη θα πεθάνω έτοιμη γιατι να μη ζήσω έτοιμη αυτό σε ρωτώ ρητορικά μη μου απαντάς αφού ξέρω πως έχεις σχέση πάθους με την ετοιμότητά μου τη μισείς στο σκοτάδι την αρνιέσαι στο φως μα όταν πάει να ξημερώσει εκεί που στέκει χωρίς ταυτότητα ο ουρανός κάνετε έρωτα σας έχω δει ψέμματα λέω σας έχω νιώσει ν'αγγίζετε το κορμί μου και τα ονειρά μου συλλογικό ασυνείδητο το συρτάρι σου έλα είμαι έτοιμη"

συνεχίζεται...προσεχώς στη ζωή μου

-γιατί κρυφογελάς μικρέ μου εαυτέ;θα σε βουτήξω στο βαρέλι,ναι,αυτό που κοιμάται στο κελάρι γεμάτο κρασί,να μη μιλάς μόνο να τραγουδας,πλάσμα φτιαγμένο από εθισμους!-

θα κρύβεται πάντα πίσω απ'τα σύμβολά μου

αυτά που ρέουν στο αίμα μου

αυτά που καβαλάνε την ανάσα μου

αυτά που είναι τοσο δικά μου που μπορώ να επιτρέψω-αφού παρακαλέσω-τον καθένα να μου τα εξηγήσει...

ευχαριστώ την στέλλα βλαχογιάννη που στη σημερινή της εκπομπή είπε:"δεν επιλέξαμε εμείς να ζήσουμε μετά το πλέον κανενός...λοιπόν,άρατε πύλες ή αποδεχτείτε τη συναισθηματική αναπηρία σας..."και έδωσε μια μαγκούρα στη νεότητά μου για να γκρεμίσω το "πλέον" μου...

2008-06-25T17:38:00.003+03:00

σας έχω πει ότι μ'αρέσει το σινεμά;
για μένα το σινεμά είναι σαν τη γυναίκα:πολύπλοκη και πολύπλευρη αισθητική απόλαυση με άπειρο υπόβαθρο

την τελευταία φορά που πήγα στο σινεμά είδα το zabriskie point του antonioni,ταινία που γυρίστηκε το1970 και μιλάει για την έκρηξη της δεκαετίας του 1960 στην αμερική.

ευθρασώς εκφρασμένα σύμβολα και υπέροχα αθώες ερμηνείες από-σύμφωνα με τις πηγές μου-ερασιτέχνες ηθοποιούς.
δείτε και μία εκρηκτικά απολαυστική σκηνή:

η(ηλίθια)απορία του τερμήνου

2008-06-24T19:22:00.004+03:00

the mosquito
seems to be drunk with mohito

λοιπόν,συζητούσα με μια φίλη και γειτόνισσα-δυστυχώς όχι σαν κι "αυτή που περιμένω" να κοιμάται με ανοιχτά παράθυρα!- και μεταξύ αστείου και γελοίου η κουβέντα πήγε στα κουνούπια...
"σε ποιες μπρίζες βάζετε αντικουνουπικό"τη ρωτάω-μεγάλα ερωτήματα σοφών γυναικών-
και μου λέει "στην κουζίνα,στο διάδρομο και στα υπνοδωμάτια..."συγκλονισμένη από την αγριότητα της φίλης μου συνεχίζω την πολύ ενδιαφέρουσα συζήτηση:

-μα,αυτό είναι δολοφονικό!τάμα έχετε να σκοτώνετε ακόμα και τα κουνούπια που δεν σας ενοχλούν;(μ'έπιασε η φιλεντομία,εμένα που εν δω έντομο ουρλιάζω και ικετεύω όποιον βρω μπροστά μου να το σκοτώσει-τα κουνούπια ωστόσο είναι λίγο συμπαθή,βλέπετε αγαπώ τις βαμπιρικές καταστάσεις)
-δε νομίζω πως σκοτώνονται,ποτέ δεν βρήκαμε νεκρό κουνούπι!(ισχυρό επιχείρημα!)
-ε,και τι κάνουν,μαστουρώνουν;αν συμβαίνει αυτό,τότε μπορεί και να εθίζονται και τελικά θα μαζεύονται παρέες κουνουπιών πάνω απ'τα αντικουνουπικά για να φτιάχνονται!και θα τα βρίσκαμε το πρωί πάνω σε τραπέζια και πατώματα,εξαντλημένα από τα ατελείωτα νυχτερινά τους όργια να τρεκλίζουν λόγω του φοβερού hangover![...]

καταλαβαίνετε πως απο εκεί και πέρα η -ήδη κατεστραμμένη συζήτηση-διαλύθηκε εντελώς,όμως δεν μπορούσα να μην μοιραστώ αυτή την συνταρακτική απορία μου μαζί σας!... τα αντικουνουπικά σκοτώνουν ή απλά μαστουρώνουν τα κουνούπια;κι εγώ είναι φυσιολογικό να κάνω τέτοιες σκέψεις,ή φταίει που το βράδυ κοιμήθηκα με αντικουνουπικό πάνω απ'το κεφάλι μου επειδή με είχαβ κατασπαράξει;
χμ...δαιμόνιε ντετέκτιβ πίκο απίκο(θυμάστε τη φρουτοπία;;!!)μόνο εσύ μπορείς να μας ρίξεις τα φώτα σου;;

χίλια μπουκάλια καταγής

2008-06-23T18:10:00.000+03:00

2008-06-23T14:54:00.002+03:00

εξάρχεια.κυριακή απόγευμα

δεν πρόλαβα τα εξάρχεια "στην εποχή τους",η οποία φαντάζομαι είναι η δεκαετία του'80,κι ας με διορθώσει όποιος ξέρει!πριν αρχίσω να πηγαίνω εκεί τα φανταζόμουν εντελώς αλλιώς.φανταζόμουν πως είναι μονίμως βράδυ-όχι νύχτα-και κλόνους του Άσιμου να τριγυρνάνε τραγουδώντας βραχνά.

με γοήτευε πολύ αυτή η εικόνα που είχα πλάσει,όμως όταν τα ανακάλυψα εκ του σύνεγγυς πριν 1 ή 2 χρόνια γοητεύτηκα αλλιώς.

έχω ακούσει ανθρώπους να μιλάνε για αλλοτρίωση,άποψη στην οποία ας μου επιτραπεί να έρθω να διαφωνήσω.νιώθω πως εκεί υπάρχει ακόμα άλλος θεός.εκεί ο χρόνος κυλάει σε μέρες,όχι σε ώρες-δεν έχει σημασία τι ώρα είναι,αύριο είναι τρίτη.οι άνθρωποι δείχνουν μονίμως απασχολημένοι με κάτι.είτε στήνουν καρέκλες στην πλατεία-όπως χθες που πήγα και δυστυχώς δεν πρόλαβα ποτέ να μάθω το γιατί-είτε στήνουν διαλόγους για κ ά τ ι.εννοώ πως περνάς δίπλα από τους ανθρώπους και νιώθεις μια ενέργεια,ότι "κάτι συμβαίνει",το αυτί σου συλλαμβάνει απόψεις που "τσακώνονται" προσπαθώντας να σκαρφαλώσουν στο λόφο του στρέφη

νομίζω πως τα εξάρχεια είναι το "παιδί" της αθήνας.έχουν εξελιχθεί,έχουν αλλάξει,επουδενί όμως δεν έχουν μεγαλώσει.ούτε καν ωριμάσει.όταν κάθομαι σ'ένα εξαρχειώτικο παγκάκι του ψιθυρίζω"παιδάκι,θες να γίνουμε φίλοι;".όταν κάθομαι σε οποιοδήποτε παγκάκι της αθήνας ρωτάω εξερευνώντας το χώρο"με συγχωρείτε,μπορώ να καθίσω;"

δεν μου αρέσει να "μυθοποιώ" ανθρώπους,τόπους κι εποχές.απλώς καταθέτω την απλή άποψη του περαστικού που χαζεύει.

2008-06-22T16:43:00.002+03:00

ξαφνικά ξύπνησα

κοίταξα το δέρμα μου

μώλωπες,και μια βαθιά γρατζουνιά'

όχι,δεν ήταν φιλιά αυτά

δηλαδή...ίσως να μοιάζαν,

ίσως να τα ένιωθα σα φιλιά μέσα σ'ένα μακρόσυρτο λήθαργο

κι όμως...

μια σκιά ύστερα

έσκυψε στη μέση μου και

φίλησε το αίμα

κι είχε έναν αντίλαλο σαν ουρλιαχτό

και πότε

σαν καγχασμό

σαν να κάνει κύκλο η μυρωδιά της

ονειρεύτηκα με ξένα χρώματα...

δεν καταλαβαίνω πια

τι νιώθω;

τη νιώθω.

ή μάλλον,δε νιώθω πια,

μόνο υποψιάζομαι'

μια ανάμνηση- η σκιά του ψιθύρου της σκιάς:

τ'όνομά της.

σσς...ν'αφουγκραστώ...

κάτι βράζει..

αργεί να μου μιλήσει.

περιμένω.

και τη φιλάω

όταν μου το ζητά με το σώμα

πίσω απ'τις πληγές μου

η σκιά

να την αγγίξω;

θα την αγγίξω!

"μην την αγγίξεις!"

ω,θεέ μου...

σιωπή

δυνατή,έντονη,

που σχεδόν σε πονάει

κι ίσως να σβήσει τις σκιές απ'τον τοίχο...

(αναμενόμενοι)προβληματισμοί ξημερώματα κυριακής

2008-06-22T04:38:00.003+03:00

"όχι που να πάρει,άλλο δάκρυ δε θα ρίξω...my secret combination is a mystery to you..."

γιατί τα τρυπημένα αυτιά μου πρέπει να υφίστανται όλα αυτά τα ηχητικά (υπο)προϊόντα-που δε λέω,καλά είναι για να τα σπας πάνω στο κάψιμο μια φορά το μήνα- για να συναντήσω συν-homo-ανθρώπους;
μήπως έχω πάρει τον κακό δρόμο;
μήπως ξέρετε κάτι για την αθήνα που δεν ξέρω;;
μήπως να έβαζε κάποιος λίγο "φρένο στο γκάζι";

τι να πω;
ίσως "φταίει το κρασί" που έλεγε κάποιος ποιητής που-συχγωρέστε με που-δεν θυμάμαι

καλή κυριακή να έχουμε

σχεδόν ένας χρόνος εμπειρίας...

2008-06-22T04:32:00.002+03:00

τι αποκόμισα;

"the way you move your body
means you've moved on

the way you trust my glass
means you carry on..."

παγίδα

2008-06-21T19:03:00.002+03:00

όχι.δε θα δεχτώ την υπαρξιακή σου ταλάντωση ανάμεσα στα δύο άκρα.
δε δέχομαι να γίνω μέρος αυτού του κόσμου που ονειρεύεσαι πως γυρίζει γύρω σου..
άλλωστε το είπε κι ο φασμπίντερ:"πάντα ήμουν καχύποπτη με τις σκληρές γυναίκες".
μπορώ να προσπεράσω τον τρόπο που μου φέρθηκες
όχι όμως να σε αφήσω να το ξανακάνεις...

όμως,
κάθε φορά που η φωνή σου παίρνει αυτή την ανατριχιαστική ζέστη και σκαρφαλώνει στο λαιμό μου,
κάθε φορά που τα χέρια σου χαϊδεύουν την αύρα μου ,
κάθε φορά που τα μάτια σου γίνονται σαν ξημέρωμα,ξέρεις,εκείνη η ώρα που πάντα "παραμιλούσες" στον ύπνο σου,
κάθε φορά που η ανάσα σου γίνεται αναστεναγμός στο δέρμα μου
νιώθω έτοιμη να παραδωθώ
ξανά
και ξανά..
και ξανά...
νιώθω έτοιμη να σου χαρίσω μέρες ολόκληρες στην αγκαλιά του
για να κλέψω λίγες στιγμές απ'τον κόρφο σου...

ναι,μαζοχισμός είναι ο Έρωτας
κι εσύ σαδίστρια-το ξέρεις-

εύχομαι κάποτε να σβήσω αυτό το "ποστ"

χμ....

2008-06-21T12:54:00.005+03:00

για όποια

κοιμάται με

ανοιχτό παράθυρο

και κινδινεύει(ουμε)

να φωτογραφηθεί...

όνειρα γλυκά!

και ένα ποίημα από χθες...

2008-06-21T10:32:00.002+03:00

ένα ρόδο

Βλέπω το ρόδο δίπλα στο νερό,μια μικρούλα κούπα
από βλέφαρα κόκκινα,
κρατημένη μεσ'τα ύψη από έναν αέρινο ήχο'
ένα φως από φύλλα πράσινα αγγίζει τις πηγές
και μεταμορφώνει το δάσος με μοναχικά πλάσματα
διάφανων ποδιών:
ο αγέρας κατοικείται από φωτεινά ρούχα
και το δέντρο στεριώνει την κοιμισμένη μεγαλωσύνη του

π.νερούδα

πώς περάσατε χθες;

2008-06-21T10:26:00.003+03:00

εγώ νομίζω υπέροχα

φιλική ταράτσα-παρέα-και

δίπλα μου μια αιθέρια ύπαρξη(οϊμέ..)

λουλούδια

γλυκά αρώματα

σχεδόν άφθονο ποτό(επειδη κατά βάθος το ποτό δεν είναι ποτέ αρκετά άφθονο)

και κάτω απ'το δέρμα να σιγοβράζει μια υποψία

απολαυστικού καλοκαιριού...

νομίζω;

γιατί καλέ (μέλλουσα) γειτόνισσα;

2008-06-20T13:07:00.003+03:00

τι τό'θελα κι εγώ το μπαλκονάτο διάβασμα ενώ το γιαπί ,το πυλοφόρι και το μυστρί είναι εν ενεργεία χτίζοντας την διπλανή πολυκατοικία;

μισητή η ασύδωτη πολεοδόμηση,αλλά αφού είναι γραφτό των αθηναίων να μένουν ο ένας πάνω στον άλλο,ας αποκτήσει λίγο ενδιαφέρον ο συνωστισμός,να ξυπνάω κι εγώ η δόλια γειτόνισσα και να πίνω καφέ στο μπαλκόνι αντικρύζοντας τις ομορφ(ι)ες της αθήνας!και χαλάλι οι τόνοι σκόνης που κατακλύζουν κάθε μέρα το σπίτι...(εντάξει,εννοείται πως υπερβάλλω)

ζητάω πολλά θεέ των αντικειμενικών αξιών;;;;

....και αγαπούσε τις υπέροχες ταινίες..

2008-06-20T02:09:00.003+03:00

"σανγκρια...

σβήνει τη δίψα αυτών που την πίνουν..

σβήνει και κάθε ανομολόγητη δίψα μας...

λέγεται πως είναι το ποτό της λήθης..."

Giulietta degli Spiriti-f.fellini

κι αναρωτιέμαι...

2008-06-20T01:01:00.002+03:00

τι είναι αυτό που μας γατζώνει σε επίπονες επιφάνειες;
αφού σε ξέρω ερωτικέ δαίμονα:στο τέλος θα ξεδιψάσεις με το αίμα μου
ό,τι ανάγκη σού άφησα διψασμένη...
γιατί μόνο πάνω στις φλόγες οι καρδιές
χορεύουν ξυπόλητες,γυμνές
από επιφυλάξεις
-τις στοιχειώδεις προφυλάξεις-
"να μη με πληγώσεις" φράση που έχει ως υπόκρουση ένα γέλιο ειρωνικό
-λες και όσα νιώθω είναι στα χέρια σου παιχνίδι παιδικό-
κι όλο αλλάζεις
πρόσωπα
λόγια απρόσωπα
για να μη μείνουν περιθώρια υποσχέσεων
-ναι,αυτών που άφησες ανεκπλήρωτες,
να σέρνονται στα πόδια μου σαν πόρνες απλήρωτες,
παρακαλώντας να τις πιστέψω..
μπορώ;
ναι,αλλά δεν θα αντέξω
την εικόνα σου μονταρισμένη με μια ξένη αγκαλιά'
τόσο βαρύγδουπη που με τραβάει απ'τα μαλλιά
να υποστώ
όσα δεν μπορώ
να αγαπήσω-
κι εσύ εκεί πίσω να χαμογελάς σαν παρουσία μοιραία
με χάδια ωραία
να παραλύεις τη σκέψη μου...
γιατί;
συλλέγεις μυαλά ανάμεσα στα πόδια σου;...

κάθε λέξη που γράφω-για σένα-
την ξορκίζω να'ναι η τελευταία'
εκεί με σπρώχνεις...

και που λες...

2008-06-19T11:34:00.002+03:00

εκεί που διάβαζα μου προέκυψε μία βαρυσήμαντη-ίσως και ασήμαντη- απορία:
έχουμε όλοι παρατηρήσει ότι στην υπέροχη αγγλική γλώσσα η αντωνυμία α' ενικού "I" γράφεται πάντα με κεφαλαίο...
χμμμμ..ύποπτο...δεν είναι λίγο εγωιστικό αυτό;;

και στοχαζόμενη τοσο βαθύνοες σκέψεις ανέσυρα από τη μνήμη μία απορία που είχα από το σχολείο,όμως κανείς δεν μπόρεσε να μου τη λύσει:
γιατί στις περισσότερες δυτικές γλώσσες υπάρχει η κοινωνική σύμβαση που επιβάλλει την χρήση β' πληθυντικού αριθμου ως ένδειξη ευγένειας και σεβασμού στο πρόσωπο του συνομιλητή;
δηλαδή,ποιο είναι το υπόβαθρο αυτής της πρακτικής;υποννοεί πως όταν σέβομαι κάποιον αυτός "μετράει" για πάνω από ένα ανθρώπους;πρόκειται για μία αριθμητική αξία που μεταφράζεται σε ποιοτική και κοινωνική;;

δεν καταλαβαίνω η δόλια!αν ξέρετε κάτι,αγαπητοί συνάνθρωποι,φωτίστε με!!

2008-06-18T20:20:00.003+03:00

λοιπόν,όπως προείπα ξεκίνησε η γλυκύτατη > ( (στραβομουτσουνιασμένη φάτσα) εξεταστική...
πάει το πρώτο μάθημα,και συνεχίζουμε ακάθεκτοι...
όμως μερικές φορές τα βιβλία γίνονται τόοοσο γλυκά που:

"That strong and delicious word which,creeping to my feet,
(Or like some old crone rocking the cradle,swathed in sweet garments,bending aside,)
The sea whisper'd me."

walt whitman-[out of the cradle endlessly rocking]

επειδή μερικές φορές σκοτεινιάζει πριν νυχτώσει...

2008-06-18T18:39:00.001+03:00

A DREAM WITHIN A DREAM

Take this kiss upon the brow!
And,in parting from you now,
Thus much let me avow-
You are not wrong,who deem
That my days have been a dream;
Yet if hope has flown away
In a night,or in a day,
In a vision, or in none,
Is it therefore the less gone?
All that we see or seem
Is but a dream within a dream.

I stand amid the road
Of a surf-tormented shore,
And I hold within my hand
Grains of the golden sand-
How few!yet how they creep
Through my fingers to the deep,
While I weep-while I weep!
O God! can I not grasp
Them with a tighter clasp?
O God! can I not save
One from the pitiless wave?
Is all that we see or seem
But a dream within a dream?

Edgar Allan Poe

"i am a passenger.."

2008-06-17T19:26:00.000+03:00

μ'αρέσει να κοιτάω τους ανθρώπους.άγνωστοι,μερικοί γνώριμοι,όλοι τόσο ενδιαφέροντες!να τους κοιτάω και να βλέπω την κοινωνία όπου γεννήθηκα.να εμπνέομαι,να αναρωτιέμαι,να ερωτεύομαι πρόσωπα και σώματα που την άλλη μέρα (ίσως) θα έχω ξεχάσει.
ναι.είμαι απ'αυτούς που κάθονται σ'ένα παγκάκι και πίνοντας μια μπύρα κοιτάνε εσένα που περνάς λες και τους μίλησες.΄
αυτή είναι συχνά η αμοιβή στον εαυτό μου:μία βόλτα ανάμεσα στους ανθρώπους,κατά προτίμηση στο κέντρο!εκεί που όλοι ανακατεύονται και όλοι,από πειραιώτες,κηφισιώτες,νεοσμυρνιότες(;) κλπ γίνονται περαστικοί .
νιώθωπως η αθήνα είναι ο πυρήνας-κι ας μην κατηγορηθώ για τοπικισμό,αυτό δεν είναι παρά μια αίσθηση που έχω προς την πόλη όπου γεννήθηκα και μεγάλωσα,ίσως παρόμοια με αυτή του κουκουβαγακίου προς τη μαμά του!-κάποιου κόσμου.πέρα απ'τους ανθρώπους,κάτι με έλκει προς τα εκεί...
γι'αυτό αύριο,αμέσως μετά την αυλαία της εξεταστικής μου,θα χαρισω στον εαυτό μου μια βόλτα στο κέντρο.και πού ξέρεις;ίσως σε συναντήσω!

athens pride 2008

2008-06-17T18:03:00.001+03:00

ε,ναι λοιπόν!ήμουν κι εγώ εκεί!

παραδέχομαι πως κρυβόμουν από κάθε κάμερα(και δεν κατάλαβα γιατί,αφού όπως έμαθα το pride είχε ελάχιστη προβολή στα μμε,μάλλον για να μη με δει η μαμά μου όταν σπάσει ο διάολος το ποδάρι του παίζοντας ποδόσφαιρο),όμως έδωσα ενα ενδόμυχο μπράβο στον εαυτό μου,καθώς ένα χρόνο πριν ,τον ίδιο καιρό ήμουν άλλο ένα θύμα της αυτο-καταπίεσης του τύπου "το-ξέρω-πως-μου-αρέσουν-τα-κοριτσάκια-αλλά-η-μαμά- μου-μού-έχει-πει-ότι-μου-αρέσουν-τα-αγοράκια-γι-αυτό-ας-κρυφτώ-πίσω-απ-το-δάχτυλό-μου-για-να-μην-το-χρησιμοποιήσω-αλλιώς".σήμερα,μετά από ένα γερό shelf-outing μέσα από ένα πειραματισμό που έγινε έρωτας που έγινε ερωτική απογοήτευση,μετά από λιγοστά,αλλα ειλικρινή outing σε φίλους κι αδερφό,βρέθηκα ανάμεσα σε εκατοντάδες,αν όχι χιλιάδες ομοίους και όμοιές μου περπατώντας στην αθήνα όπως θα έπρεπε να περπατάμε κάθε μέρα:λες και ζούμε σ'αυτήν χωρίς να αποτελούμε το μίασμά της ,λες και φορολογούμαστε για να καλύψουμε τα έξοδά της,λες και είμαστε φυσιολογικοί άνθρωποι που θέλουμε να φιλήσουμε τον/την σύντροφό μας την ωρα που συναντιόμαστε στο δρόμο.

πολύ καλή κίνηση το pride,και του χρόνου να'μαστε καλά ,κι οι κατινιές των αυγογιαουρτοφασιστών ας καταγραφούν ως μια παρένθεση γραφικότητας και απουσίας επιχειρημάτων.

...που έβρεξε μια γίδα!

2008-06-17T17:45:00.000+03:00

μ'αρέσει να καταιγίζω τους ανθρώπους με άσχετες σκέψεις,τεκμηριωμένες και αβάσιμες απόψεις,ετερόκλητους προβληματισμούς και μελιστάλακτες (ή και δακρυστάλακτες εννίοτε) αναμνήσεις,χωρίς όμως να ακούγεται η φωνή μου!..γι'αυτό και μόλις υιοθέτησα αυτό το μπλογκ και ...ο θεός του διαδικτύου βοηθός!!
εύχομαι καλό κουράγιο σε όποιο φιλάνθρωπο και ευγενικό άνθρωπο βρεθεί να διαβάζει το ψηφιακό παράγωγο της ματαιοδοξίας μου!